بالاخونه

2010-05-23T13:27:00.002+04:30

تو نونوایی نوبت یه پسر 7-8 ساله است. یه مرد 35-36 ساله سر میرسه شروع میکنه به جمع کردن. 5 تا میخواد اما خیلیای دیگه هم 5 تا میخوان. یه خانمی صداش در میاد که آقا تو که الان اومدی؟ بذار اونی که نوبتشه جمع کنه. بر میگرده میگه شما اینجا چیکاره ای؟؟؟ مگه نونوایی توئه؟؟؟
از قضا صاحب نونوایی اونجاست. برمیگرده میگه: اولا من صاحب نونواییم میگم تو که نوبتت نیست واسه چی جمع میکنی؟ دوما نونوایی متعلق به مردمه. اونی که نوبت وا میسته حق داره. طرف بر میگرده به صاحب نونوایی میگه: مگه تو تو صف واستادی؟ اصلا مگه نوبت توئه؟
همه به همدیگه نگاه میکنن و طرف نونشو بی نوبت جمع میکنه و میره

2010-04-13T01:30:00.002+04:30

داشتم از بلوار رد میشدم. اول به چپ نگاه کردم (اون شعر بچگیا یادم بود!! ) تا وسط رفتم و برای نصفه ی بعدی به راست نگاه کردم. تقریبا داشتم به پیاده رو میرسیدم که یهو یه پراید جلو پام ترمز زد! داشت از سمت چپ با چنان سرعتی میومد که کم مونده بود بهم بزنه! از جلوی من رد شد و رفت. منم دو تا دستامو به دو سمت بلوار گرفتم که بابا جون من! چرا اینوری؟؟؟
بعد یه 10 متری زد رو ترمز و پیاده شد. با خودم گفتم بازم یه معرفتی داره که میاد عذرخواهی کنه. زهی خیال باطل... آقا اومد نزدیکم و گفت: چیه واسه من دست بلند میکنی؟ :O
گفتم بهت میگم داری برعکس میای!!! گفت: مگه تو مامور راهنمایی رانندگی هستی به من میگی بلوار کدوم وریه؟!!
قصه رو کوتاه کنم... کار داشت به دعوا میکشید... خونسردی من هم عصبانیت طرفو بیشتر میکرد. بالاخره یکی دو نفر قائله رو تموم کردن. وقتی به خونه رسیدم تا 3-4 ساعت شوکه بودم!

2010-04-13T01:25:00.003+04:30

یه دوستی تعریف میکرد و میگفت:
یه جایی با ماشین میرفتیم که خواستیم به خیابون سمت راست بپیچیم که یهو دیدیم یه موتوریه بوقش درومد که : هووووی! چه خبره داری منو زیر میگیری!!! بهش گفتیم عزیز من! تو چرا سبقت از راست میگیری؟ در ضمن ما که راهنما هم زدیم داریم میپیچیم!
طرف بر گشته و گفته: راهنما زدی که زدی! تو شاید دلت بواد خیلی کارا بکنی! (با لحن طلبکارانه!!!)
دوستم میگه ما اینقدر تو ماشین خندیدیم که طرف فکر کرد دیوونه ایم و با چند تا طعنه و کنایه راهشو گرفت و رفت.

2010-04-13T01:02:00.002+04:30

12 اسفند درخواست بررسی نام پیشنهادی شرکت با مسوولیت محدود به اداره ثبت شهرمون دادم. 8 تا اسم پیشنهادی نوشتم که دیگه بهونه ای پیدا نشه! معمولا نتیجه تو 10-12 روز باید مشخص بشه. اما من تا بعد تعطیلات عید میرفتم و میدیدم که جوابی از تهران نیومده. 8 فروردین به سرم زد همه ی نتایجی رو که از تهران اومده حتی تعاونیها و شرکتهای سهامی خاص رو چک کنم.
یه سهامی خاص پیدا کردم که با اسم فامیلی من بود. با دو اسم پیشنهادی که رد شده. از مسوولش پرسیدم میشه این پرونده رو پیدا کنی ببینیم مال کیه؟ یه نگاهی کرد و بهم گفت که اصلا همچین چیزی نداریم! با فامیلی شما فقط یه درخواست هست! پس این نتایج مال درخواست شماست!!!
خدای من این دیگه چه سیتم اداری ایه آخه!!!
مجبور شدم یه درخواست جدید بنویسم و انتظار دو هفته ای دیگه....
دیروز رفتم واسه پیگیری. مسوولش گفت خیلی زود اومدی! تازه دیروز درخواستتو فرستادم تهران!!!!
ای خداااااااااااااااااااااااا!!! فقط 12 روز درخواست من منتظر بوده تا فکس بشه به تهران! با قاطر میرفت زودتر رسیده بود!

2010-04-13T00:50:00.002+04:30

نمیدونم چطور شد که دوباره به فکر احیای وبلاگم افتادم.
ولی راستش دیگه روحیاتم روحیات اون دورانی که ایجادش کردم نیست. دغدغه های فکریم... نگاهم به زندگی.. همه چی تغییر کرده.
میخوام وبلاگمو تبدیل کنم به بازگو کردن همه ی چیزایی که تو این مملکت باعث عذاب و مایه ی تنفر و تاسفم میشه.
شاید روزهای اول چیزایی از گذشته بگم. اما سعی میکنم بعد این بروز باشم.

2008-10-27T16:38:00.000+03:30

نميدونم كتاب قلعه حيوانات رو خونديد يا نه... تو داستان اون كتاب بچه هاي نسل جديد انقلاب چيزي از دوران قبل انقلاب نميدونستن. فقط اينو ميدونستن كه قبلا ظلم و بدبختي بيداد ميكرده اما الان همه چيز خوبه!!!
ديروز روز عجيبي بود برام. با خواهرم رفتيم به يكي از روستاهاي اطراف براي بازديد از طرف اداره شون. آدرس رو به ما مركز بهداشت روستا داده بودن. به خواهرم گفتم حتما اشتباه كردن چون مراكز بهداشت اينقدر كوچيكن كه توشون نميشه كار ديگه اي كرد! اما وقتي به مركز بهداشت اين روستاي دور افتاده و كم جمعيت رسيديم...
خداي من... شايد باورتون نشه! يه محوطه ي ديوار كشي شده به مساحت حدودي 3 هزار متر با درختاي كاج و سرو بلند كه از بيرون محوطه زيباييشون چشم آدمو خيره ميكرد! در بزرگ ورودي رو باز كردم و ماشينو بردم تو. 3 تا ساختمون بزرگ با معماري بيمارستان قديمي شهر خودمون و يه محوطه بزرگ. هنوز نتونسته بودم حدس بزنم اينجا كجا ميتونه باشه! تا اينكه بهيار روستا خانم لشكري اومد و با صميمت به ما خوش آمد گفت. همينطور مربي نهضت سواد آموزي. ازشون پرسيدم اينجا كجاست؟
جواب در لحظه ي اول به نظرم گنگ ميومد! گفتن اينجا قديما بيمارستان بوده!!!
بيمارستان؟ اينجا؟ تو اين روستاي كوچيك؟ اونم به اين بزرگي؟
بله! اينجا بيمارستاني بوده كه در سال 1342 به دستور شاه خائن ايران زمين براي رفاه مردم اين روستاهاي دور افتاده ساخته شده بوده. با يه اكيپ بزرگ از دكترها و پرستارها و امكانات بيمارستاني كامل. وقتشونو نگرفتم... واسه پاسخ دادن به ابهامات ذهنم يه گشتي تو محوطه زدم. چيزهايي ديدم كه دليل كافي بود براي اينكه ديروز و امروز اينقدر داغون باشم و بعد مدتها بيام مطلب بنويسم.
از زير لايه هاي خاك جدول كشي قديمي محوطه معلوم بود. بدقت مسيرها رو پيدا كردم تا ساختار قديميش دستم بياد. مسيرها به شكل بسيار زيبا و منطقي براي حركت مراجعين و ايجاد فضاي سبز بسيار زيبا طراحي شده بودن. همينكه بلوكهاي سيماني 45 سال تموم دووم آورده و كاملا سالم بودن برام عجيب بود! برقكشي محوطه كه البته سيمهاي زيادي ازش كنده شده بود بسيار اصولي بود. تيركهاي فلزي و يراق آلات شبكه داخليش به مراتب از چيزي كه الان ما تو اداره برق كار ميكنيم كاملتر و دقيقتر بود. مثلا برقگير بالاي تيركها! چيزي كه ما الان اصلا نداريم!!!
صفحه هاي فلزي زياد توي محوطه با دستگيره هاي خوشفرم منو كنجكاو كرد. اونها هم همچنان سالم بودن! زير برف و بارون اينهمه سال تو اون منطقه سردسير! وقتي بلندش كردم ديدم شبكه فاضلاب بيمارستانه! كه به همه ي قسمتهاي بيمارستان كشيده شده. ساختار داخلي اتاقها كاملا بيمارستاني بود. ميتونسم جاهايي رو كه براي عمل يا بستري استفاده ميشده تشخيص بدم. باور كنيد حتي توالتش هم اصولي تر از توالت هاي امروزي ما بود! يه سرويس كامل كه حتي در دو جداره داشت! كه با بستن يكي و باز گذاشتن اونيكي هواش تهويه ميشد. درهاي فلزي ساختمون فوق العاده محكم و جدي و در عين حال زيبا بودن.
وقتي خواستم از محوطه عكس بگيرم بهيار گفت كه دير اومدي! گفتم لابد بهارش ديدني تره؟ گفت نه... اگه تا 6 سال پيش كه خشكسالي نيومده بود اينجا رو ميدي الان گريه ات ميگرفت! اينجا پر بود از بوته هاي گل و محوطه اي سرسبز با كلي درخت كه از سالها پيش باقي مونده بودن ولي الان همه خشك شدن. ديدن كنده هاي توي خاك مونده درختچه ها حرفشو تاييد ميكرد. دقت بيشتر آدمو به بزرگي و عظمت بيمارستان واقف ميكرد...
بله... اون رژيم مستبد و ظالم با اون شاه از خدا بيخبر براي اينكه مردم اينجا اينهمه راه رو نميتونستن براي دوا درمون به شهر بيان براشون اين بيمارستان بزرگ رو ساخته بود تا چند تا روستاي اطراف رو پوشش بده. روستايي كه امروز تنها يه بهيار داره كه تحصيلاتش ديپلمه. خانم لشكري يكي از 2 تحصيلكرده امروز روستاس! كه جاي اكيپ بيمارستان سابق روستاش رو گرفته. الان پسراي روستا تا چند كلاس ميرن به شهر و ميخونن اما دخترا كلاس درس و معلمي ندارن! فرداي اونها با تاريكي بيسوادي گره خورده. اونها حتي به اندازه زنهاي 40-50 ساله ي روستا هم نخواهند بود كه تو رژيم ستمشاهي نعمت كلاس و درس و معلم رو تجربه كردن و سواد دارن.
ديگه داشت گريه ام ميگرفت...
گمونم همينقدر كه گفتم كافي باشه كه بفهميم...
نه! بايد اين رو هم بگم! پدرم با شنيدن اين داستان آهي كشيد و گفت كه تو دوران خدمتش تو كردستان تو چندتا از ده هاي دور افتاده همچين چيزي ديده بوده. باز داغ دلش تازه شد و گفت شماها هيچي نديدين!
امروز نه تنها اين روستا پزشك نداره... نه تنها مدرسه و معلم نداره... بلكه آقايون اينقدر هم نيستن كه بتونن از بقاياي نعمات خداوندي كه 45 سال پيش به ملت ما ارزاني داشته شده استفاده كنن و براي اين مردم كاري كنن. به خدا عجيبه اين سالم موندن ساختمان بيمارستان بعد از سالها متروك بودن! حتي اونجا هم كار رو اصولي انجام داده خدا بيامرز!
بعد كار خواهرم و خداحافظي كاملا داغون و منگ بودم. نميدونستم از فشار اين درد گريه كنم و به خدا شكايت ببرم يا اينكه باز شكرش كنم كه اين روستا لااقل يه ديپلمه داره كه يه كمك كوچيكي به درمون شدن درد هم روستايياش ميكنه. كه اگه اون هم نبود كسي رو از جاي ديگه واسه اين مردم فلك زده نميفرستادن...

2008-09-19T02:17:00.000+04:30

زندگي مثل پرواز نيست...
خود پروازه!!!

2008-08-08T12:23:00.001+04:30

ديگه جدا نوشتنم نمياد!
دوست دارم بعد اين بيشتر از عكسام اينجا بذارم...

2007-12-09T19:11:00.000+03:30

پارسال ميگفتن به خاطر نبود واردات خودروي خارجي و نبود بازار رقابتيه كه قيمت خودرو بالاست. امسال ديگه خودروي خارجي به وفور وارد شد ولي قيمت خودروي داخلي باز هم بالا رفت!
2 هفته پيش يه مسوول تو تلويزيون 5 عامل اصلي گروني خودرو رو نام برد كه 2 تاش اينا بودن:
1- واردات خودروي خارجي!!!
2- كاهش 5 تا 90 درصدي توليد انواع مختلف خودروهاي داخلي.
و ديشب وزارت صنايع اعلام كرد كه توليد خودروي داخلي در 6 ماهه اول امسال نسبت به پارسال 12 درصد افزايش يافته!!!
اينجا ديگه كجاست؟؟؟

2007-12-05T22:49:00.000+03:30

به رسميت شناختن گزارش سازمانهاي جاسوسي آمريكا در زمينه فعاليت هسته اي ايران چيزي غير از پذيرفتن فعال بودن جاسوسانشان در ايران است؟؟؟
پس سربازان گمنام امام زمان چه ميكنند؟

2007-11-21T18:49:00.000+03:30

ديگه دارم به سر حد جنون ميرسم. ديگه دارم ايمان ميارم كه آفريده نشده ام تا تو اين مملكت و اينجوري زندگي كنم. آفريده نشدم تا تمام احساسم... اعتقاداتم... علايقم و استعدادهامو توي يه بقچه كنم و بندازمش گوشه ي انباري خونمون. آفريده نشدم تا جايي زندگي كنم كه واسه بهتر بودن و زنده بودن بهترين گزينه ام دروغ گفتن و پليد بودن باشه. آفريده نشدم كه روحم... افكارم و باورهام يه جور باشه اما برا موفق بودن تو زندگيم يه پيله ي دروغين دور خودم بتنم.
من آفريده شدم تا دوست داشته باشم. تا مهربوني كنم. اومدم كمك كنم. اونم همه ي تلاشم براي زيبا كردن و شاد و بهتر كردن زندگي هاي ديگه باشه. اومدم ساده باشم. اومدم تا به همه احترام بذارم. تا زيبا و پاك ببينم. تا راست و زيبا حرف بزنم. تا كسي رو نرنجونم. تا باري از دوش كسي بردارم. تا با رفتارم به همه بگم كه تو بهتريني! تا اينطوري روحشو بزرگ كنم. اومدم
تازيباييهايي كه بهمون هديه داده لمس كنم و باهاشون عشقبازي كنم و احساس لطيف بشري رو كه بهمون امانت داده بال و پر بدم. اومدم عاشق باشم تا با عشقم يه روح ديگه رو جلا بدم.
خداي من! من .... اومدم تا مثل خودت بشم!
اي كاش تو زمونه اي تو اين نقطه ي دنيا منو نمياوردي كه وقتي مودب باشي لهت ميكنن. وقتي عاشق باشي شلاقت ميزنن. وقتي شاد باشي ميگن دشمن خدايي. وقتي احترام بذاري بهت توهين ميكنن. وقتي كمك كني بهت خيانت ميكنن. وقتي زيبا فكر كني ميگن ديوونه اي. وقتي واسه بهتر زندگي كردن اگه كسي رو زير پاهاي زياده خواهي هات له نكني ميگن تنبل و بي عرضه اي. تا اگه واسه شاد بودن كسي كاري كني نگاه شك آميزي به تلاشت مي كنه و سردي چهره اش رو رو آتيش محبتت ميريزه.
اي كاش هر روز اينهمه دروغ نميشنيدم. اينهمه دورويي رو از آدماي دور و برم لمس نميكردم. اينقدر هر روز بخاطر زندگي كردن اونطوري كه خودم و خودت ميپسندي موفقيتهام رو از دست نميدادم. اينهمه كوته فكراي به همه جا رسيده رو نميديم تا دق كنم. اي كاش كمي اميد به فردا داشتم واسه تلاش كردن و مبارزه كردن. اي كاش ميشد در كنار آدمايي باشم كه بشه در كنارشون زيبا زندگي كنم. ازشون چيزي ياد بگيرم و چيزي يادشون بدم كه بهتر و سالمتر و انسانيتر زندگي كنيم. نه اينكه وسط جمعيتي زندگي كنم كه همه ي توانمو واسه بهتر كردن زندگي جامعمون صرف كنم اما ذزه اي درك نكنن و ذزهاي واسه زندگي من حتي فكر هم نكنن كه هيچ...منو با تيپا به قعر اين جامعه بفرستن.
خداي من!
به وجود مقدست سوگند ازت نميخوام حتي ذره اي از ملك سليموني بهم بدي. نميخوام بهم نام بدي. مقام بدي. فقط ازت ميخوام كمكم كني تا اونطوري كه ميخوام باشم و زندگي كنم. برام تو اين خراب شده چيكار ميتوني كني؟ تو اين منجلاب فريب و نيرنگ و ريا؟
اگه ميتونستم كه به خودم بقبولونم كه اين مملكت ويرون شده اي رو كه تنها دلخوشيمون توش اينه كه هر از گاهي صداي عارف رو از ضبط توي تاكسي ميتوني بشنوي... رقص باباكرم رو تو عروسياش ببيني... ديوونگي عشق مولانا رو اتفاقي از صداي شجريان كه داره از بلندگوي يه نوار فروشي پخش ميشه لمس كني... زيبايي لحظه ي تحويل سال رو دور سفره هفت سين تجربه كني. مستي حافظ رو تو شعري از يه فال كه گوشه خيابون ميگيري احساس كني... نميشه درست كرد، همه ي اينها رو به بهاي ويران شدن روحم نميدادم. به بهاي مجبور بودن به زندگي كردن اونطور كه ايمان دارم اشتباهه! ميرفتم همه ي دنيا رو ميگشتم تا جايي رو كه بشه خوب و پاك بود و زنده موند ! پيدا كنم.
اما.... مگه شكي هم به اين دارم كه درست نميشه اين خراب شده؟ پس چرا نبايد به خودم بقبولونم و بپذيرم كه بابا نميشه! اگه هم بشه بعد به فراموشي سپرده شدن همه ي فرهنگ و هنر و شخصيت ايراني تو اين تيكه از خاك دنيا ميشه كه اونوقت نه من هستم و نه دليلي براي چسبيدن به اين وطني كه هيچي از معني يه وطن توش مونده!
به وجود نازنينت سوگند از اينكه تو اينجا نميتونم تلاشمو به هر زحمتي هم كه شده بيارم تو مسيري كه لااقل ذره اي در حركت بشريت رو به جلو كمك كنه، دارم احساس خجالت ميكنم از درگاهت...

بذار تنها باشم تنها بميرم. ديگه از درد و غم آروم بگيرم.
برم پيدا كنم يه جاي خلوت. بشينم اشك بريزم تا قيامت.
برو اي دل بخواب كه وقت خوابه. سلام تو هميشه بي جوابه.
به تو بي دست و پا از من نصيحت. اگه عاشق بشي خونت خرابه...

دارم درك ميكنم اين حقيقت رو كه راست كفته جهان سوم جاييه كه اگه بخواي خونتو بسازي مملكتت ويرون ميشه و اگه بخواي مملكتت رو بسازي خونت ويرون ميشه.
الان مملكت ما به قيمت ساخته شدن يه سري خونه ها ويران شده. و مهمتر از ويراني هنر... هويت... تاريخ وفرهنگمون ، ويراني افكار و عقايد و به كثافت كشيده شدن طرز فكر آدماي اين سرزمينه. دارم احساس ميكنم كشيده شدن تدريجي اين بوي تعفن رو به داخل اين حصاري كه تا حالا تونستم دور خودم محكم نگهش داشتم! ميخوام فرار كنم! فرار! قبل از اينكه ويران بشم...
كاش ميدونستم كجا...

2007-09-24T22:15:00.000+03:30

دوستت دارم امانتی است از سوی خداوند در دستان ما تا آن را به رسم سخاوتمندی وجود با عظمتش نثار همگان و همگان کنیم. همه ی کسانی که لایق درک زیبایی مهربانیش هستند.
دوستت دارم نه تنها برای هدیه دادن به یک نفر در این دنیاست. بلکه وظیفه ایست که در قبال هر آن کسی داریم که در قلبمان جای دارد. این وازه ی مقدس برای هر کس و هر احساسی شکلی خاص به خود میگیرد.
و ما... تنها باید این را به یاد داشته باشیم که : دوستت دارمی را بیاموزیم و حفظ کنیم که تنها و تنها به یک نفر هدیه دهیم. دوستت دارمی از جنسی دیگر.

2007-06-05T23:40:00.000+03:30

...

2007-06-02T20:23:00.000+03:30

نمیدونم تا حالا شنیدید که میگن اوج زیبایی زن تو ۳۰ سالگیشه یا نه؟
این حرف درسته. اما...
به نظر من زیبایی در مورد زنان دو شکل داره.
یکی شکل زنانگی پخته و قوام گرفته ی ۳۰ سالگی و دیگری شکل معصومانه و ساده و دخترانه ی نوجوانی و جوانی.
یکی از بهم ریختگیهای امروزه ی جامعه ما اینه که میبینم دختر خانوما (شاید تحت تاثیر دیدن و شنیدن جذابیت سوپراستارها و سلبریتی ها برای آقایون) به دنبال رسیدن به زیبایی از نوع ۳۰ سالگی هستن.
چیزی که داره برق نگاه دخترونه رو از چشاشون میگیره و حجب و حیای خاص این دوران رو از طرفی و شینطنت خاصش رو هم از طرف دیگه از رفتار و حرکاتشون منها میکنه.

این روزا بد به دختر خانوما گیر دادم! خدا آخر عاقبتم رو ختم به خیر کنه! فقط لطفا حرفام رو تعمیم داده شده به همه خانوما ندونین.

2007-05-29T00:10:00.001+03:30

امروز روز دو پهلویی بود برای من.
یه روز پر از لحظه های غلیظ !!! خوشحالی و دلگرفتگی.
دلگرفتگی بابت چیزایی که این روزا میبینم و میشنوم. چیزایی که امروز بیشتر از همه ی این روزها برام پیش اومد. چیزایی که باعث شدن دیگه نتونم به سادگی پاکی دختر خانمی رو باور کنم. این روزا هر کسی رو که میبینم و تو دلم میگم چه با شخصیته... بلافاصله یه اتفاقی میفته یا یکی بی مقدمه بهم میگه : دیدیش؟ ... کاره است ها!
دیگه اعصابم داره به هم میریزه! با این حس بی اعتمادی که پیدا کردم خدا بهم رحم کنه واسه انتخاب زندگیم. با سکس مخالفتی ندارم. اما با بی بند و باری جنسی چرا.
دیگه داره حالم از این عقیده مزخرفی که دارم بهم میخوره. اینکه همیشه خواستم فقط برای یک نفر باشم. چیزی که با عقل بهش نرسیدم. بلکه احساسم اینو پسندید. و حالا... با خودم میگم... تنها برای چه کسی بودن؟ برای این دخترایی که قبل از تو برای خیلی کسا بودن؟ و مهم اینه که چه جور بودنی!
بخدا مثل هندونه ای میمونن که نبریده هیچیشون معلوم نیست! اصلا از اونم بدتر! به شرط چاقوش هم تضمینی نداره! ساده ترین و معصومترین دخترا در ظاهر رو میبینم که پشت پرده ی زندگیشون پر از تنفروشی مجانیه! لااقل به بهای ارزشمند عشق هم نیست!
بازم میگم... زندگی هر کی به خودش مربوطه. من اجازه نمیدم به خودم که ایرادی به کسی بگیرم. اما...
پس من چی؟
یعنی هیشکی نیست که همقدم این طرز زندگی من باشه؟ البته جز دخترایی که هیچی از زندگی ندونستن و هیچی یاد نگرفتن و گر نه اونا هم اگه میدونستن و درگیر میشدن... که دختری که بخاطر چشم بسته اش بروی دانستن سالم مونده باشه زندگی کردن باهاش طعم دلچسبی نداره.
یا.... شاید منم که باید همسوی بقیه بشم! شاید این من بودم که تا حالا اشتباه میکردم.
ولی نه! احساسم هنوز همونی رو میخواد که تاحالا میخواست! فقط برای یکی بودن و با کسی بودن که فقط برای توست. میخوام درک زیباترین لحظات و اتفاقات زندگیم با حضور کسی ساخته بشه که تا همیشه باهام میمونه و قراره که زندگیمونو با هم یکی کنیم. کسی که قراره با هم پیمان وفاداری ببندیم.
ولی...
دل چرکین شدم! بدجور!
و امیدم کمرنگ... گرچه میدونم دختر خوب هم هست! اما... از کجا باید شناخت؟ از کجا باید پیدا کرد؟ با کدوم حسن ظن نگاش کرد وقتی تمام ظن تورو سیاه کردن؟
گمونم تو مرحله ی گذر بزرگی برای تجدید نظر تو مفهوم و جایگاه عشق توی ذهنم هستم. فقط ترسم از اینه که اینهمه نازیبایی جلوی چشمم تعریف زیبای قدیمی عشق رو تو ذهنم مخدوش کنه. و امیدوارم برای برون رفت از فشار این افکار بهترین راه رو انتخاب کنم.
ولی بخش زیبای امروز من... که روز تولدم بود.
بیشترین پیام تبریک رو تو زندگیم واسه تولدم امسال داشتم.
خوشحالم و شکرگذارخداوند بخاطر نعمت دوستای نازنینم و خانواده خوبم. که برام یه دنیا ارزش دارن و زیبایی محبتشونو نثارم میکنن.
اینا داراییهای بزرگ زندگی منن.

2007-05-27T00:00:00.000+03:30

بعد مدتها این آب و هوای بهاری بهمون اجازه داد یه سری به باغمون بزنیم.
جدا که خداوند چه چیزهایی برای ارضای حس زیبایی دوستی انسان تو این دنیا قرار داده.
اینجاست که آدم به خواسته های درونش برای رسیدن به آرامش واقعی پی میبره.

کیفیت پایین دوربین موبایل و ناشیگری منو به بزرگواری خودتون ببخشید.

2007-05-20T23:38:00.000+03:30

دیروز با سوالاتی که تو پست قبلیم داشتم خودم رو ناپخته و کودک احساس میکردم.
اما امروز با دیدن و شنیدن چیزهایی به خودم بخاطر داشتن این ابهامات و سردر گمیها افتخار میکنم.
چه لذتبخشه دانستن تایید افکار آدم و تحلیلشون از طرف کسانی که همه قبولشون دارن.
فیلم Butterfly Effect رو حتما ببینید...
کوچکترین تصمیم من در این روزها مثل حرکت بال یک پروانه است.
که به زندگی در نیویورک یا توی یه روستا همین نزدیکیها ختم میشه... و واسه همینه که برام مهمه!

2007-05-19T21:17:00.000+03:30

هیچ حرفی برا گفتن ندارم...
جز اینکه...
تازه دارم میفهمم زندگی یعنی چی. و این درک باعث شده بدجوری کم بیارم.
نمیدونم از زندگیم چی میخوام!
یعنی اینقدر زیاد میخوام که میدونم همه با هم محاله. و حالا...
باید انتخاب کنم.
باید...
انتخاب کنم!
و از خیلی چیزها بگذرم.
اما انتخاب کدوم و گذشتن از کدوم؟
و همین سواله که باعث شده هنگ کنم اساسی...

2007-04-18T23:26:00.000+03:30

گمونم همه ی ما یه دوران چت زدگی رو تجربه کرده باشیم! اینم واسه خودش دورانیه!
من هنوز هم از اون دوران یه چند تا آی دی از آدمایی که نمیشناسم تو مسنجرم دارم.
دیروز یه پی ام بهم رسید... مکالمه ی ناتمام بین ما رو بخونید. شما نظرتون چیه؟

؟ - هیچوقت عشق رو از کسی گدایی نکن. چون هیچوقت چیزای با ارزش رو به گدا نمیدن.
من - خب حاالا شما چه راهی رو برای رسیدن به عشق پیشنهاد میکنی؟
؟ - صبر کنی تا یکی از تو گدایی کنه. شاید تو چیز با ارزشی داشته باشی که با سخاوت به اون بدی.
من - اومدیم و اونایی که ازت گدایی کردن لایق این سخاوت نبودن. اونوقت قید عاشقی رو میزنی؟
.... و اینجا بود که دیگه جوابی نشنیدم. گمونم دی سی شد!

نظر شما چیه؟
عشق یه نیازه که باید به دست نیازمندش برسه؟
یا ... یه پاسخ به لیاقته؟!؟
برای من این سوال به جواب رسیده. اما سوال بزرگ من اینه...:
فرصت اثبات این لیاقت رو چطور باید به دست آورد؟
... میگن جوری که هیچوقت فکرشو نمیکردی و وقتی که اصلا انتظارشو نداشتی برات پیش میاد!
درسته؟؟؟
اما این انتظار بیمه نشده حوصله آدم رو سر میبره! آدمو خسته میکنه...

2007-04-17T23:05:00.000+03:30

بزرگترین شگفتی انسان برای من اینه که موجودیه با این خاصیت که خودش رو کنکاش میکنه و میخواد بدونه که چیه!
میخواد بدونه که چرا فلانجور فکر میکنه؟
میخواد بدونه چرا به یه سری چیزا اعتقاد داره...
احساسات خودشو تجزیه تحلیل میکنه...
براش سواله که چرا عاشق میشه؟!؟!!!!
و یا اینکه به دنبال سازنده اش میگرده!
این تراشه حاوی این سری سوالات از کجا و به چه شکل تو وجود ما قرار داده شده؟... یا ایجاد شده!؟
فکرشو بکنید...
شاید یه روز بیاد که یه روبات از خودش بپرسه: کی منو درست کرده! من از کجا هست شدم!
یه مقایسه بین خودمون و یه روبات انجام بدین! حتی مقایسه در مورد سوالات و جوابها. به سوالات خودمون در دنیای اونها جواب بدین و به دنیای خودمون تعمیم بدین و بر عکس! ببینین تا چه حد میتونه مثل تبدیل لاپلاس عمل کنه...
به زندگی ما و اونها از زاویه ی خالق و مخلوقی هم نگاه کنید! به کاستی های اونها و تواناییهای ما...

یاد فیلم Ai افتادم! که یکی از بهترین لوگو هایی رو داره که من ازشون لذت بردم!

2007-04-06T00:11:00.000+03:30

عمو قربونش!
آرشم دل میبره با اون خنده های ملیحش!

2007-03-28T19:47:00.000+03:30

مشروبات الکلی حرامه و کسی رو باهاش بگیرن یا کسی بخواد خرید و فروش کنه یا استفاده کنه پدرشو در میارن!
اما چرا وقتی استفاده از طلا برای مرد حرامه کسی نمیاد این طلاسازها و طلافروشان دین ستیز رو بازداشت کنه؟ چرا نمیان مثل پلیس موبایل پلیس انگشتر طلا هم بیارن تو کار؟؟؟
لابد شورش در میاد؟ خب در بیاد!
لابد با حکومت طالبان مقایسه میشیم! خب بشیم! دینمون مهمتره یا اظهار نظر عالم و آدم؟ مگه تو قضیه های دیگه به حرف و منطق عالم اهمیتی میدیم که این بخواد دومیش باشه؟

میدونم که دیگه کار از این حرفا گذشته و این تریپ سوالا تو مملکت ما عادی و تکراری شدن کسی دنبال جوابش نیست! چون جواب منطقیش تمام پایه های اعتقادی و در نتیجه سیاسی ما رو زیر سوال میبره و این اصلا خوب نیست!!!!

2007-03-20T22:40:00.000+03:30

خروش رود...
تب خورشید...
و لبخند گل؛
همه از شوق دیدار بهار است.
ما نیز برای لحظه ی دیدار بهار قلبمان را جلا دهیم.
سالی نکو در پی بهاری خوش برایتان آرزومندم.

ali@balakhooneh

2007-03-19T23:46:00.000+03:30

انتخاب بین یکی از این دو دیدگاه تو جهانبینی همیشه یکی از دغدغه های اصلی من بوده:
به یک دلیلی یک پدیده بوجود اومده... یا یه پدیده ای همینطوری بوده و ما واسش دلیل میتراشیم؟
برا خودم تو قلبم یه جوابایی دارم اما نمیتونم با استدلال چیزی بگم!
اینا رو گفتم تا راجع به یه چیزی حرف بزنم که تو دنیای افکارم خیلی با این دو دیدگاه روش فکر کردم...:
تکرار!
آره... تمام تکرارهایی که تو جهان پیرامونمون میبینیم.
مثل : روز... ماه...سال...
تا حالا فکر کردین که چرا عمر انسان ۷۰-۸۰ ساله؟ تا حالا فکر کردین که یه موجودی با عمر ۲-۳ روز چیزی به نام نو شدن سال رو درک نمیکنه اما ما تو جایی از این دنیای عظیم زندگی میکنیم که میتونیم تو طول زندگیمون سال رو ببینیم... بعد تکه هایی به نام روز داشته باشیم تو زندگیمون که بتونیم براش برنامه ریزی کنیم؟ تا حالا فکر کردین که زندگی بدون این تکرارهای موزون چقدر بی قواره اس؟
چرا ما باید پریود مرگ و حیاتی رو تو طبیعت اطرافمون ببینیم؟ چرا باید بتونیم عمرمونو... زمان رو... بشماریم؟ این دستاویزهای روز و ماه و سال برا شمارش زمان چه حکمتی داره؟ یا اینکه چرا ما باید هزاران بار تو طول زندگیمون طلوع و غروب خورشید رو ببینیم؟ چرا طبیعت هرسال یک بار با هم میمیره و زنده میشه و مثل انسانها نیست که درهم میمیرن و دنیا میان؟ اینها شاید سوالای کهنه ای برامون باشن اما همواره عمق دادن به پاسخ این سوالها با اهمیت و سازنده اس.
نمیخوام مثل همه ی نوشته هام ذهنیتهای خودم رو اینجا بگم. دوست دارم که شما هم مثل من مستقل به اینها فکر کنید.
از قول خودم فقط اینو میگم که اینها همه فرصتهای دوباره و دوباره و دوباره است که تو زندگی به ما داده میشه.
نوروز تولدی دوباره اس که به ما هدیه داده میشه. درسته که تولد جسم و عمر نیست اما تولد فکر و اندیشه و تصمیمه. و دلیلی بزرگتر از این چی میخوام که به خزعلی بگم ایرانیان بر خلاف نظر شما خبط نکردن که بزرگترین عید و جشنشونو نوروز قرار دادن. نوروز بزرگترین هدیه ی خدا برای شناسوندن خودش و محبتش به انسانهاس.
من افتخار میکنم که نزول این آیه عظیم الهی رو جشن میگیرم. آیه ای که به تمام انسانهای زمین از آدم تا آخر نازل خواهد شد. بی هیچ تحریفی...

پیشاپیش... نوروز بر همگی شما خجسته و میمون.
سال خوبی رو براتون آرزو میکنم.

پ.ن.: اگه شما از حامیان جهانبینی نوع دوم باشید از این فکر کردن معافید! آزادی اندیشه بیشتر از این؟ ولی اگه خواستید فکر کنید به این هم فکر کنید که چه تکرارهایی ممکنه وجود داشته باشه که ما تو طول عمرمون نمیبینیم؟ و آیا تکراری شامل خود ما خواهد شد؟

2007-03-16T12:46:00.000+03:30

هر زمانی که میبینم یه کسی اومده و مفاهیم ذهنی ای رو که خودم بهشون رسیدم رو به صورت علمی و قابل انتقال به دیگران بیان میکنه احساس شادی غیرقابل وصفی بهم دست میده! دقیقا مثل زمانی که انواع واکنش های دفاعی شخصیتی انسان رو که فروید تقسیم بندی کرده خوندم و دیدم که نوشته های دفترچه یادداشت هام رو تایید میکنه. یکی ار یادداشتهام که دقیقا تعریف و تفسیر همون حرفای فروید بود! (یعنی من یه روانشناس در حد و اندازه ی فروید میباشم!!!)
و حالا میخوام یه مطلب معرکه رو به نقل قول براتون بیان کنم. تمنا دارم لا اقل بصورت آفلاین سر فرصت اینو از وبلاگم بخونید! ما که واسه کامنت مطلب نمینویسیم! :)

««« اگر یک کک را در ظرفی قرار دهیم از آن بیرون می پرد . پس از مدتی روی ظرف را سرپوش می گذاریم تا ببینیم چه اتفاقی رخ می دهد . کک می پرد و سرش به در ظرف می خورد و با کمی سر درد پایین می آید . دوباره می پرد و همان اتفاق می افتد . این کار مدتی تکرار می شود . سر انجام در ظرف را بر می داریم کک دوباره می پرد ولی فقط تا همان ارتفاع سرپوش برداشته شده درست است که محدودیت فیزیکی رفع شده است ولی کک فکر می کند این محدودیت همچنان ادامه دارد.

فیلها را می توان با محدودیت ذهنی کنترل کرد . پای فیلهای سیرک را در مواقعی که نمایش نمی دهند می بندند بچه فیلها را با طنابهای بلند و فیلهای بزرگ را با طنابهای کوتاه به نظر می آید که باید بر عکس باشد زیرا فیلهای پرقدرت به سادگی می توانند میخ طنابها را از زمین بیرون بکشند ولی این کار را نمی کنند علت این است که آنها در بچگی طنابهای بلند را کشیده اند و سعی کرده اند خود را خلاص کنند . سرانجام روزی تسلیم شده دست از این کار کشیده اند از آن پس آنها تا انتهای طناب می روند و می ایستند آنها این محدودیت را پذیرفته اند.

یک نوع دلفین در تانک بزرگی از آب قرار می گیرد نوعی ماهی که غذای مورد علاقه دلفین است نیز در تانک ریخته می شود . دلفین به سرعت ماهیها را می خورد دلفین که گرسنه می شود تعدادی ماهی دیگر داخل تانک قرار می گیرند ولی این بار در ظروف شیشه ای دلفین به سمت آنها می آید ولی هربار پس از برخورد با محافظ شیشه ای به عقب رانده می شود پس از مدتی دلفین از حمله دست می کشد و وجود ماهیها را ندیده می گیرد . محافظ شیشه ای برداشته می شود و ماهیها در داخل تانک به حرکت در می آیند آیا می دانید چه اتفاقی می افتد ؟ دلفین از گرسنگی می میرد غذای مورد علاقه او در اطرافش فراوان است ولی محدودیتی که دلفین پذیرفته است او را از گرسنگی می کشد .»»»

این مطلب باعث شد یه سری مسایل مثل برق تو ذهنم جریان پیدا کنن. مثل درگیری ها و بگیر و ببندهای دانشگاهمون بخاطر اعتراض به پذیرش دانشجوهای پولی تو دانشگاه سراسری که بعد اونهمه اعتراض نتیجه اش پذیرش این دانشجوها در کمال وقاحت در دانشگاهها بود. دلیلش چی بود؟ چیزی جز ایجاد احساس یه درپوش برای یه دانشجو واسه نپریدن؟
و یا آبگیری سد سلمان فارسی که گذشته ی پر شکوه ملی ما رو به زیر آب برد. اونهم بعد اعتراضات شدید مردم. این یعنی چی؟ معنی این هم چیزی جز این نیست که عادت کنید زنجیرتونو نکشید... محکم محکمه! به جایی نمیرسید!

ایران ما مملکتیه که یه سقف آهنی سرتاسرشو پوشوند. ولی قرار نیست تا ابد اونو بالا سرمون بدونیم. گرچه خود من هم نمیدونم چه میشه کرد... چون شناخت درستی از سقف بالا سرمون ندارم!

ولی میخوام لااقل نذارم افکارم و آرزوهام دربند محدودیتهای ذهنی خودم بشن. پست دوتا پایین هم در پی یه همچین ذهنیتی بود که در من بوجود اومد. برا همین از خوندن این مطلب لذت بردم.
فقط... باید محدودیتهای واقعی رو از ذهنیت های موهومی تمیز داد. چون واقعی ها سرتو میشکنن! اینجا باید با تدبیر جلو رفت نه با پرش! برتری ما به حیوانات تو همینه...
گاهی سقفی نیست... گاهی هم هست!
اگه هم هست... حکما «بی راه حل» نیست!
به این سادگی با بودن سقفها نباید کنار اومد.
یاد جمله ای از پرمودبترا افتادم : « یا راهی پیدا میکنم یا آن را پدید می آورم»

2007-03-11T22:52:00.000+03:30

وظیفه باعث می شود تا کارها را به خوبی انجام دهی. اما عشق کمک می کند تا آنها را زیبا انجام دهی.

ضرب المثل کوبایی

2007-03-06T00:20:00.000+03:30

تصمیمات عجیبی گرفتم. تصمیماتی که برا انجامشون پشتکار زیادی لازمه. و ریسک زیاد!
چون به این نتیجه رسیدم که نمیتونم به زندگی ای که سالها برا خودم تو ذهنم ترسیم کردم پشت کنم. فکر میکردم میشه بیخیال شد... فکر میکردم که نباید سخت بگیرم!
اما حالا...
برای هرچه نزدیکتر شدن به زندگی دلخواهم تمام تلاشم رو میکنم. تلاشی که بخاطرش باید خیلی هزینه کنم. هزینه ای به بزرگی فراموشی گذشته و دستاورداش. بعد از هزینه ی بزرگی به نام تجربه! و با اعتقاد به اینکه زندگی با تلاش معنی پیدا میکنه و بدون تغییر موفقیتی در پیش نیست!
تا به حال راههای زیادی رو برا رسیدن به آرزوهام امتحان کردم که ارضام نکرده. حالا راه دیگه ای رو پیش میگیرم.
امیدوارم بتونم مسیر زندگیمو به اندازه ی بزرگی تصمیمم ارتقا بدم. میخوام اونطور که ایمان دارم درسته زندگی کنم!
دعام کنید که سرد نشم! که بدشانسی نیارم!
به کمک خدا نیاز دارم...

2007-02-23T22:30:00.000+03:30

باز همون دلیل همیشگی باعث شد که من چند وقتی نباشم... درگیری ذهنی!

دارم به این نتیجه میرسم که دارم زیادی سخت میگیرم! گمونم باید کمی خودم رو به دست چهارچوب ها و اجبارها بسپارم. میبینم که حتی فکر اینهمه زیادی برخلاف جهت رود حرکت کردن داغون میکنه آدمو چه برسه به عملش!

امروز بعد مدتها یه تکون محکم خوردم. شاید نتونم با نوشتار ضعیفم درست بیانش کنم و شاید برای شما خیلی غیر قابل لمس باشه ولی برا من اینطور نبود...

همین ۲ ساعت پیش با بهترین دوستم رفتیم یه گشتی خارج شهر بزنیم. یهو یه ایده ای به ذهنش رسید و گفت بریم مرکز پرورش اسب! من فقط از بودنش خبر داشتم اما اصلا ندیده بودمش. رفتیم اما داخل شدنش هماهنگی قبلی میخواست. واسه همین کنار محوطه وایستادیم و از لای نرده های چوبی داخل رو نگاه کردیم. شانس با ما یار بود و اسبها رو واسه دویدن آورده بودن تو محوطه. وای خدای من!!! چه موجودات زیبایی بودن! انصافا اسبهای زیبایی بودن. محو تماشای حرکات و رفتار موقرشون بودم که کم کم متوجه شدم که بخشی از گله کاملا جفت هستن! هر دوتاشون رو کنار هم میدیدی. گمونم دیگه برا فصل جفتگیری جفتهای هم رو انتخاب کرده بودن.

میون همه ی گله یه جفت اسب جوون زیبا با یه فاصله کم از بقیه با یه شور و حال عجیبی در کنار هم حرکت میکردن.راستشو بخواید من کوچکترین اطلاعاتی در مورد جفتیابی یا جفتگیری حیوانات ندارم حتی نر و ماده بودن خیلی از حیوانات رو هم نمیتونم با نگاه بفهمم! اما... با حرکات تکاندهنده ای که از اونا دیدم... دیدگاه نو و خاصی در مورد حیوانات و بخصوص اسبها پیدا کردم.

فقط آرزو میکنم که ای کاش شما هم میدیدید...

حرکات و رفتارشون لحظه های معاشقه ی نابی بود... باور کنید قلبم رو از طپش انداخته بود... حرکات و رفتاری که نهایت خلوص یه عشق رو به وضوح میتونستی ازش درک کنی... بی هیچ شبهه ای! یک عشق دو طرفه ی کامل! حتی با رفتارشون به وضوح نر رو از ماده تشخیص دادم. اشتباه نکنیدا! اصلا هیچ نشانی از رفتار جنسی رو ازشون ندیدم. فقط یه بوس و کنار عاشقانه... آخه مگه میشه با کلمات عمق احساس رفتارشونو بیان کنم؟؟؟ باور کنید که رفتارشون مفهومی بی غل و غش از عشق... احترام... وقار... زیبایی و احساس آسمونی رو تمام و کمال در وجودم جاری کرد... فقط باید ببینید تا بفهمید چی میگم!

هر دومون شدیدا تحت تاثیر قرار گرفتیم... یاد حرف مادرم افتادم که همیشه میگه من با دیدن یه سری از رفتارهای حیوونا خجالت میکشم. که چرا ما آدما با اینهمه توانایی که خدا بهمون داده از اونا کمتر و پایینتریم. اونوقت این حرف رو مادر من میزنه که خودش یه فرشته اس! ولی من و دوستم هر دو به این نتیجه رسیدیم که کدوم یکی از عشقایی که ما دیدیم یا شنیدیم تو دور و برمون؛ رفتارهایی رو خلق کردن که میشه ازشون به این قاطعیت وجود عشق رو ازش درک کرد؟ من حتی مفهوم خشوع و ادب رو هم از رفتارشون درک کردم! شاید بگید مگه چه حرکتی کردن یا چه رفتار خاصی... و من هم باید در جواب بگم که گفتن حرکتشون تصویر بی احساسی ازشون میسازه. احساسی که من درک کردم فقط با دیدن به دست میاد...

بی پرده بگم... یه همچین سطحی از عشق با یه همچین روح عظیمی رو از خدا خواستم...

برگشتم به دوستم حرفی رو گفتم که برآیند تمام بحثهای دو نفره مون بود. کلی بود از تمام اجزای مورد بحثمون تو این زمینه ها. گفتم با وجود تمام این حرفها و روحیات ما دوتا تنها کسی ما رو برا رسیدن به خوشبختی کمک میکنه که احساسات پرورش یافته ای داشته باشه. اونهم نه احساسات آموخته شده... بلکه احساسات خود ساخته!

همین تواناییه که باعث خلق عشق میشه و فقط عشقه که میتونه بزرگترین موانع رو از جلو پای هر دو نفری برا رسیدن به خوشبختی برداره. درسته که میگن عشق کافی نیست. اما فقط عشقه که میتونه خیلی از اون بخش باقی مونده رو مثل معجزه ای از آتش به بهشت تبدیل کنه...

من امروز عاشق اسبها شدم... و به خودم قول دادم که تا جایی که در توانم هست نذارم که یه همچین بخشهای حیوانی پرارزشی از وجود انسانی من منها بشه. چون به این معتقدم که بخشهایی از وجود ما در ساده ترین شکل طبیعیش در واقع با ارزش ترین شکل رو داره. به این معتقدم که گاهی باید به پشت سرمون نگاهی بندازیم و ببینیم که آیا مسیری که داریم میریم رو به بهبوده یا رو به... و این پشت سر چیزی جز طبیعت نیست...

این روزا رو واسه شناختن اسبا از دست ندین...

به این ایمان دارم که مفهوم ارزش روح من زیبایی اونه. و زیبایی اون به عشقه. و عشق با احساس پاک و قوی بوجود میاد... پس بیاید تا تمام تلاشمونو برا ساختن و پاک نگه داشتن احساس و روحمون خرج کنیم. کاری که تو این زمونه خیلی سخته...

2007-01-26T14:34:00.000+03:30

مملکت ما حالا حالا ها خیلی کار داره...!!!

این جمله ایه که این روزا خیلی زیاد از دهن کسایی میشنوم که طرز فکر و عقاید و کله ی چوبیشون بیشتر از هر چیزی باعث عقب افتادگی مملکت ما و فرهنگش شده.
بخدا زور داره!
خود من هم خیلی وقتا میشیننم و افکار و عقایدم رو حلاجی میکنم تا ببینم نکنه یه گوشه ای یه جایی از لحاظ فکری من هم قاطی آدمایی بشم که مسبب بدبختی این جامعه شدن... اونوقت خیلی برام زور داره که یکی مثل ... میشینه و برا من موعظه میخونه که مردم ما اله ان... بله ان!
رسیدن به چیزهایی رو برا خودشون روشنفکری میدونن که ...

نه! انصافا حالا حالاها خیلی کار داریم!
ما چه حقی داریم وقتی که تو خانواده هامون نمیتونیم دموکراسی رو پیاده کنیم بیایم و از جامعه مون انتظار دموکراسی داشته باشیم؟ چطور وقتی خودمون به کسی احترام نمیذاریم انتظار احترام به شخصیت شهروندیمون رو داریم؟ چطور وقتی خودمون تو یه همچی سطح درک وفهمی هستیم انتظار داریم که دیگران ما رو درک کنن و شرایطمون رو بفهمن؟ چطور میتونیم دم از درستی زندگی غربی و صحت شیوه ی فکریشون بزنیم در حالی که خودمون تعصب قاطع به شیوه ی زندگی هزار و چند سال پیش کسانی داریم که تو همین روزگار هم....

به این فکر میکنم که من هم در مقابل انسانهای بزرگ مثل اون آدم در مقابل خودم هستم. اما لااقل نمیشینم بدیهیات ذهن اونو بهش تحویل بدم و خودمو جلوش خدا کنم و اونو زیر پاهام له کنم که بله... اینا که من میدونم رو تو اصلا نمیفهمی! بفهم تا اینطور عقب مونده نباشیم!

آره... تو جامعه ی ما همونقدر که اختلاف طبقاتی اقتصادی هست اختلاف طبقاتی فکری و فرهنگی هم هست. کی قراره که درست بشیم... خدا میدونه! شاید هم اصلا قرار نیست درست بشیم!

یاد یه جمله ی قشنگ افتادم که یادم نیست از کی بود... میگفت جهان سوم جاییه که اگه بخوای خونه ات رو آباد کنی جامعه ات ویران میشه و اگه بخوای جامعه ات رو آباد کنی خونه ات ویران میشه. چه تعبیری برای جامعه ی ما زیباتر و کاملتر از این؟!؟!؟!
بخدا وقتی میخوام برا آینده ی شغلی و کاریم تصمیمی بگیرم به نتیجه ای غیر از این نمیرسم!

2007-01-22T23:42:00.000+03:30

.................................................................................................

تصمیم گرفتم که این پست رو delete کنم.
نمیخوام ذهنیت مثبت و انسانی کسی با خوندنش دچار تردید بشه... گمونم اون داستان این کار رو میکرد.
با عرض پوزش از دوستایی که کامنت گذاشته بودن...

2007-01-20T22:25:00.000+03:30

این روزا با زندگی نمیجنگم. دارم باهاش راه میام...
حالا ما رو به کجا میکشونه نمیدونم!
حس و حال هیچ مقاومت و تصمیم بزرگ و ریسکی رو ندارم! مزخرفه. نه؟!؟!

2007-01-13T23:24:00.000+03:30

عالم خواب همیشه دنیای عجیب و پر رمز و رازی برا آدما بوده.
بدون هیچ توضیحی ازتون میخوام که به خواب دیشبم با دقت گوش کنید:
با برادرم تو استخر بودیم. برادرم گفت آماده باش من تایم بگیرم ببینیم رکورد شنای طول استخرت چقدر شده. یکی دوتا از دوستامونم کنارمون وایستادن که ببینن چی میشه. همین که گفت: یک... دو... سه... یکی شیرجه زد تو مسیرم و مجبور شد دوباره تکرار کنه. باز همون اتفاق و تکرار بعدی. که تو بار سوم همون لحظه که خواستم استارت بزنم گوشی یکی از بچه های کناری زنگ زد. من مکث کردم و گوشیش همینطور زنگ میزد و هیچ عکس العملی نشون نمیداد. احساس کردم صدای گوشیش آشناس! 10-20 ثانیه طول کشید تا متوجه شدم صدای زنگ ساعت گوشی خودمه و از خواب بیدار شدم!
از این گره خوردنای دنیای خواب و محیط اطرافم تو زمان خواب زیاد برام پیش اومده. اما یه همچین سیر زمانی دقیقی که انگار عمدا تا بار سوم شمارش کش پیدا کنه که من وسط شنا از خواب نپرم!!!... اولین باره!
دقیقا لحظه ای که سه... رو گفت گوشی زنگ زد! انگار دقیقا برنامه ریزی شده باشه که خوابم با یه همچین سناریویی از کی شروع بشه که دقیقا تو لحظه ی استارت من به ساعت 6:30 برسه!
به این نتیجه قبلنا رسیده بودم که خواب این توانایی رو داره که تو "لحظه" گذشته رو تو ذهنت ایجاد کنه بدون اینه ازمسیرش عبور کرده باشه. چون بوده خوابهایی که تو لحظه ی شروعشون پیش فرضهای تجربی گذشته ی اتفاق نیفتاده ای رو تو لحظه ی حال خوابم احساس کردم!
مثلا کسی ازم سوالی میپرسه که من برا جواب دادنش به یاد میارم که 3 سال پیش فلان اتفاق افتاده بود. در حالی که این تازه شروع خوابمه! و اتفاق 3 سال پیشی وجود نداشته!!!
دنیای عجیبیه...
به نظر شما اصلان چه لزومی برا وجود این پدیده ی خواب وجود داره؟ من واسه خودم یه دلیل ساده ی خنده دار اما قابل تامل براش دارم. نظر شما چیه؟ من بعدا میگم!!!

2007-01-12T14:34:00.000+03:30

تو زندگی حقوق بگیری همیشه عجله داری که آخر ماه برسه.
اما عجله برای رسیدن به آخر ماه به چه قیمتی؟ به قیمت عجله برای از دست دادن ارزشمند ترین داراییمون....یعنی لحظات عمرمون؟!؟!؟
خب... گفتن وقت طلاست. باارزشی به اندازه ی حقوق آخر ماه؟!؟!؟

2007-01-02T23:57:00.000+03:30

جایی خوندم که : "عاشقان هجر را بیشتر از وصل دوست میدارند، که در وصل بیم هجر است و در هجر امید وصل..."
چقدر سخته تحمل هجری که درش امید وصلی ریشه نداشته باشه...
و چقدر سخت تره تحمل دقایقی که حتی نشه روشون اسم هجر گذاشت!

2006-12-31T14:48:00.000+03:30

من هنوز افکارم آشفته اس! واسه همینه که اینقدر دیر آپ میکنم!
ولی هنوز هم وبلاگای دوستامو میخونم. این روزا یه بازی یا شاید بهتر باشه بگم یه worm! وبلاگی بین وبلاگهای بچه ها راه افتاده. از این قرار که هر کی میاد و 5 تا از خصوصیات شخصیتیش رو که کسی خبر نداره میگه و خودش هم 5 تای دیگه رو معرفی میکنه تا اونا هم 5 تا از خودشون بگن!
گرچه تا حالا که کسی نخواسته منو وارد بازی کنه. اما خودم به این قضیه خیلی فکر کردم که اگه قرار باشه من هم 5 تا بگم چی باید بگم؟!؟!؟
به این فکر میکردم که اصولا چیز مهمی تو شخصیتم و زندگیم نیست که دیگران ندونن! چون از خیلی سالها پیش اعتقاد داشتم که باید جوری باشم و زندگی کنم که هیچوقت از شناخته شدنم و از اینکه کسی به درون شخصیتم و زندگی خصوصیم وارد بشه هراس نداشته باشم. واسه همین غیر از چیزای بی اهمیت و ساده حرفی واسه گفتن نداشتم! مگه اسراری که با کس دیگه ای توش شریک باشم و به خواست اون شخص از بیانش طفره برم.
همیشه از این خصیصه ی جامعه مون شاکی بوده و هستم که نمیتونه یکرنگی و یه چهره بودن آدما رو بپذیره! کاملا علاقه مندیم به اینکه دور و بریامون دو رنگ یا ... چند رنگ باشن! و یا اینکه نمیتونیم بپذیریم انسانها تو هر موقعیتی چهره ی اصلیشونو بروز بدن. چون نمیتونیم موقعیتهای متفاوت رو از هم تفکیک کنیم. و نمیتونیم اقتضای رفتار انسانها رو تو موقعیتهای مختلف درک کنیم. تو این مملکت یه آقا دکتر شناخته شده با وجود علاقه شدید درونیش نمیتونه تو یه جشن اونطور که میخواد شاد باشه و خودشو تخلیه کنه چون میدونه فردا تو مطبش یه بیمار موقعیت محل کار و شغل اونو با شرایط اون جشن قاطی میکنه! کاری که از نظر من خارج از فهم و ادبه.
بگذریم... اینو میخواستم بگم: آدما از یه دیدگاه 4 دسته ان.
1.در برخورد اول به دل میشینن و هر چه میگذره بیشتر تو دلت جا باز میکنن.
2.در برخورد اول به دل میشینن اما بعدا ازشون متنفر میشی.
3.در برخورد اول ازشون بدت میاد اما بعدها نظرت کاملا عوض میشه.
4.در برخورد اول ازشون بدت میاد و همینطور که میگذره بیشتر از چشت میفتن.
شما جزء کدوم دسته اید؟!؟!؟ این خیلی مهمه ها! خیلی! نمیدونم اون لحظه ی اول چه پارامترهایی تو برداشت آدما تاثیر داره؟ البته میدونم ها! کمتر کسی مثل من در زمینه ی روانشناسی شخصیت مطالعه و فکر کرده. ولی یه چیزایی سوای رفتار و کلام و... اهمیت داره. شاید بشه گفت یه انرژی درونی!
همه ی اینا رو گفتم تا برسم به اینکه یکی از مهمترین چیزایی که تو وجود منه(و تنها دوستای نزدیکم هستن که درکش کردن) اینه که متاسفانه من جزء اون دسته ی سومم! دسته ای که سخت ترین راه رو برای آفریدن دوستیهاشون دارن. اما برام جالبه که با این وجود اینهمه دوست دارم! همش هم به این دلیله که عاشق دوستیهام و محبتها و پیوندهای عاطفی هستم.
ولی... این روزا که دیگه وقتی برای اثبات خودم به آدما ندارم دیگه دوستی جدیدی تو زندگیم شکل نمیگیره! اونهم دقیقا زمانی که نیازه تا من بزرگترین و مهمترین دوستی زندگیمو شکل بدم.
این مهمترین چیز تو وجود منه که کمتر کسی ازش اطلاع داره. اگه روانشناسی رنگ خونده باشید کسانی که رنگ نارنجی رو دوست دارن کسانی هستن که بیشتر مورد پیشداوری واقع میشن. من هم که عاشق...
همیشه از این مساله ناراحت بودم که میدونم خیلیا هستن که تو همون حس اولیه ی برخورد با من قرار دارن...
و حالا ربط کلی دو بخش حرفای من تو این پست : همیشه چوب بیریا بودن و نقش بازی نکردنامو خوردم... چیزی که تو جامعه ی ما در برخوردهای اول کاملا لازمه.
همینی که هستم کم نیست! چرا باید فیلم بازی کنم؟ چرا باید مثل کسایی باشم که درصد کوچکی از درونیات منوندارن اما تو برخورد اول 100 تای من نشون میدن؟ چرا آدما نباید من و اون و از هم تمیز بدن؟ چرا کمی واقع بین نیستن تا بفهمن که ظاهر و باطن یک شکلی در این حد ارزشمندتر از ظاهری بهتر و باطنی کمتره؟
دارم اشتباه میکنم؟!؟!؟! باید منم درگیر همون شغل و هنری بشم که همیشه ازش متنفر بودم؟ باید بازیگر باشم؟

یاد جوجه اردک زشت افتادم!!!

بیشتر که فکر میکنم میبینم چیزهای زیادی از من هست که تو وبلاگستان کسی ازشون چیزی نمیدونه.اتفاقا چیزای جالبی هم هستن... گمونم.!!!

2006-11-21T20:10:00.000+03:30

بعضی حرفای محمد رو شدیدا میپسندم. یه جمله ای تو وبلاگش نوشته بود با این مظمون که: تابستان زمان کسب خاطرات و زمستان فصل تصمیم های بزرگه. انصافا هر چی فکر و ایده و تصمیم برا اینده دارم همه با هم همراه این فصل سرد به سراغم میاد. اینقدر موضوعات و تصمیما زیاد میشن که یهو مخم هنگ میکنه! هم فیلد های تصمیم گیری هام و هم راههایی که به ذهنم میرسن هر دو زیادن! راستشو بخواید بیشتر از اینکه مفید باشه این وضعیت برام... مضره! واسه اینکه هی میگم این کار رو بکنم... اون کار رو نکنم! و به همن وضع میگذره و هیچ کاری نمیکنم! حقیقتشو بخواید اینقدر برنامه برا خودم و آینده میریزم که توش غرق میشم! نمیتونم اولویت بندی درست و حسابی انجام بدم و مثل آدمای مست و مسخ شده میشم! به این نتیجه رسیدم که این دوران جوانی چقدر ارزشمنده که اینهمه کار میشه توش انجام داد که بعد گذشتنش دیگه نمیشه! همین باعث شده دچار یه دستپاچگی بشم! تو وضع بدی هستم! با وجود اینکه میدونم اگه حتی به یکی از این اهداف درست و حسابی بچسبم و به جایی برسونمش و فکر کردن به باقیشونو به زمان دیگه ای بذارم در نهایت موفق میشم... اما باز با شروع هر کدومشون یه چیزی مثل خوره تو مغزم میفته که اون یکی مهمتر و ضروری تر نیست؟!؟!؟ و از همین جا شل شدن آغاز میشه!
انصافا اینهمه مشغله و دغدغه فکری کم نیست! کار... تحصیل... ازدواج... هنر... ورزش...و خیلی از علاقه مندی هایی که نپرداختن بهشون یه حس از دست دادن این زندگی چند روزه رو به آدم میده. تازه اینا سرشاخه ها هستن که هر کدومشون یه دریایی میشن واسه خودشون!
فکر میکنم نیز به یه مشاور دارم که بتونه بهم یه اطمینانی بده که باهاش بتونم به یه سری از تصمیمات و برمه هام محکم بچسبم و یه سریشونو بیخیال بشم. یا لااقل بذارمشون واسه یه فرصتی بعد اتمام این کارام.
فکر کنم حالا دیگه درک کنید که چرا اینهمه مدت شرمنده ی روی شا دوستای گلم شدم که با وجود آپدیت نشدن دراز مدت وبلاگم باز بهم سر میزدید...
این webstateforyou هم کانتر خوبیه!
مثل همیشه حرف زیاد داشتم واسه گفتن تو این مدت اما...
امروز به این فکر میکردم که انگار پلکهای این خانوما شیشه ایه! چشاشونو دوختون به زمین و تو یه پلک بین اون و خودت میبینی اما... تمام حرکاتتو زیر نظر داره!
جالبه ها! اینکه خانوما دنیای پشت پلکاشونو هر روز به یه رنگ میبینن! سبز... آبی...

2006-10-27T00:52:00.000+03:30

امشب حال مزخرفی دارم. دارم دیوونه میشم. نمیدونم چی بگم... گاهی نمیتونم بین یه اتفاق ساده ی مسخره ی بی اهمیت و یه نشانه از طرف خدا واسه زندگیم تفاوت قایل بشم.
نمیدونم کدوم نشانه است... و کدوم نیست.
بدجوری دلم میخواد با کسی درد دل کنم که اصلا منو نمیشناسه. کسی که بی هیچ پیشداوری اشتباه (که تموم زندگیم برام یه معضل بوده) به حرفام گوش بده. اما نه... چه فایده؟!؟! واقعا چه فایده؟ حس تنهایی عجیبی دارم. امروز به این فکر میکردم که ثروتمندترین آدم روی زمینم. سلامتی جسم و روح دارم. خانواده ی سالمی دارم. و کلا خدا خیلی دوسم داشته... اما... نمیدونم اون چیه که ندارم و این حال بهم دست داده. درددل چی رو عوض میکنه؟
نه... کسی رو واسه این درددل کردن نمیخوام... کسی رو میخوام که با بودنش دیگه درددلی واسه شبام نداشته باشم.

میدونم... خیلی پرت و پلا گفتم. اما با این حالی که امشب دارم چیز بیشتری نمیشه انتظار داشت. ببخشید...

2006-10-17T15:27:00.000+03:30

حالم به هم میخوره از خانومایی که تا میای بگی زنها تو زندگی فلان وظیفه رو دارن تندی آتیش فمینیستیشون گر میگیره و احساس میکنن اگه موضع نگیرن یه زن پپه ی خنگن که قراره یه مردی تو زندگی ازشون سواری بگیره! یه جور پرستیژ شده واسشون فمینیست بودن! تو یه وبلاگی نظر داده بودم که یه زن میتونه کسی باشه که از وجودش مرد به آرامش برسه. خانوم محترمی اومدن و گفتن : امروزه کمتر کسی مثلن سياهپوستان را برده و کمتر از ديگر نژاد ها ميداند.روزی هم خواهد رسيد که کسی زنان را با صفت(مايه آرامش مرد)نشناسد(چرا مردان مايه آرامش زنان نباشند٫و زنان از دامان مرد به معراج نرسد؟)
به عقیده ی من این نهایت نقصان گستره فکر و ذهن انسان رو میرسونه که بخواد اینطور یکجانبه گرایانه قضیه ای رو ببینه. وقتی اومده گفته بکوش تا عظمت در نگاه تو باشد نه در آنچه که مینگری اینجا مصداق پیدا میکنه. همین نگاه خام به این جمله نشان از عدم وجود اون عظمت نیست؟
حرفم اینه: اگه هزار و یکی مسوولیت پای یک مرده توی زندگی و هر زنی بابتش از مرد انتظار داره آیا باید گفت که چرا زن اونها رو به عهده نمیگیره؟ اگه میگن مرد تحمل جسمی و روحیش برای رفتن زیر بار مشکلات مالی و حفظ امنیت و آسایش خانواده بیشتر از زنه پس اونه که باید سنگ زیرین آسیاب باشه... من باید بیام و بگم که نه! باید زن همه ی اونها رو بر عهده بگیره!؟!؟؟؟
به خدا با حرف زدن راجع به این مسایل احساس میکنم دارم به شعور انسانهایی (مخصوصا خانمها چون طرف صحبتم گروهی از جنس اونهاست) که یه نمه منطق دارن اهانت میکنم. اما انگار همچنان جا برای موعظه هست تو این مملکت. نمیدونم فهم این مساله که هر دو طرف چه زن چه مرد تواناییها و استعدادهای خاص خودشونو دارن که قابل تنفیذ به دیگری به طور کامل نیست اینقدر سخته؟!؟! اینکه وجود زن پر از احساسات لطیفیه که میتونه زنگار خشنی رو که درگیریهای روزمره روی روح یک مرد به جا میذاره رو پاک کنه برای کسی جای ابهام داره؟ آیا گفتن این حرف از من در نگاه هر خواننده ی منطقی به این معنا هست که یک مرد باید نسبت به زن خشونت نشون بده و در عوض زن مهربونی کنه؟ یا مرد نباید موجبات آرامش زن رو فراهم کنه؟ و آیا برداشت اون خانم محترمی که عرض کردم از حرفای من چیزی غیر از این میتونسته باشه؟
ایشون خودشون این جمله رو (شاید از روی عادت نه از روی درک عمیق) تو نوشتشون آوردن : زنان و مردان تنها مکمل هم هستند٫نه بيش و نه کم. آیا این دو جمله ای که پشت سر هم بیان کردن نهایت تناقض نیست؟
بذارید دیدگاهمو راجع به این دعواهای متعصبانه ی خالی از عقلی که بین مردسالارها و زنان یا بین فمینیست ها و مردهاست رو بگم.
یه زمونه ای بود که جامعه مرد سالار بود. زن حرفی نمیزد. اگه حتی کتک میخورد یا اگه شخصیتش تحقیر میشد. این زن به جایی رسید توی جامعه ی بشری که درس خوند. فهمید که اونم یه انسانه مثل مرد. و واسه خودش حقوقی داره که برای مالکیتش باید تلاش کنه. شروع کرد به راه انداختن نهضتهای حمایت از زن و ...
تا اینجاش کاملا متین! نتایجی رو هم که کسب کرد کاملا قابل تحسین. اما... حالا این فمینیستها دارن رنگ و بوی دیگه ای به قضیه میدن. اونها دارن چاقویی رو که باهاش نیازهای اصولی رو برطرف میکردن برای گرفتن امتیازات نامعقولی استفاده میکنن. به تلافی اون دورانی که زیر سلطه برده وار بودن! تو این شک نکنید که اگه قرار به جنگ برای بیشتر و بیشتر گرفتن بدون منطق باشه مردها حتما از زنها بیشتر به دست میارن! و اگه میبینید که امروزه به شدت با وجودشون به عنوان حامی حقوق زنان برخورد نمیشه فقط و فقط به یک دلیله... همون چیزی که فمینیستها فراموش کردن! اینکه تو این برهه ی تاریخی که زنها داشتن درک خودشون رو بالا میبردن مردها هم شناختشون رو از موجودی به نام زن افزایش دادن. دیگه دیدگاههای اونها هم عوض شده. من نمیتونم تحمل کنم که شما حرفهای من رو جوری برداشت کنید که انگار دارید از زبان مردی میشنوید که زن رو فقط برای ساعتی قبل خوابش میخواد. ولی شما دارید در مقابل من و امثال من هم موضع میگیرید حتی به قیمت زیر سوال بردن حرفهای منطقیمون. این دعوا مسخره نیست؟
به نظر شما بر اساس خرد و فهم و بدور از تعصبات بی پایه و اساس در کنار هم زندگی کردن... درک نیازها... وظایف... موقعیت... و زندگی بر اساس یک فطرت حقیقت جو در کنار هم نیازی رو برای این دعواها باقی میذاره؟
اگه دعواتون با همون قشریه که به گفته ی خودتون بخاطر فقر اقتصادی و بی عدالتی جامعه نتونستن سطح فکرشونو بالا ببرن حرفی نیست! برید باهاشون بجنگید! (اگه این رو راه حل میدونید) اما از شان شما دور میدونم این رو... که بخواید سر مشکلی که با اون قشر دارید (و داریم) حقیقت و منطق فکری رو زیر پا بذارید.
اگر هم نه... با قشر تحصیلکرده ای که ارزش و اهمیت زن رو بیشتر از شما ندونن کمتر نمیدونن هم سر جنگ دارید... دیگه جایی برای بحث منطقی باقی نذاشتید! برای زندگیتون مردی رو آرزو میکنم که تمام زندگیتونو به صحنه ی جدال واسه حتی عوض کردن جای بچه و پا بیرون گذاشتنتون از خونه کنه!
و برای تمام کسانی که با فهم و شعور خودشون و اعتماد و اعتقاد به فهم و شعور طرف مقابل زندگی رو صحنه ای برای بخشیدن... نه جنگی برای امتیاز گرفتن... معنا کردن آرزوی یک عمر عشق و آرامش و زیبایی میکنم.
البته شاید و این جامعه نشه به کسی خرده گرفت... جایی که تهمینه میلانی تو فیلم آتش بس یه دیالوگ گنجونده که میگه : منافع مردها در قدیمی زندگی کردن و منافع زنها در متجدد زندگی کردنه!
خاک بر سرآدمی با یه همچین عقایدی کنم ... که تصور یه زندگی برای من به عنوان یه مرد امروز با اون شکل و شمایل قدیمی معنایی جز تباهی زندگی نداره. ارزش زندگی به با هم بودن و در کنار هم بودنه با احساسی به لطافت و جانبخشی عشق. چیزی که تو روابط زن و شوهری قدیم نبود. اما حالم هم به هم میخوره از کثافت کاریها و زیر آبی رفتن ها و هویت عشق رو لکه دار کردنها و بر چیده شدن احترام و ادب و عقل از زندگیها با نام تجدد.
تو زندگیمون اگه وجدان رو در نظر داشته باشیم... دانشمون رو افزایش بدیم و تعصب بی منطق نداشته باشیم... به خوشبختی دو طرفه خیلی نزدیک میشیم.
و یه راه میانبر.... اگه عاشق حقیقی هم باشیم... این حرفا و بحثها چیزی بیشتر از طنزی بیهوده و بی ارزش نخواهد بود.
به امید اینکه خداوند به هر کسی به اندازه ی لیاقتش اعطا کنه... نه کمتر نه بیشتر!
تا اونجایی که هر کسی (به گفته ی قبلی خودم) از ریختن زندگیش به زیر پای طرف مقابل احساس غرور کنه.

2006-10-15T17:51:00.000+03:30

نمیخوای بیای؟
لا اقل یه دستی تکون بده تا بین اینهمه ببینمت و خودم بیام!
ای کاش میدونستم واسه پیدا کردنت چیکار باید میکردم که نکردم...
شاید صبر!

از کسی فرار کن که نمیخواد بشناسیش. نه از کسی که ازت میخواد بشناسیش.

2006-10-09T23:38:00.000+03:30

وقتی پای عشق وسط باشه همه ی مهمترین ها میتونن نجیبانه به ترتیب در درجه های بعدی اهمیت قرار بگیرن.
اما وقتی عشق نباشه همه برای تصاحب کرسی اول به جون هم میفتنن! چه با اهمیت هاش چه بی اهمیت هاش!
خدا این آشفته بازار رو نصیب نکنه!

2006-10-06T20:29:00.000+03:30

همین چند روز پیش بود که خیلی اتفاقی با دوست خوبم هاشم همزمان آن شدیم و با هم یه چت چند دقیقه ای کردیم... مثل همیشه شاد و پر انرژی... بهش گفتم: هاشم! من عاشق خنده هاتم! کاش میشد زودتر یه فرصتی باشه ببینمت.
و چند دقیقه پیش محمود زنگ زد و گفت که پدر هاشم فوت کرده... بعد صحبتمون اشک تو چشام جمع شد... یاد حرفای چند روز پیشمون افتادم... این روزگار چقدر نامرده! چرا خنده رو از هاشم گرفت؟!؟! من و همه ی بچه ها مدیون اون خنده هاییم... کلی از خاطرات قشنگ روزهای زندگیمونو مدیون انرژی شادی بخش خنده های هاشمیم...
امیدوارم هر چه زودتر دوباره خنده به لبهای هاشم خوبم بر گرده و دیگه هیچ اتفاقی براش پیش نیاد که حتی یه لحظه خنده رو از زندگیش بگیره...
هاشم جان تسلیت منو بپذیر...

2006-09-29T23:00:00.000+03:30

باز دوباره پاییز اومده و زمستون رو هم با خودش میاره...
باز داره این حس غریب عاشقی تو وجودم جوونه میزه...
همه عالم و آدم با اومدن بهار عاشق میشن! همه ی احساسات قشنگ براشون با بهار میاد! اما نمیدونم چرا من اینطوریم! پاییز که میاد... شاعر میشم!
یادمه اینو تو یکی از پاییز های زندگیم گفتم:

وقتی که بهار میخوای...میبارم مثل یه ابر... میشکفم مثل یه گل.
وقتی تابستون میخوای...گرمتر از خورشید میشم... مثل آسمون میشم.
وقتی که پاییز میخوای... تیکه تیکه مثل برگ میریزم به پای تو...
اما تو تنها برای این دلم... سردی و برف زمستونی داری...

این پاییز... تو میای تا...؟
تا برف زمستونی دلمو...؟

آره... تو با نبودنته که واسه دلم سردی و برف زمستونی آوردی...
میدونی...؟ خیلی سردمه...

(این ّسردمه ّ تکیه کلام دوستامه. هر وقت دلشون کسی رو میخواد میگن سردمه! از اونجایی که شاعر!!! گفه : آرش بی تو سردمه!!!)

2006-08-30T22:10:00.000+03:30

بعد ۱۲ ساعت کار ساعت ۸ شب میرسم خونه. صدای ضجه ها و گریه های جیغ آلود بچه ی همسایه زیر مشت و لگد پدر تمام خستگی رو تو تنم موندگار میکنه. این داستان ۴-۳ ساله که هر روز تکرار میشه... صدا از حیاط خونه میاد. انگار که تو حیاط خونه ی خودمونه. بس که صدا بلنده...
راستی... وحشی ترین حیوون چیه؟؟؟ شیر ؟؟؟ ببر ؟؟؟ تمساح ؟؟؟

2006-08-22T01:34:00.000+03:30

اینم از آرش خان ما!!!
اخمش واسه همون روز اول بود! حالا دیگه دلبریاشو شروع کرده

2006-08-18T12:53:00.001+03:30

سلام به همه ی دوستای مهربونم!
خداییش کلی شرمنده میشم وقتی میبینم با وجود تعطیلی چند هفته ای وبلاگم باز هم بهم سر میزدید و میپرسیدید که چرا آپ نمیکنم.
بد جوری گرفتار کار شدم!
تو حرفای بزرگترا این حرفو زیاد میشنویم که میگن : حالا تازه میفهمی که قبلا چقدر راحت بودی...
خداییشم راست هم میگن! آدم هر مرحله ی زندگیش که رد میشه و به مرحله ی بعد میره تازه میفهمه که چه فرصتایی رو تو مرحله ی قبل از دست داده که الان به هیچوجه فرصتی براشون نداره. بعد دانشگاه سربازی... بعد اون کار... ازدواج... بچه دار شدن... و... و... و... هر مرحله که میری جلوتر گرفتاریات بیشتر میشه و فرصتت برای تلاش واسه راسیدن به اهدافت کمتر...
یه زمانی خیلی روزا با دوستم یه پیک نیک کوچیکی رو هر چند روز یه بار ترتیب میدادیم. کلاس زبان میرفتم... باشگاه میرفتم واسه ورزش... طراحی های گرافیکیم بیشتر بود... فیلم زیاد میدیدم... به وبلاگم میرسیدم... و واسه هزار تا کاری که برام نهایت جذابیت رو تو زندگیم دارن وقت داشتم. اما الان...واسه هیچکدوم وقت ندارم
تازه من مجردم و از هفت دولت آزادم! نمیدونم این متاهلا چجوری میتونن به زن و زندگیشون برسن! اون هم با وجود زنهای این دور و زمونه که با وجود اینهمه گرفتاری مردا توقعات نا متناسبی هم دارن. که چرا تو روز فقط ۳-۴ ساعت تو خونه ای... چرا وقتی میای خونه خسته و داغونی... چرا تو کار خونه کمکم نمیکنی... من فقط جمعه ها باید تورو ببینم؟!؟!؟... چرا وقت نداری یه مسافرت بریم؟!؟!... و هزار تا خواسته ی بجا اما نابجای دیگه!!!
بجا از این جهت که هر مردی هم به نوبه ی خودش از خداشه که به همه ی این کارا برسه. در واقع خودش هم تو حسرت یه همچین زندگیه اما نابجا از این بابت که اصلان ببینید شدنیه؟!؟!؟
مثلا خود من که همه ی دوستام میدونن عاشق دور هم بودن... مسافرت و وقت گذاشتن واسه خانواده ام. وقتی ۶ روز هفته ساعت ۶:۳۰ صبح پا میشم میرم سر کار و ساعت ۷-۸ شب با کلی خستگی بر میگردم خونه. تازه اگه جمعه هم کاری پیش بیاد که مجبور باشم باید برم شرکت... دیگه چطور میتونم یه همچون زندگی ایده آل و رویایی رو که آرزوی خود من هم هست بسازم؟ بذارید یه چیزی رو به همه ی خانوما بگم! از شوهر مهندس دوری کنید! ما به دلیل نیاز اساسی شرکت بهمون و واسه اینکه اگه خط تولید بخوابه ماییم که باید راش بندازیم... مجبوریم هر زمان در خدمت شرکت باشیم. اما این کارگرا..!!! دو روز هفته تعطیلن. دو روز هفته هم شب کارن و و روزشو واسه کاراشون وقت دارن.اما من واسه کوچکترین کار اداری یا بانکی باید مرخصی بگیرم! چون همهی هفته روزا سر کارم.
یه مهندسی قبل من تو این شرکت بوده که چند روز قبل اومدن من رفته. یکی از دلایلش هم این بوده که میگفته میخوام ازدواج کنم اما اینقدر وقتم واسه کار میگذره که فرصت ندارم کسی رو پیدا کنم و واسه آشنایی وقت بذارم! انصافا هم راست میگه ها! اما این همکار ما از لطف خدا اینقد دارن که نیاز به کار کردن نداره. اما ما قشر کارگر جامعه!!! چی؟!؟!؟!
بگذریم...
بدجوری گرفتار شدیم! خدا خودش کمک کنه!
ولی قول میدم بعد این زودتر آپ کنم. کلی حرف واسه گفتن دارما!!! اما فرصت نشستن پای کامپیوتر و تایپ کردن ندارم!
راستی اینم بگم که چهارشنبه ۲۵ مرداد ساعت ۷:۲۵ عصر این جانب عمو شدم! یه آقا پسر ۴۹ سانتی ۳.۲۵۰ کیلویی پا به این دنیا گذاشته. کاش حرفامو میفهمید تا بهش میگفتم : حالا تازه میفهمی که قبلا چقدر راحت بودی...!!!
همین روزا عکسشو با اون قیافه ی اخموش براتون میذارم اینجا که ببینید!

2006-08-01T21:49:00.000+03:30

امروز تو آرشیو تکست های کامپیوترم یه مقاله ی جالب درباره خیانت در عشق پیدا کردم. اصلا یادم نیست از کجا آوردمش اما یادمه که یه خانوم خارجی تو سایت leave it اینو نوشته بوده و یه سایت فارسی ترجمش کرده بوده! اینقدر بیان جملات واضح و قابل لمس و قابل توجهه که هوس کردم که تو وبلاگم بذارمش. اگه کسی میدونه که منبعش کجا بوده بگه تا بنویسم و مدیون نباشم!
(نظر هم بدید..!!)
...خیانت...
مي توان گفت خيانت در ازدواج يكي از دردناكترين كارهايي است كه يكنفر مي تواند با نيمه ديگر زندگي خود بكند. چيزي كه تنها دردناك نيست و مي تواند باعث شود يك نفر دچار احساس عدم اعتماد بنفس و نا مطمئني از شخصيت خود و ديگران شود. اگرچه كه هميشه يكسري از دلايل باعث مي گردند كه زني احساس كند لازم است داراي روابط جنسي خارج از چهارچوب همسر خود باشد ، اما عموما خيانت به همسر نتيجه يكسري نارضايتي ها در يكسري مسائل مي باشد.
هميشه زنان بدلايل مختلفي دست به خيانت ميزنند اما در مورد زنان اينگونه نيست كه به مانند مردان اگر شرايط لازم شد بلافاصله اقدام به خيانت نمايند! آنها از قبل آماده اين عمل مي گردند و بندرت به جايي مي رسند كه حال به هر دليلي كه صلاح مي دانند خيانت كنند. اما اينكه به چه دليلي خيانت مي كنند با اينكه دلايلي كه خيانت در ذهن آنها شكل گرفته چيست زمين تا آسمان فرق مي كند .در مورد خيانت زنان و دلايل انجام آن زياد نوشته شده اما در مورد اينكه چگونه اين مسئله در ذهن آنها تشكيل مي گردد بندرت نوشته شده و اينبار تصميم به توضيح پاره اي از اين دلايل دارم .من اعتقاد دارم كه هيچ زني خيانت نخواهد كرد مگر به سمت آن كشيده شود. اعتقاد دارم كه زنها مثل كامپيوتر هاي امروزي هستند كه براي هك كردن و بدست گرفتن اختيار آنها بايد به نوبت پورتهاي آنها را باز كنيد تا در نهايت بتوانيد به آن دست يابيد! نفوذ به كامپيوتري كه پورتهاي آن بسته باشد به آساني صورت نخواهد گرفت. زني كه اقدام به خيانت مي كند از مدتها قبل پورتهاي خود را بدلايل يكسري اتفاقات باز كرده است. چراكه در حالت معمولي اين پورتها توسط شما اشغال شده و بسته اند. و اعتقاد دارم مردان هميشه احتمال خيانتي را براي خود قائل هستند . بنظر من اگر زني بخواهد مردي را به دام بياندازد حتي خدا هم نمي تواند بداد آن مرد برسد! در نهايت وي به دام مي افتد. اما زنان بصورت معمول اينگونه نيستند و نمي توان هميشه آنها را برنده شد. اگرچه كه همه ماها معتقد هستيم كه هيچ عذري براي خيانت جائز نيست اما خود مردان هم هميشه عقيده دارند كه اين در ژنتيك آنها نهفته است كه با زنان مختلف باشند. من بشخصه فكر مي كنم اين براي زنان هم صادق است و امروزه اين حس در آنان در حال بيدار شدن است.بخاطر داشته باشيد كه هيچكدام از دلايل زير دليل خيانت نيست بلكه تنها چيزي است كه ذهن وي را براي خيانت آماده مي سازد.
براي خيانت خيلي ها درجات مختلف قائل مي گردند.از خود ارضايي گرفته تا ديدن تصاوير جنسي يا حتي خيالات شخصي و يا فانتزي ذهني يكنفر مبني بر داشتن سكس با فرد ديگري براي بعضي ها خيانت به حساب مي آيد.من كاري ندارم كه ديگران چه فكر خواهند كرد و اعلام مي كنم منظور از خيانت در اين مقاله همان تعريف قديمي مبني بر داشتن روابط جنسي با يك مرد غريبه منظور مي باشد. از طرف ديگر همانطور كه خيلي وقتها نوشته بودم بعضي ها چه زن و چه مرد ، فقط يك توريست در دنيا هستند.اگر همسر شما چنين فردي مي باشد و عادت به ديچ كردن و خيانت كردن داشته باشد و يا دوست دختر شما عادت داشته باشد كه مدتي را با هركسي بگذراند اين سطور براي شما دردي را دوا نخواهد كرد چراكه وي به هر حال با شما نخواهد ماند.
زنان بسمت خيانت كشيده مي شوند چون توجه شما قطع شده است و ديگران بيشتر متوجه شده اند!
سعي نمي كنم خيلي پيچيده كنم. در ساده ترين حالت شما بر خلاف روزهاي نخستين كه مدام به وي توجه داشتيد و همه رفتار وي را زير نظر مي گرفتيد و حتي از نفس كشيدن وي تعريف مي كرديد ، ديگر اينكار را نمي كنيد.آقايان معمولا قبل از بدست آوردن فردي تمام زور خود را مي زنند و از انواع و اقسام ترفندها استفاده مي كنند.گاهي هم مجبورند توجه بيش از اندازه و غير واقعي نشان دهند. در نتيجه ظرف زنان را بزرگتر خواهند ساخت.پس از بدست آوردن فرد شروع به دم جنباندن مي كنند و بازي در مي آورند و ديگر خيالشان هم نيست.در بهترين حالت اگر حتي خواهان شديد وي باشند قدرت پاسخگويي به ظرفي را كه ساخته اند ندارند و هميشه زنان مي نالنند كه چرا به ما كم توجه مي كنيد.در مثال ساده اگر همسر شما رنگ موي سر خود را عوض كرده ، هرچند يك درجه روشنتر و شما نفهميديد يا چيزي نگفته ايد مطمئن باشيد كه اولين پورت را براي ورود هكر باز كرده ايد. بايد بخاطر بسپاريد كه قابليت چرب زباني شما بايد بعد از تشكيل رابطه بجاي اينكه ذخيره گردد يا در انتظار به تور انداختن زن ديگر گردد يا صرف جمع آوري گند هايي شود كه زده ايد يا دروغ هايي كه خواهيد بافت بهتر است صرف خود رابطه شما گردد! براي شما يك جمله يك خطي كه چقدر فوق العاده شدي ، حتي اگر هيچ تغييري هم نكرده باشد ، مي تواند خيلي به شما در رابطه كمك كند. اگر در مبناي سكس بخواهيم حرف بزنيم اينكه شما شروع كرده ايد به توجه كردن به خود ، مدام تكرار يكسري حركات ، سكوت در رابطه ، سكسهاي كوتاه مدت و سريع ، ارگاسمهاي شخصي ، حركات ثابت و يكنواخت و مسائل اينچنين اولين چيزي كه باعث مي گرديد اين است كه وي ممكن است از رايحه بدن فرد ديگري كه از كنارش رد شده بيشتر از شما خوشش بيايد! حالا شما هي اين مسائل را شديدتر كنيد تا وي هم درجه خوش آمدنش را بيشتر كند! ببينيم كي آخر سر مي بازد!
بياموزيم:
در ابتدا اولين چيزي كه به زن مي فهماند رابطه دارد كمرنگ مي گردد و از حالت شيرين آن خارج مي گردد و وي را آسيب پذير و نفوذ پذير در برابر ديگران مي كند اين است كه شما كم توجه شده ايد.
زنان بسمت خيانت كشيده مي شوند چون كينه دارند .چون شما با آنها صادق نيستيد.
باز هم پيچيده نمي كنم. همه جور صداقت.همه جا از انواع آن خوانده ايد و من آنها را دوباره نمي گويم .بلكه مدل ديگري را عرض مي كنم. عدم صداقت شما از زمان ازدواج و زماني كه به خواستگاري وي مي رفتيد گرفته تا زماني كه مال شما شد. در مورد دوست دختر شما از زماني كه مي خواستيد وي را بدست آوريد تا زمانيكه بدست آورديد. منظورم عدم صداقت شما با ذهنتان است. يعني اگر دوست دختر شما يا همسر شما ، فرقي نمي كند ، دلش مي خواسته كه با شما اندكي در خيابان راه برود و شما بر عكس فشار وارد مي كنيد كه زود به خانه برويد كه سكس راه بياندازيد! شما چيزهايي گفته ايد كه بعدا حاضر به انجام آنها نشده ايد.شما وعده هايي داده ايد كه نخواستيد به آن عمل كنيد.شما حتي حرف از ازدواج هم زده ايد شما همه كار كرده ايد و در نهايت مدام فلسفه بافي كرده ايد تا دروغ هايتان را توجيه كنيد. اين در خوش بينانه ترين حالت (دوست دختر ) به شما بعد از جدايي ضربه نخواهد زد و ماليات آن را نفر بعدي پس خواهد داد! در ساده ترين حالت شما نفر بعدي هستيد كه با اين دختر دوست مي شويد! و در بدترين حالت شما صادقانه ازدواج نكرده ايد.شما زن گرفته ايد چون سكس مي خواستيد ، چون طرف خوشگل بوده ، چون طرف موقعيت داشته ، چون سن شما سن ازدواج بوده و هر چيز ديگري.شما صادقانه زن نگرفته ايد و در طول زندگي اين مسئله مدام به چشم خواهد خورد.زنان چيزي به شما نخواهند گفت اما اين نيز دليلي مي گردد براي كشش به سمت باز كردن پورت ديگري براي نفوذ پذير شدن در برابر كساني كه در موقع مناسب حرفها و برخوردهاي مناسبي كنند!!
زنان بسمت خيانت لبخند خواهند زد چون شما آدم روز اول نيستيد.
بله.شما الان زن داريد.يا دوست دختر داريد.شما الان مثل روز اول كه نداشتيد و تمام زورتان را ميزديد كه بدست بياوريد نيستيد! شما ديگر به خود نميرسيد.اصلاح گه گاه مي كنيد.حمام كرده نيستيد.ورزش نمي كنيد.مسواك تك و توك مي زنيد.لباسهاي شما ديگر اهميتي ندارد كه چه ماركي است. شما خيلي با حوصله بوديد.شوخ طبع بوديد.وقت داشتيد اما اكنون به نظر مي آيد كه همه چيز دارد حوصله شما را سر مي برد و يا شما را عصبي مي كند.شما قبلا جك هاي ركيك نمي گفتيد. شما مودب بوديد.قاه قاه بلند نمي خنديديد.آرام و مطمئن بنظر ميرسيديد. اين را هم بگم شما قبلا كه مخ ميزديد خيلي بچه پولدار بوديد!! لاف ميزديد نه؟ بسيار مشخص است.هزينه بي خود ندهيد.چيزي از خود نسازيد كه نيستيد. زماني كه آشنا مي گرديد هزينه زياد ندهيد توضيح بي خود ندهيد.نقش كسي كه نيستيد را بازي نكنيد.بعد از بودن و يا بدست آوردن حال چه در غالب ازدواج چه دوستي، لطفا خودتان باقي بمانيد! آيا چون ديگر قرار نيست كسي را تحت تاثير بگذاريد به خود نميرسيد؟ آيا ماجرا " همينه كه هست " مي باشد؟ آيا ديگر اهميتي ندارد؟ آيا شما زنان را نمي شناسيد؟ كه چقدر به نمايش همسر خود حساس هستند؟ چقدر مهم است كه چه هستيد؟ حال اگر ديگر آنچه كه آنها مي خواهند نيستيد بدانيد كه :
زنان پورتي هميشه باز ، براي تحت تاثير قرار گرفتن توسط افراد جنتلمن و خوش تيپ در خود دارند.تنها چيزي كه باعث نمي شود در ابتدا از آن چيزي رد شود اين است كه شما در حال ارتباط با آن هستيد و پورت قبلا مشغول شده ولي اگرشما جايگاهتان را فراموش كنيد ديگر پورت را آزاد گذاشته ايد براي كساني كه بدنبال ماجرا مي گردند!
زنان به سمت خيانت مي روند چون يك نفر به آنها مي فهماند كه با وي تحت فشار نيست!
سعي نكنيد آقاي باحال باشيد! سعي نكنيد آقاي همه چيز دان باشيد و يا كسي را مدام به خاطر عقيده اش بكوبيد (قابل توجه خودم!) سعي نكنيد مدام كسي را براي بودن با شما تحت فشار بگذاريد.زنان گاهي شديدا پورتهاي خود را OPEN مي گذارند چرا كه از مشغول بودن آنها توسط شما خسته شده اند! آنها حوصله شان سر رفته ازاينكه نمي توانند راحت باشند . با شما چرت بگويند و يا حرفهاي ساده بزنند.هر چيزي در مقابل شما خسته كننده شده. اين شرايط خطرناكي است و براحتي فرد ديگري مي تواند وارد شده و كنترل پورت را بعهده بگيرد.هميشه خيلي ساده است كه دوست دختر فردي كه دو سال است با يكنفر بوده را گلابي كنيد تا اينكه فردي را كه 3 ماه است با كسي دوست شده.هميشه زناني كه بالاي پنج سال از زندگي مشتركشان مي گذرد آسانتر از كساني كه تازه عروس هستند فريب مي خورند. زنان حسي براي هيجان دارند.اينكار يك هيجان براي آنها به حساب مي آيد .هيجاني براي فرار از روزمرگي شما ! اگر روزي وي بشما بگويد كه مورد توجه فردي با لياقت قرار گرفته بوده ولي به شما خيانت نكرده چون شما را دوست داشته شما اينبار بدانيد كه چه سعادتي داشتيد كه خطر رفع شده . چه سعادتي كه به شما اعلام كرده و چه سعادتي كه اكنون مي دانيد دليل آن چيست!
آنها خيانت را مي پذيرند چون شما اينكار را كرده ايد يا نشان داده ايد اينكاره ايد!
ديگر از اين واضحتر؟ دليل نميشود بگوييم كه هر مردي خيانت كرد زنش به وي خيانت خواهد كرد! اما اينكه زن بداند شما كلا آدم مطمئني نيستيد و يا خيانت كرده ايد باعث مي شود كه وي نيز در مراقبت از پورتهاي خود آن شكيبايي لازم را بخرج ندهد و اگر در شرايطي قرارا گرفت كه مورد نفوذ توسط بيگانه اي قرار گرفت آن استقامت لازم را نشان ندهد. نكته ديگر مي تواند حتي انتقام باشد.وي مي خواهد انتقام بگيرد و از همانجا بشما ضربه بزند.آنها سريعا تصميم نمي گيرند.بلكه صبر مي كنند و شايد به زبان شما را هم ببخشند.شايد تا حدي ذهني هم شما را ببخشند.اما اينبار نرم افزاري را در حافظه خود نصب كرده اند كه منتظر سيگنالهاي لازمه است! وي احتمالا نزديكترينهاي شما را انتخاب خواهد كرد.عموما به دو دليل.يكي اينكه در اصل نمي خواهد در لحظه كاري انجام دهد و نزديكان شما با وي هستند و موردي هم نيست.ناگهان يكي از نزديكان بازي را نا خواسته يا خواسته انجام مي دهد و اينبار اين حركت بجاي اينكه مثل هميشه دفع گردد جذب مي گردد و مراحل بعدي و در نهايت خيانت! دوم اينكه وي مي خواهد بيشترين ضربه را به شما بزند! در نتيجه بهتر است خيانت نكنيد و يا اگر قبلا اينكار را كرده ايد بايد تمام حواس وي را به خود معطوف كنيد و به وي اطمينان بدهيد كه ديگر اين مسئله تكرار نخواهد شد.نه با زبان بلكه با عمل. از هرگونه كاري كه حتي نزديك به اين باشد كه وي حس كند ممكن است شما كاري كنيد نيز بپرهيزيد.زندگي سختي خواهيد داشت!
زنان به خيانت مي انديشند چون هميشه دنبال بهترينند!
اين پورت هيچگاه توسط شما نه استفاده ميشود و نه توسط آنها بسته! اين يعني زنان هميشه مردان را يك مشت خوك خيانتكار مي پندارند اما خود هميشه در شرايط لازم، هميشه زندگي خود را به مرد بهتري خواهند فروخت! كاري كه شما مي كنيد اين است كه شناسايي كنيد كه چقدر طرف مورد نظر شما از اين پورت استفاده مي كند.اكثر دختران نفوذ از اين پورت را چندان جذاب نمي دانند.آنرا نمي بندند اما به نفوذهاي آن نيز توجهي نمي كنند.اينگونه افراد نگراني خاصي را نبايد برايشان قائل شد.آنها با داشتن يك وضعيت ساده عملا هرگونه ديتا و يا استفاده از پورت را مهم نخواهند دانست.اما گروهي از دختران هستند كه بدنبال صعود به قله هاي بالا هستند.اينها مانند گرگدن فقط به سمت جلو مي دوند و همه چيز را جلويشان خراب مي كنند.اينها نگران چيزي نيستند.اينها از همه چيز استفاده مي كنند . هدف وسيله را برايشان توجيه مي كند.انها پول و موقعيت و همه چيز مي خواهند.فقط يه توصيه.اگر سر قرار بوديد و ديديد فرد مورد نظر شما اينگونه است به آرامي محل را ترك كنيد.اين افراد شما را براحتي خواهند فروخت.

2006-07-24T17:10:00.000+03:30

این روزا دوباره زده به سرم! یه سری از عقایدم رو دارم refresh میکنم. عقایدی که راجع به مهمترین و قدیمیترین سوال بشر میشه...: من کیم!؟!
وجودم سرشار از یه تعجب و یه سوال شده!
اینبار تعجبم از این نیست که آدمها عاشق میشن... تعجبم از اینه که من چه صیغه ای از موجودات هستم که دارم فکر میکنم که بفهمم چطور عاشق میشیم!!! یا این سوال برام مطرح میشه که از کجا اومدیم و این یه سواله برام که بدونم چی هستیم!!!
وجودی که یه همچین سوالاتی تو وجودش مطرح میشه چیز خیلی عجیبیه... مثل اینه که یه روز یه روبات دنبال این باشه که بدونه کی ساختتش!!! این حس سوال و ابهام از کجا تو وجودش افتاده؟؟؟
ویه سوال بزرگ که جوابش منو به جواب خیلی از سوالات زندگیم میرسونه...: آیا بخشی از انرژی حیاتبخش انسانها که شاید بشه گفت به تعریف روح خیلی نزدیکه... بین ما آدمها share شده؟!؟! یا قابلیت share شدن داره؟!؟!
can you help me???
آیا این روح یکیه؟؟؟

2006-07-22T00:28:00.000+03:30

سلام !
بالاخره یکی پیدا شد که بپرسه چرا کم پیدا شدم! همون کسی که تو زمان تایپ کلمه به کلمه ی نوشته هام واسه خودم در نظر دارم که نوشته هامو میخونه! القصه! در گیر کار و مشغله های مربوطه اش شدن کلی از ram آدم رو اشغال میکنه و نمیذاره به تمام اون چیزای مهم و تاثیر گذاری که میدونی رسیدن به جواباش و یا درکش هدف اصلی زندگیته برسی که فکر کنی. و این خیلی بده! و البته همین که میدونم خیلی بده کلی خوبه!!! چون باعث میشه که با شرایط کنار نیام و یه فکری بکنم.
بگذریم... امروز اومدم که بگم یه فیلمی دیدم که یکی از عقاید بزرگمو تایید میکرد. اسم فیلم: indecent proposal یا پیشنهاد بیشرمانه است. و عقیده ی من اینه که : هیچ غیر ممکنی وجود نداره!
فیلم سرشار بود از جملاتی که هر کدوم به اندازه تجربه ی یه زندگی کامل ارزش داره. و هدفش به تصویر کشیدن نمونه ای از واقعیاتیه که هر روز در جامعه میبینیم و میشنویم اما به خاطر قبحش به زبون نمیاریم. راستش من فکر میکنم که همواره باید روشی اتخاذ کرد که به هر دوی این نتایج برسیم. یکی اینکه با بیان بی پرده ی زشتیها قبحشونو نشکنیم و دومی اینکه با مسکوت گذاشتنشون ازشون فرار نکنیم و خودمون رو ازش غافل نکنیم.
نمیخوام از فیلم چیزی بگم. چون باید دیدش! اگه بخوام بگم میشه همون فیلمنامش! فیلم هنری نیست اما خیلی آموزندس.
میخوام یه دعا کنم...
از خدای عشق میخوام که بزرگواری کنه و برای پاک موندن حقیقت و مفهوم عشق و برای همیشه ارزشمند موندنش تو دنیای انسانها از همه ی عشقهای حقیقی با قدرت لایزالش مراقبت کنه. این روزا اتفاقاتی از این دست زیاد میشنوم... جدا باید به قدرت بزرگی به نام خدا متوسل شد...
میبینید؟؟؟ همین شنیده ها و دیده هام باعث شدن اینروزا شک کنم که میشه عشق رو به معنای کاملش به دست آورد... داریم کجا میریم؟ انگار داریم تلاشمون رو به سمتی سوق میدیم که تمام دلایل زیبامون رو برای زنده موندن... با خاک یکسان کنیم!
حتما فیلم رو ببینید. و فکر نکنید که غیر ممکنی هم وجود داره. چون وجود نداره!

2006-07-15T13:24:00.000+03:30

چند وقت پیش آقای دکتر ضیایی (دکترای فلسفه از دانشگاه سوربون) مهمون برنامه ی کوله پشتی بود. انسان عجیبی بود... جدا شیفته دنیای افکار و عقایدش شدم. آرزو داشتم که کاش یکی از دوستان من بود. حرفای قشنگی از قول خودش و دیگران زد که میخوام چند تاشو براتون بگم.
سقراط: زندگی بدون آزمودن ارزش زندگی کردن ندارد.
سقراط: من خرمگسی هستم که گاو شخمزنی را از شخم زدن باز میدارم. (و این جمله مرا از شخم زدن بازداشت!!!)
دکتر ضیایی: غیر قابل تحملترین جا برای من جاییست که مرا به تعبد و تقلید بی منطق مجبور کنند.
و یه جمله از خودم(!!!): مردان بزرگ حقیقی آن مردان بزرگی هستند که هیچگاه چهره و کلام و رفتارشان را وسیله ای برای نشان دادن بزرگیشان قرار نمیدهند.
یه جمله ی ناب هم از یوهان اسمیت: عشق راستین از چیزی که دریافت میکنیم حاصل نمیشود... از چیزی که میدهیم بوجود می آید!
و یکی دیگه: دوست واقعی کسیست که در راه اشتباه کنارتان بماند و گر نه در راه درست کم و بیش کسانی در کنارتان هستند...

2006-06-26T21:53:00.000+03:30

یکی از عادتهای ثابت من تو دوران دانشگاه این بود که هر سال تو همون روزهای اول شروع سال یه برگ کاغذ بر میداشتم و یه چیزی روش مینوشتم و میچسبوندم کنار تختم بالای سرم. این نوشته تا آخر سال همون جا میموندن. همه ی اونها رو الان دارم! اولیشون که یه کاغذ نسبتا پوسیده ای شده این جمله روشه: تا آینه رفتم که بگیرم خبر از خود. دیدم که در آن آینه هم جز تو کسی نیست.
اما امروز اومدم که راجع به نوشته ی سال چهارمم بگم. این نوشته ترکیبی از یه جمله ی الکسیس کارل و یه جمله از شریعتیه: عقل چراغ اتومبیل و عشق موتور آن است. موتور بی چراغ... عشق کور... حادثه و مرگ!
این نوشته ی من برا بچه ها سوژه ای شده بود. یکی رو کلی به فکر فرو میبرد... یکی میگفت خود تو یه چراغ بی موتوری! و خیلی حرفای دیگه...
اما از نظر خود من این نوشته برآمدی از شخصیت و روحیات من بوده. منی که به جرات خودمو یه نمونه ی عجیب و غریب از جمع دو خصیصه ی متضاد و در نهایت قدرتشون میدونم : عقل و احساس!
آره! من همیشه همینطور بودم. شاید خیلیا بگن که خوش به حالت که هر دو رو داری. اما من میگم اشتباه نکنید. این جمع اضداد آدمو داغون میکنه! داغون!
کاش فقط احساسی باشی و از روی احساساتت تصمیم بگیری یا کاملا منطقی. اینطوری دیگه دودلی و فشار از جانب اونیکی جبهه برا تغییر تصمیمت بوجود نمیاد. هیچوقت پشیمون نمیشی و کسی تو وجودت فریاد نمیزنه که اونور قضیه رو نادیده گرفتی.
این روزا من دچار همین دودلی ها شدم. اون هم در نهایت تضاد!
احساسم میگه برو... عقلم میگه وایسا! و جالب اینجاست که به هردوشون کاملا حق میدم! و هردوشونو صحیح و قابل قبول میدونم! هیچ کدوم بی پایه و اساس نیست. و هیچکدوم رو نمیشه محکوم و رد کرد.
اصلا میدونید چیه؟!؟!؟ این خصلت روزگاره! میگرده ببینه رو کدوم خصلتت کار کنه بیشتر عذابت میده... همونو میچسبه! بدونه پول پرستی... با پول داغونت میکنه. بدونه عاشقی... با عشق ذلیلت میکنه. بدونه عاقلی... عشقو ازت میگیره. و اگه بدونه به هردوی عقل و احساس اینقد پابندی تو یه همچین هچلایی مینداردت. اصلا تریپش همینه... با این کرم ریختنا حال میکنه!
حالا تصمیم گرفتم بعد این خودمو پیش دست روزگار مجهول نگهدارم تا ندونه باید به کجاش گیر بده!
اصلا من بعد من هم خنگم... هم سنگدل!
به قول سوسن : خوش به حال دیوونه که همیشه خندونه!

2006-06-16T11:55:00.001+03:30

زمان دانشجویی همش به این فکر میکردم که چرا همه میگن همه ی جنبشهای فرهنگی و سیاسی و اجتماعی دست دانشجوها رو میبوسن!
با خودم میگفتم که در کنار ما؛ اینهمه شهروند ایرونی مگه میشه که هیچ تکونی به خودشون ندن؟؟؟
حالا من شدم مثل یکی از همون شهروندان غیر دانشجوی ایرونی! و دارم از این منظر به قضیه نگاه میکنم. سر کار میرم و مشکل کم آوردن زمان رو دارم تجربه میکنم! اون زمونا میگفتم که واسه خیلی کارا وقت ندارم. اما حالا میبینم که اون موقع صد برابر الان وقت داشتم! چه کارا که نمیکردیم اون روزا... چقدر مطالعه راجع به مسایل روز مملکت! چه تحلیل های خفنی تو همون اتاقهای خوابگاه بینمون رد و بدل میشد! خداییش بر و بچ دانشگاه تبریز فوق العاده بودن. به بچه های الانی دنشگاه های آزادی دخلی نداره که هیچ... دانشگاههای دولتی کمی هم هستن که از لحاظ توانایی ها و فعالیتهای جنبی به پای بچه های اونجا برسن.
آره...
حالا میبینم که اگه تو این مملکت قرار باشه کسی یه غلطی بکنه... از همون دانشجوهاست که بر میاد! ما که الان فرصت سر خاروندن هم نداریم. نمیبینید وبلاگم دیر آپدیت میشه؟ من نمیدونم اونایی که متاهل هستن چه میکنن! من که از هفت دولت آزادم اوضاعم اینه!!!
مخلص کلام...
دانشجوهای فعال و فهیم رو دریابید. کمکشون کنید تا یه تکونی به این مملکت بدن. پشتشون وایستید...و این رو هم بدونید که همه ی مشکلات معیشتی ما ایرانی ها حل نمیشن تا به چیزی غیر اونا فرصت فکر کردن نداشته باشیم. حتی عشق!
این مدل زندگی کردن(به چیزی فکر نکردن) به درد اون مملکتهایی میخوره که خیالشون از بابت کار بالادستی های کشورشون راحته. خیالشون راحته که اونا واسه رفاه و آسایش و هدایت صحیح جامعه همه ی تلاششون رو میکنن. پس با خیالی آسوده به زندگی شخصیشون میرسن. اما تو این کشور ما از اینور رونده ایم و از اونور مونده!
از دوستایی که مدت زمان زیادیه که وارد زندگی و پیچ و خمهاش شدن میخوام که با تجربیاتشون کمکم کنن تا بتونم اون طراوت و پویایی و تازگی لحظه به لحظه رو در کنار این روزمرگی مزخرف حفظ کنم.
من اصلا برا یه همچین زندگی ای ساخته نشدم!
هر روز ساعت ۶ پا شم... تا ۵ عصر سر کار باشم... بیام ۱ ساعت بخوابم... یه دوش بگیرم... ۱-۲ ساعت دوستامو ببینم... شام... خستگی و خواب! دوباره روز از نو روزی از نو!
شکی ندارم که اینطور نخواهم موند!
اما چطوری... هنوز نمیدونم!!!

2006-06-10T23:09:00.000+03:30

یه روزایی بودن که اینقدر آروم و بی دغدغه سپری میشدن که همش از خدا میخواستم که هیجان و حادثه و غیر یکنواختی رو تو زندگیم بیاره.
اما حالا...از همه ی این حوادث و پستی و بلندیا خسته شدم. اینقدر که دیگه طاقتشو ندارم...
یاد king nothing متالیکا می افتم. اونجا که پادشاه میگه:

I wish I may I wish I might
Have this wish I wish tonight
I want the star... I want it now...
I want it all and i don't care how

و در جواب میشنوه :

Careful what you wish... Careful what you say
Careful what you wish... You may regret it
Careful what you wish... You just might get it
Then it all crashes down And you break your crown...

مواظب آرزوهامون باشیم...

2006-06-05T12:21:00.000+03:30

بزرگترین تجربه ی زندگیم که این روزا بدستش آوردم اینه که :

غیر ممکنی وجود نداره!

در این حد که اگه بگن میشه که دو دو تا بشه پنج تا نمیگم که باور نمیکنم!!!

...: تو میتونی... تلاش کن... من هم از صمیم قلب برات دعات میکنم. دعایی از طرف یک...

2006-05-29T22:53:00.000+03:30

اصلا روز متفاوتی نیست...
جز اینکه از همین امروز باید عادت کنم تا تو جواب سوال از سن و سالم بگم: ۲۵ !!!
اما روز ارزشمندی بود از این بابت که برام یه دنیا ارزش داشت که دوستای خوبم یادم کردن... کسانی که بودنشون رو در کنارم با هیچ نعمت دیگه ای عوض نمیکنم. امیدوارم آرزوهایی که امروز برام داشتن به تحقق بپیونده جز اینکه ۱۲۰ سال عمر کنم!!!
(هفتم خرداد ماه)

... : با تشکر مخصوص از هر دو پریسای نازنینم و اهالی اتاق ۳۱۳!:(پریساجونم(آبجی جون!) - آرزو ـ رقیه ـ معصومه و فاطمه) که با اجرای سرود به ما حال اساسی دادن! محمود جان عزیزم. نثار همیشه آروم. نوه ی گلم سارا! و نرگس دوست داشتنیم و کیمیا خانم و در آخر خانواده ی همیشه مهربونم (پدر و مادرم ـ رضا و فریبا و پریسا جان و زن داداش عزیز!) که این روز بیاد موندنی!!! رو فراموش نکردن! و همه ی کسانی که گر چه این روز رو فراموش کرده باشن اما رفاقت و محبتشون به من ثابت شده و همین برام کافیه. دوستتون دارم...توضیح: ترتیب اسامی به ترتیب پیشقدمیشونه! باقی اسامی رو هم تو کامنتا ببینید!!!

2006-05-25T23:58:00.000+03:30

خداوند بهم نعمت آنچنان بزرگی داده که نمیدونم باهاش چیکار کنم...
ای کاش لااقل طوری بود که میتونستم به نتیجه ای برسونمش. اما...
چیزی رو که همیشه ازش میخواستم بهم داده. اما در کنارش مشکل سختی برام آفریده. برام سواله که چرا؟ ز رحمت گشوده دری و به حکمت بسته در دیگری...
باز هم بحث همون حکمتاییه که هیچوقت حکمتشو نفهمیدم!

2006-05-23T23:13:00.000+03:30

امروز اولین روز کاری من به عنوان یه مهندس الکترونیک بود!
فعلا راضیم! واسه بعدش هم از شما فقط آرزوی موفقیت برمیاد! (که میشه همون آرزوی دریافتی بالا!!! در کنار سلامتی...)

2006-05-19T13:39:00.001+03:30

امروز تو خونه؛ مادر و خواهرم کلی کار داشتن. دیدم اگه خودم دست به کار آشپزی نشم تا ساعت ۲-۳ ناهار ماهار یوخدی! یه مقدار مامانی کمکم کرد و نشستیم پای بساط ماکارونی! و این بهونه ای شد تا الان بیام و راجع به مقوله ی جذاب!!! آشپزی بنویسم!
همیشه اینو گفتم که آشپزی یکی از لذتبخش ترین کارای زندگیه. به شرطی که عجله نداشته باشی و یکی نباشه که هی بیاد و بگه پس چی شد این غذای ما؟!!! آخه چه کاری جذابتر از این که بدونی داری برای شکمت کار میکنی! اون هم با این حسن که میتونی ذائقه ی خودتو توش دخیل کنی. تو دوران زندگی خوابگاهیم تو هر اتاقی که بودم به خاطر آشپزی خوبم به مامان اتاق معروف میشدم! و چون به هیچ وجه نمیتونم خودمو به خوردن غذای بی مزه ای که دلیل بی مزگیش فقط ناشیگری آشپزش بوده مجبور کنم... نمیذاشتم دست اون بی هنرا (البته فقط در این مقوله!!!) به کار آشپزی بره. دو سال آخر دانشگاه رو با محمود آشپزی میکردیم. اونم آشپزیش خوبه. همه ی اتاقا حاضر بودن با کمال میل به ما دو تا پناهندگی بدن! پناهندگی که چه عرض کنم!!! citizen به معنای واقعی کلمه! از خداشون بود خب! اما من و محمود خان بدجوری در کنار هم با تریپ آشپزیمون حال میکردیم. البته شکی در این نیست که محمد و رامتین بیشتر حال میفرمودن!!!
در کنار اینا هیچوقت یادم نمیره که من و محمود عاشق نیمپز شدن پیاز تو غذا بودیم و اون دو تا دوست داشتن تو غذاشون پیاز زیر دندونشون نیاد و کاملا لهیده شده باشه. اما از اونجایی که ریش و قیچی دست ما بود و کسی جرات اظهار نظر زیادی نداشت... (وگرنه تهدید به ترک آشپزی از جانب ما میشد!) پیاز غذاهامون همیشه نیمپز بود!
به نظر من آشپزی یه هنر واقعیه. جدا اعتقاد دارم که هرکی شم هنری داره احتمال داشتن استعداد آشپزیش بیشتره.
درسته... برا ما مردا زیاد مهم نیست اما برا خانوما داشتن این توانایی خیلی مهمه. نگید که اینم از مرداییه که زن رو یه آشپز صرف میدونه ها!!! اما بی شک زنی که آشپزی خوبی داره برا مردها محبوبتره. چون شکی توش نیست که مردا به این مقوله زیاد اهمیت میدن. مخصوصا مردایی که احساسات و افکار ایرانیشون سر جاشه و در کنارش به تغذیه سالم اهمیت میدن. شاید باورتون نشه که برا یه مرد چقدر لذتبخشه که وقتی خسته و کوفته از سر کار بر میگرده خونه... خانمش در کنار بوی خوش غذای دستپخت خودش بیاد به پیشوازش! (البته تفاوت میزان قدر شناسی هر مرد رو هم در نظر بگیرید.)
دیروز با حامد (که متاهله) راجع به وسواس بازارگردی خانوما و اینکه برا مردا همراهی کردنشون چه کار سختی به حساب میاد صحبت میکردیم؛ که من یاد نرگس افتادم. این دختر نمونه ی عجیبیه! هیچ کدوم از اخلاقها و احساسات و افکاری رو که همه ی خانمها دارن و مردا ازشون شاکین... تو وجود این نیست! خیلی منطقیه! اما به این فکر کردم که در کنار همه ی این محاسنش برا کسی که قراره سراغش بره باید تنفرش از آشپزی رو هم در نظر گرفت!!! پریشب اگه یه سر به آشپزخونه ی خونشون نزده بودم و سراغ اجاق نمیرفتم غذای سوخته مهمونش بودیم! اما از انصاف نگذریم حتی اگه غذای سوخته بهم بده با کمال لذت میخورم... چون دختریه که مثل خواهرم میدونمش و از ته دلم دوستش دارم.
در هر حال توصیه میکنم به خاطر کسب لذت خوردن! حتی اگه شده فقط برای خودتون؛ آشپزی رو یاد بگیرید. مثل...(اسمشو نمیگم!) نباشید که یه بار بهش گفتم سیب زمینی سرخ کنه... رفتم دیدم انگار همین حالا اونا رو تو ماهیتابه ریخته! گفتم تا حالا چیکار میکردی؟ گفتش بابا ربع ساعته ریختم تو ماهیتابه! منم مات و مبهوت این قضیه بودم که پس چرا همش کاملا خامه! که وقتی قاشق رو ازش گرفتم که همش بزنم دیدم که... بله! آقا یه ربعه که همش نزده! همینطور ریخته اون تو که خودش لطف کنه و سرخ شه! تهش سوخته بود باقی کاملا خام بود! به این فکر کردم که مطمینا این پسر تا حالا یه سر هم به آشپزخونه ی خونشون نزده ببینه مادرش چطور غذا میپزه واسش. پس بی شک نمیتونه زحمتش رو هم درک کنه و آخرش میشه همون کسی که قدر آشپزی خانومش رو هم نمیدونه و اگه یکی نباشه بهش برسه به کنسرو و سوسیس و کالباس متوسل میشه!
به این اعتقاد دارم که هر مردی باید یه ریزه تو کارای زنانه سرک بکشه و سر در بیاره و بالعکس هر زنی یه ریزه تو کارای مردونه. چون به درک شرایط و موقعیتهای طرف مقابلش کمک میکنه و این مشکل عدم تفاهم!!! رو کمرنگ میکنه.
پس دوباره میگم... به خاطر شکم صاب مرده ی خودتون هم که شده یه خورده آشپزی یاد بگیرید!

2006-05-14T13:52:00.000+03:30

آدمایی که راجع به یه موضوع تخصصی اظهار نظر میکنن سه دسته هستن.
۱. کسایی که متخصص اون کارن.
۲. کسایی که هیچچی حالیشون نیست!
۳. کسایی که تو اون زمینه تازه کار هستن.
از نظر من رو حساب اینکه اونا شامل کدوم یک از این تقسیم بندیها هستن نمیشه بطور حتم گفت که ارزش اظهار نظرشون چه اندازه است. مهم اینه که اون طرف با منطق و با در نظر گرفتن شرایط حاکم به موضوع اظهار نظر کنه. حتی گاهی پیش میاد که یه آدم از قضیه پرت بیاد و با ذهن غیر کانالیزه شده ی خودش دیدگاه نو و جدیدی تو اون زمینه ارایه بده. و یا شخص متخصصی بیاد و برا جواب یه سوال ساده بجای اینکه از تجزیه و تحلیل شخصی خودش در کنار اطلاعات علمیش استفاده کنه بخواد که فقط با آموخته های کلاسیکش یه جواب برا مساله پیدا کنه و در نتیجه به جواب نامربوطی برسه. مثل اینکه به یکی بگی جارو برقی درست کن... بیاد و یه جارو دستی معمولی رو به یه موتور ببنده که هی اون جارو رو روی فرش اینور اونور کنه! اما میبینیم اونی که جارو برقی رو ساخته نیومده از ذهنیت کلاسیک خودش و بقیه واسه اختراعش استفاده کنه بلکه با فکر خودش یه سیستم نو پیاده کرده.
همه ی اینا رو گفتم تا امروز بیام و یه مقدار از تجربیات وبلاگ نویسی و طراحی قالب وبلاگ خودم رو (که از دسته ی سوم هستم) براتون بگم. امیدوارم براتون مفید باشه و نظرات شما هم تو تکمیلشون کمکم کنه.
بذارید حرفامو دو دسته کنم...
اول راجع به نوشته ها و موضوعاتشون... و بعد راجع به طراحی ظاهری وبلاگ.
اولین کاری که باید کرد بی شک اینه که پیشاپیش بدونیم که برا نوشتن و صحبت در چه زمینه ای و یا برای ارضای درونی چه حسی داریم وبلاگ میسازیم. یکی خاطره نویسی روزانه... یکی موضوعات تخصصی و علمی... یکی مثل من افکار و عقاید و احساساتش... و یکی هم واسه کپی کردن حرفای قشنگ بقیه اون تو تا کلی کامنت بگیره و حال کنه! و یکی هم مثل عسل بانو برا کودکی که تو راه داره مینویسه. و حتی کسانی رو پیدا میکنید که دارن از رنج بیماریشون و از تلاششون واسه مقابله با اون بیماری مینویسه. مهم اینه که برا انتخاب موضوع مورد علاقه تون جوگیر نشید! اگه واقعا شاخه ای که انتخاب میکنید از دستتون بر نمیاد و با روحیاتتون سازگار نیست مطمین باشید که یه روز وبلاگتون تعطیل میشه!
قدم دوم انتخاب یه سرویس دهنده ی فضا برای وبلاگه. از نظر من با وجود اینکه بهترین و معتبرترین سرویس دنیا مال بلاگره(همین وبلاگ خودم...blogger) اما الان میبینم که برا ما ایرانیا بهترینها blogfa و mihanblog هستن. فقط یه مساله وجود داره که باعث شده من از اینکه blogfa رو انتخاب نکردم احساس پشیمونی نکنم. و اون اینه که با انتخاب blogger مجبور شدم HTML یاد بگیرم و خودم قالب طراحی کنم.اونیکی سرویسها به درد کسایی میخوره که طراحی شخصی براشون اهمیت نداره یا اصلا بلد نیستن. و شخصا هم حس خوبی نسبت به persianblogندارم! البته فقط یه حس شخصیه و دلیلی براش ندارم! انتخاب یه سرویس ایرانی این حسن رو هم داره که یه جورایی میتونی خودت رو توی یه جمع دوستانه احساس کنی. اونجاها میتونی وبلاگهای دیگه رو تو تقسیم بندیهای موضوعی پیدا کنی. و اما blogger هم در کنارش یه موتور جستجوی وبلاگ خفن داره که فکر کنم گوگل حمایتش میکنه. حتما ازش استفاده کنید. وبلاگهای سرویسهای دیگه رو هم بطور کامل براتون پیدا میکه.
اما حالا نوشته های وبلاگتون... نمیخوام از سر تا ته پیاز رو بگم.. چون راستش نمیتونم نظراتی بدم که به درد همه بخوره... اما یه سری تجربیاتم رو بطور درهم اینجا میارم. که به نظر میرسه عمومیتر هستن...اول اینکه سعی نکنید که بدون ذکر نام نویسنده ای از نوشته هاش استفاده کنید. چون آدمایی با سطح فکر و سواد بالا از وبلاگتون متنفر میشن. در مورد ادبی یا شکسته نوشتن مطالبتون تصمیم جدی بگیرید چون تو ذهنیت خواننده تاثیر اساسی داره و حتی میتونه از درونیات شما خبر بده. مطالب بلند خواننده های کم حوصله رو فراری میده پس زیاد هم نباید به شمارنده ی کامنت وبلاگتون دلخوش باشید.(مثل خود من!) همیشه اینو در نظر داشته باشید که آیا وبلاگتون مخاطب عام داره یا مخاطب خاص . اینو توی طرز نگارش متن و استفاده از کلمات و واژه های خاص تو وبلاگتون مد نظر داشته باشید.
سعی کنید فکر و احساستون رو با کلمات انتقال بدین نه با شکلکهایی که به عنوان امکانات جانبی برا وبلاگتون وجود داره. این کار قدرت انتقال مطلبتون رو تو زمانهایی که این شکلکها رو ندارین از نوشته هاتون میگیره و تنبلتون میکنه! در اینکه چه کسانی رو تو وبلاگتون لینک میدین دقت کنید. نظر شخصی من اینه که باید دوستان وبلاگی رو لینک داد نه اینکه وبلاگ دوستان رو! خیلی اوقات جاهایی رو که لینک میدین نشانگر طرز فکرتونه. حتما از لینک به بقیه استفاده کنید. اینطوری میتونید مطالب جالب توجهتون رو به خواننده های وبلاگتون معرفی کنید تا اونها هم لذت ببرن. حتما لینکها رو برا باز شدن تو یه صفحه ی جدید تعریف کنید. به این حرفها هم توجه نکنید که میگن بی احترامیه! بذارید باقی لینکهاتون هم امکان دیده شدن داشته باشن در کنار اینکه بیننده رو از گرفتن مداوم کلید shift خلاص میکنید.
دیگه میرم سر مسایل طراحی ظاهری وبلاگ.مهمترین مساله رنگه! مخصوصا رنگ پس زمینه. این نظر مسخره رو از برخی مدعیان وبلاگ نویسی قبول نکنید که بهترین پس زمینه سفیده.(این هم یه نمونه از اون نوع اظهار نظر هاییه که اول نوشته ام گفتم) درسته... اگه قراره که چشم مثل خوندن مطلب از رو کاغذ از رفلکس نور استفاده کنه بهترین زمینه سفیده. اما وقتی داری از مانیتور استفاده میکنی مثل این میمونه که یه لامپ جلو چشم طرف روشن کنی و ازش بخوای نوشته های روشو بخونه! چش طرف در میاد! مگه اینکه مانیتور طرف lcd باشه. خب به نظر شما چند درصد خواننده هاتون lcd دارن؟؟؟ بهترین رنگ از نظر من خاکستریه. البته از اونجایی که رنگ زمینه نشاندهنده ی شخصیت آدم و طرز فکرشه نباید در قید این رنگ بود اما حتما از رنگهایی استفاده کنید که تند و جیغ(!) نباشن! انتخاب رنگ نوشته ها هم به رنگ زمینه مربوط میشه. باید این رنک مکمل رنگ زمینه باشه. اگه مکمل زمینه تون چیز مزخرفی از آب در میاد میتونید از رنگ نزدیکش استفاده کنید. برا نوشته هاتون از رنگهای مختلف استفاده نکنید. چون وبلاگتون جوات میشه! سعی کنید تا میتونید از فلش و تصاویری با حجم بالا کمتر استفاده کنید. تا وبلاگتون راحت لود شه. از فرمتهای ساده و آشنا برای چیدن قسمتهای مختلف وبلاگ مثل آرشیو و لینکها (که هر چهه این قسمتها کمتره...بهتره!) استفاده کنید. نذارید اطراف نوشته های متن اصلیتون اینقدر شلوغ شه که به چشم نیان. تصویر header وبلاگتون رو با عرض زیاد طراحی نکنید. ماکزیمم 200 پیکسل. بذارید تو اولین نگاه بدون بالا پایین کردن صفحه مقداری از نوشته هاتون دیده بشه.
و در آخر اینکه تو طراحی وبلاگ سادگی رمز زیباییه... همه ی حرفه ایها قبول دارن که وبلاگ حرفه ای ساده تره. پس قبل از طراحی یه چند تا وبلاگ حرفه ای ببینید. بهتون دید میده.
و توصیه ی آخرم اینکه دنیای وبلاگ رو از دست ندین. شما هم بیاین!

2006-05-08T23:59:00.000+03:30

گاهی فکر میکنم که خدا اکثر کاراش رو حساب لج و لجبازیه! اونی رو که میخوای بهت نمیده و به یکی دیگه که نمیخوادش میده!
مثلا این شماره موبایل من! خداییش این شماره باید نصیب یه پسری میشد که به نحو احسن ازش استفاده کنه! بس که خانومهای عجیب و غریب این شماره رو اشتباهی میگیرن! از انواع و اقسام مختلف! اما اکثرا کسانی هستن که سر و گوششون میجنبه! خط رو صفر گرفتم. ازاینایی هم نبودم که هر جایی به هر کسی شماره داده باشم. نمیدونم چرا اینطوری میشه!
امروز یه خانومی زنگ زده بود... پرسید نامزد که نکردی؟ گفتم یعنی چی؟؟؟ نه میدونم کی هستی نه میگی چیکار داری...؟ من بهت چی بگم؟ اما نامزد نکردم. گفت خوبه! با من ازدواج میکنی؟
من : جانم!!!؟؟؟
حالا خر بیار باقالی بار کن! اینهمه پسر دم بخت دنبال دخترن... گیر ما میفته که فعلا از این قضیه پرتیم! هنوز هم نفهمیدم که سر کاری از طرف یه دوست بوده یا واقعا اشتباه گرفته بوده!
اما از این مهمتراش هست...
نمیدونم چرا مسیر زندگیم تو راهی قرار نمیگیره که بتونم به راحتی به فکر پرورش و استفاده از استعدادهام باشم. آخه مگه یه آدم تو چند زمینه میتونه استعداد داشته باشه؟! که تازه بخواد راه شکوفا شدنش هم بسته بشه؟
گرافیک... روابط عمومی!!! تقریبا همه ی هنرهای تجسمی... روانشناسی... و از همه مهمتر هنر عشق ورزی!
که احساس میکنم با شروع به کار تو رشته ی فنی خودم بالاجبار ازشون فاصله میگیرم. نه وقتی میمونه و نه توان فکری و روحی تا براشون بذارم. اما با خودم گفتم... حالا که اینطور شده! چه میشه کرد؟ لااقل باید برا دل خودم به این کارها و استعدادام برسم... درسته... نمیشه که توش کار خارق العاده ای بروز بدم اما لااقل دل خودم راضی میشه! مثل اینه که خیلیا ورزشکارن اما همشون که قرار نیست برن مدال بیارن!
امیدوارم زندگیمو جوری اداره کنم که روزی احساس شکست و غبن نکنم.
خوش به حال موری... شاگردش ازش پرسید: از پیری خودت ناراحت نیستی که اینقدر ناتوان شدی؟ جواب داد: اصلا! چون من ۲۰ سالگیم رو هم داشتم. حالا هم دارم ۸۰ سالگی رو تجربه میکنم!
ولی خداییش تو این ایران ما چند درصد جوونای امروز در آینده میتونن ادعا کنن که ۲۰ سالگیشونو داشتن؟
دوستی تو عالم مستی حرف قشنگی زد... گفت ما که جوونی نکردیم! من فقط یادمه یه وقتی ۱۸ سالم بود حالا یهو اومدن گفتن ۲۴ سالته!
راست هم میگفت... این وسطا برا ماها با درس و دغدغه ی کار پیدا کردن و سربازی و اینجور چیزا میگذره. اونم با جیب خالی! هر چند باباهامون هوامونو داشته باشن باز هم طعم استقلال مالی رو نخواهد داشت. همه ی اینها در کنار زندگی تو یه جامعه ی مرده ی بی روح... معجونی میشه واسه خودش! گاهی اعتراف میکنم که برا دخترا شرایط بدتر هم هست! امروز هم که آب پاکی رو ریختن رو دستتون و از استادیومها انداختنتون بیرون! شماها چی فکر کردین ها؟!؟!؟ فکر کردین مملکت صاحاب نداره راتونو بکشین برین تو استادیومها و شئونات رو زیر پا بذارید؟ مملکت حساب کتاب داره! الکی که نیست. البته کاملا مشخصه که تموم کسانی که با هزار تا استدلال و منطق از ورود خانومها حمایت میکردن حالا کاملا توجیه شدن و حاضرن استدلالهای خودشون رو هم زیر پا بذارن!
بگذریم! حرف... حرف میاره! تازه به این نتیجه رسیده بودم که پستهای بلند خواننده بپرون میشن! هر چی کمتر بنویسی مردم بیشتر حس خوندن دارن و بیشتر نظر میدن. اما ما رسالتمون رو به این چیزا نمیفروشیم!!!(حال کردین تریپو!) حالا اگه خوندین... که چه بهتر! درسی میشه واسه زندگیتون! نخوندینم که باز چه بهتر! وقتتون تلف نمیشه!
همین الان به یه نتیجه ی دیگه رسیدم و اون اینه که یکی دیگه از ایرادای پستهای بلند تو اینه که نویسنده آخراش به پرت و پلا گفتن دچار میشه!مخصوصا اگه سر هر سطرش یه خمیازه هم بکشه!
راستی اینم بگم! آقای احمدی نژاد چطور فکر کرده که میتونه نامه ی خصوصی به بوش بده؟ حالا اومدیم و فحش بار بوش کرده باشه! اونم با چهار تا بمب جوابمونو بده! یکی نیست بگه که این کارا با سرنوشت ملت در ارتباطه! باید ملت ازش خبر داشته باشن! چیزی نیست که بین خودشون دو نفر باشه! اونطور باشه که آقای احمدی نژاد با قد و قوارش جلو اون بوش بدجوری کم میاره که! در هر حال امیدوارم گند بالا نیاد چون هر بلایی بیاد... سر ما ملت میاد! کسی هم به دادمون نمیرسه! خودمونیم که بدبختیشو میکشیم!
دیگه برم بخوابم تا کار به جاهای باریک نکشیده!
در ضمن... اگه آمار کامنتها همینطور پایین باشه مجبورم بالا خونمو تعطیل کنم و شما رو از بیانات گهر بارم بی نصیبتون کنم! این به منزله ی یه تهدیده! حواستون باشه!

2006-05-07T23:59:00.000+03:30

گاهی اوقات روند زندگی انسان اینقدر بیهوده به نظر میاد که آدمی به وجود چیزی به نام خدا پشت همه ی این قضایا شک میکنه. و گاهی چنان رو حساب کتاب پیش میره که هیچ وجودی جز خداوند رو نمیشه پشت این اتفاقات دید...
اینجا چه خبره؟!؟!؟

2006-04-29T23:09:00.001+03:30

آخه شما چی از زندگی میدونید؟
چطور میتونید رمانتیک باشید؟؟؟ اصلا رمانتیسمتون بوی دود اگزوز میده! دلم براتون میسوزه بچه شهریا... دلم براتون میسوزه که تا حالا مزه ی خاک روی خوشه ی انگوری رو که تازه از رو شاخه ی مو چیده شده باشه رو حس نکردید. چقدر خندم میگیره وقتی ازتون میشنوم که: نه!!! اونطوری نخور کثیفه!
دلم براتون میسوزه که تا حالا جایی نبودید که بوی عطر گلها و سبزه های بهاری اونقدر مشامتونو پر کنه که احساس خلسه آور مستی گونه ای رو بهتون تحمیل کنه... یه جورایی خفه تون کنه! و چقدر خندم میگیره از شهریایی که همون جاها رو سوار ماشیناشون میگردن و به پایین کشیدن شیشه ی ماشیناشون دلخوشن!
میدونید... من مثل شما نیستم... اگه یه روز قرار باشه واسه عشقم گل ببرم... نمیرم از گلفروشیا گلایی با اسمای عجیب غریب ببرم که کلاس کار بالا باشه... من از لابلای بوته های موی توی باغمون گلای همیشه بی نام و نشونی رو میبرم که از یه دونه ی عدس بزرگتر نیستن اما تو هیچ گلخونه ای گلی زیباتر از اونها وجود نداره. گلایی که اگه چشم دیدنشونو داشته باشین میفهمین که روی هر چی گله اینا کم کردن. منتها این زیبایی هایی رو که خدا داده شماها نمیبینید. اصلا اوا بازیاتون اجازه نمیده که رو خاک بشینید و با دستاتون سبزه های اطرافتونو لمس کنید و اینقدر بیاید پایین که این ذرات بهشتی رو ببینید. آره... میدونم که شما خانوما یه رز قرمز رو با هیچ گلی عوض نمیکنید. چون احساسات شما با دیده ها و شنیده ها و خونده هاتون تعریف شده و احساسات من با چیزایی که از درونم جوشیده و با چیزایی که تو صحن زیبای طبیعت دیدم...
۲ سال پیش دوستم برا نامزدش گل رزی چید... من براش با یه تیکه کاغذ رنگی کوچیک تزیینش کردم که شاخه ی خالی دستش نده. گفت امروز لیلا با ملیحه میاد. خواستم که اعتقاد همیشگیمو اثبات کنم... از فضای سبز دانشگاه یه شاخه از سر یه بوته چیدم که چند تا گل سفید کوچولو که قطرشون به ۳ میلیمتر هم نمیرسید روش بود. گلایی که نقاش طبیعت با خطوط آبی رو گلبرگاش نقاشی کرده و با یه مخمل زرد (که قشنگترین زردیه که تا حالا دیدم) توشو تزیین کرده. وقتی به ملیحه دادمش از این خانوم تهرانی همون چیزی رو شنیدم که انتظارشو داشتم : من مگه گاوم که برام علف چیدی؟؟؟ آره شماها تنها دوست دارید چیزایی رو ببینید که تو فیلما دیدید.
وای خدای من!!! چطور میتونید از صدای جیرجیرک واسه شعراتون الهام بگیرید و خودتونو با احساسترین آدم رو زمین بدونید و بگید که عاشق جیرجیرکید وقتی که با دیدن جیرجیرک چنان جیغی میکشید که انگار هیولا دیدید؟ اما من جیرجیرکو تو دستام لمس کردم!!!
شماها عشقتون هم از یه جنس دیگه است...
شماها دلخوش تاتوی ابرویید و حلقه ی ریش دوست پسرتون... و من دیوونه یک دوستت دارم شنیدنی که لرزش تو صداش اشکمو دراره... من تشنه ی لمس انگشتایی که تو چطور لمس کردن انگشتای من حیرونه... چون تاحالا یاد نگرفته که چطور باید دست کسی رو لمس کنه... اما... احساسش بهترینها رو بهش آموخته و با آموزه های عشق نابش منو مست میکنه...
عشق رویایی شما عشق تایتانیکیه... اما من عشق خودمو دارم. من احساسات خودمو دارم. من عاشق خیسی لباسامم وقتی که رو تن سبز چمنزار دراز میکشم و شاخه ی همون چیزی که شما میگید خاره و من میگم معجزه ی خداست برای نوازش روح من ؛ میاد جلو صورتم م چشمامو خیره میکنه.
...منتظر روزیم که با تویی کنار اینهمه زیبایی از حرفای دلم بگم که بودن با من کنار اینهمه زیبایی رو به لوکسترین کافی شاپهای شهر ترجیح بدی...
اما تو کی هستی؟!؟!
اصلا هستی؟!؟!
بین این همه دختری که وقتی باهاشون این حرفا رو بزنم یهو وسطش میگن : راستی دماغمو سربالا کنم بهتر نیست؟!؟!؟.... من چطور پیدات کنم؟

ته پست : به بعضی دوستا بر نخوره ها؟! دیروز کلی دلم سوخت که اونهمه زیبایی اینجا ریخته و شماها ازش دورید. ما هم اگه از تو شهر نیایم بیرون همینه! اما هر وقت عشقمون بکشه همشون در دسترسمونن. فکر کنم یه خورده زیاده روی کردم! امیدوارم احساس نشه که به همه تعمیم دادم.

2006-04-28T20:32:00.000+03:30

نبسته ام به کس دل...
نبسته کس به من دل...
چو تخته پاره بر موج...
رها... رها... رها... من.

۸ اردیبهشت ۱۳۸۵

2006-04-27T00:26:00.000+03:30

از وقتی فهمیدم وبلاگمو میخونی نمیتونم چیزی بنویسم!
امروز سه بار نوشتم... زیاد هم نوشتم. اما پاکش کردم! خیلی چیزا رو نمیتونم بگم. دلم نمیخواد چیزی بگم که حتی شده یه ریزه غصه تو دلت بیاد. از طرفی هم نمیتونم خودمو بیخیال و سرخوش نشون بدم.
بیخیال! ولش کن!
این روزا انگار بالاخونه ی من جایی برای بیان افکارم نیست! یه جورایی خونه ی دل بوده... حالا میبینم که بهتره یه مدت فقط جایی برای حرافی باشه! اصلا حس تفکر و منطق و نقد و اینجور حرفا نیست!
بذارید یه کم روزمره باشم! بذارید یه مدت بالاخونه ام رو اجاره بدم!!!
دیشب خواب با مزه ای دیدم! یه جایی بودیم که زمینش سرامیک بود. فقط یه تیکه ی نیم متری خاکی بود. چند تا تربچه اونجا در اومده بود. خواستم از ریشه بکشمشون بیرون که برگا اومد دستم و تربچه هه موند تو زمین! خاک رو زدم کنار دیدم اوووه!!! کلی تربچه ی نقلی توپول و قرمز تو خاکه! همشونو در آوردم! اینقدر خوشگل بودن که داشتم از ذوق دیدنشون تو خواب غش میکردم! امروز واسه مامانم تعریفش کردم... گفت یه چیز ریشه دار نصیبت میشه. یه چیزی که اصیله و برات میمونه! حالا این چیه یا... خدا میدونه!
۷-۸ روز پیشم یه خواب عجیب دیدم!
قبلش باید از عمه جانم بگم! یه عمه دارم از اون عمه ها... یه عمه خانوم به معنای واقعی کلمه! بد جوری تو کار زن گرفتن و شوهر داره. بدونه یکی یکی رو میخواد خودشو به آب و آتیش میزنه تا جورش کنه. از خواستگاری و چونه ی مهریه گرفته تا دردسرا و مسوولیتهای مراسمو دستش میگیره! مردیه واسه خودش! همین ازدواج داداشم!!! کلی از زحماتشو همین عمه جان کشید. زن داداشم هنوزم میگه این عمه ی شما از اون عمه خانوماستا!!!
حالا بریم سر اصل مطلب! خواب دیدم که عمه جان جوونا رو دور خودش جمع کرده و داره واسشون فال میگیره. فالشم خیلی عجیب غریب بود! یه سنجاق داشت که میگفت ذغال کبریت سوخته رو با انگشتا پودر کنیم و روش بریزیم... بعد همون یه ریزه ای که رو سنجاق میموند رو روی شعله میگرفت و از مدل سوختنش فالتو میگفت. به هر کی یه چیز میگفت.. به یکی از کارش... به یکی از درسش... آخرین نفر هم من بودم. بهم گفت بیا جلو توام! گفتم عمه جان من نمیخوام! با همون برش همیشگیش گفت زود باش بینم این آتیش خاموش شد! رفتم جلو و ذغالو رو سنجاق ریختم... بدون هیچ مکثی با گرفتن اون رو آتیش گفت : تو از جای دور زن میگیری!
یهو از خواب پریدم... با خودم گفتم که چه تعبیری میتونه داشته باشه؟؟؟ تا دیروز که برا عمه ام تعریفش کردم. گفت دور و نزدیکش مهم نیست... انشالا دختر خوب گیرت بیاد چه همسایتون باشه چه اونور دنیا باشه. خودم هم برات میارمش!!! با خودم گفتم خدا از دهنت بشنوه!
واسه پدرام هم تعریف کردم. گفت : وا!!! این که تابلوست تو از جای دور زن میگیری! کفم از این حرفش برید!!! از کجا تابلوست... من که نفهمیدم!!!
حالا اینکه تو سرنوشتمون چی نوشته شده خدا میدونه... اما کاش همون دعای عمه جان مستجاب شه. اصل مطلب همینه. مثلا این عسل بانو و همسرش! یکی از آبادان... یکی هم از دیار آذربایجان! خدا ایشالا درو تخته رو جور کنه... ایشالا هرکی به اونی که لایقشه برسه...
ای کاش خدا یکی رو هم جلو راه من بذاره که بتونم بیشتر از تو دوسش داشته باشم... اونوقت بیا و ببین که چه دنیایی براش میسازم.
اونی که من دوسش داشته باشم لابد کسیه که زندگیشو با عشق تعریف میکنه. من هم یه زندگی پر عشق نثارش میکنم. شاید کاستی های زیادی داشته باشم اما تا دلت بخواد عاشقم!

ته پست ۱ : از دوستانی که در زمینه ی تعبیر خواب مهارت دارن تقاضای کامنت میشه!
ته پست ۲ : ایشالا همه ی جوونا خوشبخت شن!
ته پست ۳ : ...دیگه حرفی ندارم!

2006-04-25T23:16:00.000+03:30

وای خدای من!!!
بهتون حق میدم! آره... با خوندن نوشته های قبلیم حق دارید فکر کنید تولّدمه! راستش تولّد شناسنامه ایم نیست...اون روزا احساس کردم باید از گذشته ام بکنم و به حال بچسبم. کندن از گذشته گاهی اونقدر اساسیه که مثل تولد دوباره میمونه. مثل کندن از دنیای درون رحم مادر. راستش خواستم که بکنم... اما دیدم به این سادگیا نیست! چیزهایی هست که نمیشه نادیده گرفتشون... محبتها... دوستی ها... و ... هر چند که شاید شب گریه هایی برام خلق کردن و به همین خاطر دلم میخواست فراموش بشن... اما نمیشن... نشدن!!!
کیمیا جان و عسل بانو کلی لطف داشتن و این تولدم رو بهم تبریک گفتن. برام یه دنیا ارزش داشت. همین که به یادم هستید و به من سر میزنید افتخار بزرگیه برام.
بینهایت ممنونم...
جالبه ها! شماها دو نفری هستید که تا حالا ندیدمتون! امیدوارم یه روزی دست روزگار دیدار شما رو نصیب من کنه. جدا این آرزومه!

2006-04-23T17:38:00.000+03:30

به دیوونه هه میگن چرا هی با این چکش میکوبی تو مخت؟ میگه آخه نمیدونی وقتی که بعدش یه لحظه نمیکوبم چه حالی میده!
جکه چه قدیمی باشه چه بی مزه مهم نیست! مهم اینه که الان از نظر مخالفان موسیقی متال من درست عین اون دیوونه هه شدم!
حالا چطور؟!؟!؟
اینطور :
کی باورش میشه که علی ای که میگفت megadeth چه آهنگای ملودیک و زیبایی داره و براش light بحساب میومد الان بشینه اندی گوش بده و لذت ببره! عاشق نشدما! پستای قبلیمو بخونید مطمین میشید! اما الان احساس میکنم دیگه ضربه های اون چکشه تو مخم نیست! البته اینم بگما... هنوز به موسیقی متال ایمان دارم و number one سبکهای مرد علاقه ی منه. اما نمیدونید چقدر زیباست و حال میده این اندی!!! اصولا هیچوقت به سبک موسیقی خاصی تعصب نداشتم و ندارم. به نظر من هر زمانی هر موسیقی که برات لذت بخش باشه همون بهترینه! آرش افکار قشنگی داره(مثل خودم!) اون خودش تو کار موسیقیه نه که مثل من فقط گوش بده. میگفت که قطعات yanni اصلا از نظر موسیقیدانها با ارزش نیست. چون ملودیهاش اقتباسیه. خود آرش میگفت میتونه هر قطعه از ساخته هاشو با تیکه تیکه هایی از آثار موسیقی کلاسیک بسازه! اما... در کنارش حرف قشنگی میزد. میگفت حالا که من میتونم با شنیدن این قطعات زیبا لذت ببرم چرا باید به ارزشی بودن یا نبودنش فکر کنم؟!!؟!؟ به من چه که اقتباسیه! همین که فیلارمونیک لندن به اون زیبایی اجراش کرده و به من حس زیبایی میده کافیه.
الان هم تو این لحظه اندی برام قشنگتر از pink-floyd بحساب میاد! تا جایی که میخوام شعر این آهنگشو اینجا براتون بذارم!

برای نوشتن از تو واژه های تازه میخوام
واسه دلسپردگیهام من فقط اجازه میخوام
برای اینهمه احساس یه جایی گوشه ی قلبت
آینه ای در روبروی عشق بی اندازه میخوام

تا که یک گوشه ی چشمی به این عابد کردی
با همون نگاه اول منو شاعر کردی
خون تو رگهای تن من پر شد از وسوسه ی تو
بر لبم داغ هوس زد التهاب بوسه ی تو...التهاب بوسه ی تو...

واسه پیدا کردن تو یه افق ستاره میخوام
برای طلوع چشمات من شبی دوباره میخوام
تو رو چون پاکی چشمه با خودم یگانه میخوام
قصه ای با آخر خوب مثل یک افسانه میخوام

..............اندی.............(فکر کنم ۲۰۰۲!)

یه جورایی هم خواستم با این کارم پست قبلیمو ثابت کنم! حالا یه ایده ی جلف برای پست بعدیم به ذهنم خطور کرده که باید درباره ی تحقق یا عدم تحقق این ایده ی جلف کمی بیشتر فکر کنم! الان یه کم داغم! شاید کاری کنم که بعدش پشیمون شم! نه؟؟!!؟

2006-04-23T13:56:00.000+03:30

امروز دوباره متولد میشم...
گور بابای دیروز و هر کوفت و زهرماری که باهاش بود.
گور بابای این عدد سن و سالم که داره بیشتر و بیشتر میشه.
میخوام همیشه همینطور جوون بمونم و جوونی کنم.
واسه هیچ شروعی دیر نیست...
غلط میکنه کسی میگه تو این سن و سال نباید اله کنی بله کنی. تازه ۲۴ سالمه! هر غلطی که دوست داشته باشم میکنم!
از نو شروع میکنم. انگار که تا حالا نخواسته بودم شروع کنم...

2006-04-20T23:37:00.000+03:30

دوستی دارم که در شرف ازدواجه و بنده خدا مشکلات زیادی پیش روش داره. و دوستی هم دارم که این روزا داره شکست تلخی رو تجربه میکنه. با خودم میگم که اولی به آینده ی خودش که فکر میکنه نیرو میگیره و امیدوار میشه. و دومی با یاد گذشته ی شیرینش میتونه قلب رنجدیده شو متقاعد کنه که چیزی اگه از دست داده در عوض چیزی رو هم تو روزهای گذشته به دست آورده.
اما من چی؟؟!!
نه در گذشته ام از دوستیام چیزی عایدم شده که با خاطراتش خوش باشم و نه آینده یی انتظارمو میکشیده که بهش امیدوار باشم. همینجا سر جام وایسادم. نه از دیروز بهره ای و نه به فردا نگاه امیدواری. فقط یه ریز از آسمون درد و غصه و غم به سرم میباره. درد و غصه ای که هیچ چیزی نیست و نبوده و نخواهد بود که با دلخوش کردن بهش نیروی تحملشونو بگیرم. آش نخورده است و دهن سوخته! انگار این غم و غصه هم میدونن که باید این پایین رو چی بیفتن که آب از آب تکون نخوره و به هیکل کریهشون خش نیفته. انگار جایی بهتر از دل من نیست... این روزا اتفاقاتی سخت برام افتاده که هر کدومشون به تنهایی طاقت آدمو میگیرن. ولی انگار پوستم خیلی کلفت شده....
اما دیگه طاقت ندارم...
حس دقایق آخر جلسه ی کنکور رو دارم که نمیشه جواب دو ضربدر دو رو بی ماشین حساب و ذهنی به دست آورد. بخدا دیگه مخم هنگ کرده! امروز تو باشگاه همه فهمیدن که همه جا هستم الا اونجا. مامانم هم بهم گیر داده که تو یه چیزیت هست. گفتم نه گرسنه ام حال ندارم. حالا که شام خوردم چی بگم؟؟؟ لابد باید بگم خوابم میاد... ولی مگه خواب میاد؟؟؟
تنها از زنده بودن نفس کشیدن رو تو خودم میبینم. کاش میشد بمیرم و روزی دوباره زنده شم که همه ی اینها حل شدن. شاید اگه نباشم زودتر حل بشن... شاید اگه نباشم درد و غصه هم دیگه پاتوقی نداشته باشن تا خودشونو تلپ کنن و همه ی دنیا از شرشون خلاص میشن.
آخه مگه من چی گرفتم که باید اینقدر بسلفم؟!؟!؟ چرا خوشیاش ماله دیگرونه و غم و غصه اش واسه من؟!؟!؟ بخدا خوشیاشم نخواستم! این درد و از رو دوشم یکی ورداره... هیچی به از کاچی!!!
ای انصافتو روزگار... انصافتو زندگی...
دیگه به هیچ چی دلخوش نیستم. آینده برام حتی سراب هم نیست... تا چشم کار میکنه همه جا پر هیچ چیه! تا چشم کار میکنه تاریکیه و چش چشو نمیبینه! نیروی تکون خوردن هم ندارم... تا تکون بخورم یه بلای دیگه... احساس میکنم زندگیم داره با این وضعیت گره میخوره. انگار روزی نمیرسه که اگه هم غمی و مشکلی هست... پسش، امید رسیدن به چیزی باشه.
خدایا... همه ی همون دوستامو که گفتم اینقدر بهشون بده که دیگه به یاد من نیفتن. من به خوشی اونا خوشم. اما درد ناخوشی رو هم به جون من ننداز.
ای خدا! فقط تو رو دارم...
دارم؟!؟!؟

2006-04-20T11:40:00.000+03:30

انگار تمام مردم دنیا، با هر درد بی درمونی هم که داشته باشن، یه طرف دور هم شادن و میگن و میخندن و خوشبختن ؛ و یه طرف هم من، دارم با درد تنهاییم میسوزم و میسازم...

2006-04-18T01:15:00.000+03:30

من عاشق بچه هام!
میمیرم واسشون! البته به شرطی زیاد تخس و بی ادب نباشن! دیشب تو یه جشن نامزدونگ بودیم. بهترین چیز جشن بچه های زیاد و با نمک و مامانیش بود! وای خدای من... شیوا و شیدا دو قلو های مهربون و خونگرم... پویان از این پسرایی که شیطنتی دوست داشتنی از تو چشاش میباره... و نادیا عشق من! با اون لباس عروس قشنگی که تنش کرده بود! تو حیاط گرفتمش اسمشو پرسیدم و بوسیدمش. یه ساعت بعد دیدم از بالای تراس یه چیزی به من میگه که سر و صدای ارکستر نمیذاره بشنوم. نزدیک رفتم..
گفتم : "جانم، عزیزم؟ چیکار داری؟"
گفت :"بیام پایین پیشت؟"
...: فدات بشم! بیا عمو جون!
دو تا شاخه گل دستش بود... اومد پایین. بغلش کردم نشوندم رو زانوم.
...:"نادیا جون! تو خوشگلتری یا این گلا؟"
...:"من خوشگلترم!"
...:"باریکلا... آفرین!"
...:"نه! هم من خوشگلم، هم گلا!"
...:"آره عزیزم .اما تو خوشگلتری. نادیا جون! مگه منو میشناسی که اومدی پیشم؟"
...:"آره میشناسم!"
...:"خب من کیم؟"
...:"عمو جون!"
ای الهی درد و بلات به جون عمو جون! خدای من چقدر این دختر شیرینه! با اون زبونش خودشو بد جوری تو دل آدم جا میکنه. اصلا این بچه ها فرشته ان! ماهن! باهاشون همصحبت شید تا لذت محض رو درک کنید. محبتی خالص و بی شیله پیله! ناب! پاکن و معصوم... واقعا قلبم رو پر از زیبایی میکنن. بهم انرژی میدن. از همه مهمتر. جواب یکی از بزرگترین سوالات فلسفی زندگی منن. که چرا انسان و باقی موجودات ادامه نسل رو "در دستور کار" دارن! جدا چه دلیلی میتونه داشته باشه؟ به نظر م تنها دلیلش برای انسان اینه که از داشتن یه همچین منبعی از عشق لذت ببره! یه همچین محبت و لطافت و پاکی رو دیدن و لمس کردن لذتی داره که به همه ی دردسراش میارزه. همین علی کوچولوی منو ببینید! من که جیغم از ذوق دیدنش در میاد! همه شون اینطورین.. همشون! یه جورایی انگار دارن ما بزرگترارو با دلبریاشون خر میکنن که بزرگشون کنیم و دردسراشونو به جون بخریم!
و....
اینا رو خدا ینطوری میفرسته تا ماها معنی واقعی محبت... عشق... صمیمت و پاکی و مهربونی و لطافت روح رو فراموش نکنیم. و گاهی خجالت بکشیم که چطور اومدیم و چطور شدیم...
از بچه ها و محبت کردن بهشون غافل نشیم. تنها کسایی هستن که مطمین هستیم که جواب محبتامونو میدن و بهمون نارو نمیزنن. ازشون همین رو هم یاد بگیریم کلیه...
همتونو دوست دارم خوشگلای عمو!
تو هم که جای خود داری دایی جون!

2006-04-11T00:01:00.000+03:30

گاهی اوقات، دور و برم چیزایی رو میبینم و با خودم میگم : ای بابا!!! همه میبینن دیگه...چه نیازیه که بگی یا مثلا تو وبلاگت بنویسی..." اما میبینم که نه!!! خیلیا به اتفاقات اطرافشون و مسایل دور و برشون توجه آنچنانی ندارن. اصولا معتقدم که دید جدید به مسایله که مهمه و مفید ؛ نه بسط و کش و قوس دادن زیادی به حرفهای تکراری. مثلا این اواخر بحث اعتراض به طرح زوج و فرد کردن تردد خودروها تو تهران داغ بود. همه میگفتن ما یه ماشین داریم چرا باید نصف مدت سال بلااستفاده بمونه. یا یکی کارش مسافرکشیه و شاکیه که چرا نصف سال بیکاره. همه درست... اما حرف جدید رو کی زد؟!؟!؟ همون کسی که این وسط اومد و گفت : چرا از ما عوارض و مالیات سالیانه میگیرن و ما فقط نصف سال از اتومبیل استفاده کنیم؟ باید عوارض و مالیات هم نصف بشه! خداییش "دید" رو حال کردم!!!
الان مدت یک سالی هست که مساله ی خاصی توجه منو به خودش جلب کرده. از اون وقت تا حالا به همه ی مصداقهاش توجه کردم و صددرصد تایید شد! نمیدونم شما توجه کردین یا نه.... تا حالا متوجه شدین چراغ رو سر ماشین پلیس های ما تو ایران با کل دنیا متفاوته؟!؟!؟ نمیدونید تفاوتش چیه؟
تفاوتش تو رنگشه! اصولا رنگ مخلوط آبی و قرمز که استاندارد جهانیه حکمت داره. مفهومش هم اینه: رنگ آبی، برای مردم، اینو القا میکنه که پلیس عامل آرامش و امنیته و رنگ قرمز نشانه ی هشدار به تبهکارا و خلافکاراس. مثلا یه صحنه ی تهدید به قتل رو تصور کنید که یه ماشین پلیس هم داره از دور بهش نزدیک میشه... قربانی با دیدن نور آبی کمی احساس آرامش و امنیت بهش دست میده اما برای اون قاتل رنگ قرمزش به چشم میاد و براش هراس ایجاد میکنه. مفهومش در یک کلام: پلیس یعنی ضامن آرامش مردم در مقابل خطر.
اما تو ایران ما... اصلا انگار هنر مردم ما متفاوت بودن از نوع مزخرفشه. آره... تو ایران رنگ چراغ بالای ماشینهای پلیس "فقط" قرمزه!
این یعنی چی؟!؟!؟ مفهومش غیر از اینه که یعنی پلیس تو ایران برای همه ی مردم مایه ی دلهره و ترسه؟ غیر از اینه که از دید این پلیس "همیشه" قرمز ؛ مردم "همیشه" مجرمن مگه خلافش ثابت بشه؟!؟!؟ خداییش ماشین پلیس رو وقتی میبینید آرامش پیدا میکنید یا یه لحظه ته دلتون خالی میشه؟ خداییش ما که آدم سر به راهی هستیم و اهل شیطنت و خلاف و شر نیستسم. پس چرا این حس به ما هم دست میده؟
به نظر من گر چه این عامل خیلی مهمه که همیشه دیدیم، پلیس ما زورشون به آدمای آروم و سر به زیری مثل ما میرسه اما مقابل خلافکارا و اشرار خفن خودشونو به دردسر نمیندازه. اما این مساله کاملا عمدیه. یعنی خودشون هم میخوان همینو بگن. که آره همه باید بترسید! وگرنه چه دلیلی داره که ماشین از آلمان بگیریم اما رنگ اون چراغاش با آلمان متفاوت باشه؟ همونطور که آبی و قرمز اونا حکمت داره؛ قرمز خالی ما هم حکمت داره.
بد میگم بگو بد میگی!
حرف یه فامیل خدا بیامرز همیشه تو گوشمه که : "به سه نفر اعتماد نکن: دکتر،...،پلیس!"
دزد نصفه شبی زده بود به خونه ی یکی از دوستامون... رفیق ما هم هیکلی! گرفته بود طرفو زده بود ؛ دست و پاشو بسته بود زنگ زده بود پلیس. جالبه! پلیس که رسیده بود بدون لحظه ای تاخیر اول یه دستبند به دست رفیق ما زده بود! اینو میگی... داشت آتیش میگرفت! که چی؟؟؟ شما باید دیه ی ضرب و شتم به آقا بدین! ایشونو چرا زدین؟!؟!؟
بابا! از مالم... از ناموسم دفاع کردم! درسته قانون میگه حق با توست اما قانون کیلو چنده؟!؟!؟ اینقدر شنیدم که یه دهاتی پاشده اومده عمدا شر به پا کرده؛ یکی زده یکی خورده، رفته شکایت کرده دیه گرفته! کاری میکنن که اگه یکی تو خیابون به ناموست اهانت کرد برگردی بگی آقا لطفا مزاحم نشید وگرنه مجبورم پلیس رو خبر کنم!!!
اما شما بیخیال باشید! فدای سرت بزن طرفو لت و پار کن حبسشم بکش تا دو نفر دیگه بشنون حساب دستشون بیاد. مثل ما ترکا گاهی کله خر بودن هم بد نیست! امسال شعار نیروی انتظامی مقابله با ناامن کنندگان اجتماعیه. ببینیم باز به دختر و پسرای عاشق دلپاک تو خیابون گیر میدن یا به این بچه دختر دزد های بیناموس که وقتی حرفشون پیش میاد خونم به جوش میاد.!
میتونیم امیدوار باشیم...

2006-04-09T00:53:00.000+03:30

امروز به این فکر میکردم که من افکار و عقایدی دارم که نه به زندگی سنتی و باستانی ایرانی میخوره نه به زندگی امروزی و به اصطلاح مدرن! اصلا همه ی بخشهای زندگی و شخصیت و افکارم اینجوریه. نمیشه تو یه قالب خاص و طبقه بندی مشخصی قرارشون داد. نه ار لحاظ افکار سیاسی به یه گروه خاص میخورم و نه از جهت تعاریف اخلاقی و فرهنگی. شاید به این دلیله که اعتقاد اساسی دارم به اینکه هر انسانی باید موجودیت منحصر به فردی داشته باشه. به نظر من هم اگه انسانی بخواد تو زندگیش هدف خودش رو تبدیل شدن به یک انسان شناخته شده (یا حتی نشده) دیگه قرار بده در حق نعمت حیاتی که بهش داده شده ظلم کرده. انسان وقتی برای بشریت و حتی هستی مفیده که راه جدیدی رو به روش باز کنه. اصلا بشریت رو بیخیال! من در خودخواهانه ترین وضعیت هم به خودم میگم : بابا ! من که یه بار بیشتر زندگی نمیکنم که! پس بذار اون جوری زندگی کنم و اون چیزی بشم که دل خودم میخواد! اما...
اما مشکل کجاست؟ مشکل جامعه ی ماست! که همه چیزش در این سمت جهتگیری شده که توی نوعی باید مثل فلانی زندگی کنی . تنها فکری درسته که مال فلانیه. تو باید این کار رو بکنی چون اینها "ارزش!!!" هستن. بنابر این اصلا "نیازی" نیست که فکر کنی من چیکار کنم چیکار نکنم، چون همه ی اینا از قبل تعیین شدن! حتی اینکه تو چی رو دوست داشته باشی و چی رو دوست نداشته باشی!
سخن رو کوتاه کنم... اینطوری که یه توصیه بهتون بکنم... یه فیلم کارتونی هست به نام ant Z که تو ایران مورچه ای به نام زی میشناسنش. تو هر سن وسالی که باشید این فیلم رو ببینید. کف میکنید! ببینید اونا چه طرز فکر و فلسفه ی زندگی رو به بچه هاشون القا میکنن و ما با فیلما و کارتونامون چه چیزایی رو! جسارت این رو دارن که به بچه بگن راه خودتو برو. میدونید چرا؟!؟؟! چون به بچه ها مهارت میدن. مثلا از 13 سالگی مسایل جنسیشونو آموزش میبینن. تمام و کمال!خوب این بچه دیگه تو 17-18 سالگیش میتونه در مورد رفتار جنسیش تصمیم گیری کنه دیگه. من دختر 22 ساله میشناختم که نمیدونست بچه ی انسان چظوری متولد میشه! باورتون میشه؟!؟!؟ حالا از اینا بگذریم... حتما ant Z رو ببینید. بهتون دید میده. ببینید برا بچه هاشون چه فیلمایی میسازن! میشه یه کتاب واسش تحلیل فلسفی نوشت! حس زیاد کش دادن بحث رو نداشتم پاستون دادم به فیلمه!
حالم بهم میخوره از آدمایی که در جواب سوال "چرا؟" نسبت به عقایدشون میگن :"چون فلانی گفته!!!"

2006-04-07T01:27:00.000+03:30

خیلی تنبل شدم آره؟!؟!
آخه یکی نیست بگه این چه بالاخونه ایه که همش تعطیله ! نه ؟!؟!
اما... ببینید چه شبیه امشب ، که منو به ذوق آورده! چه شبیه خدا وکیلی...!
همیشه گفتم... که کمتر چیزی به اندازه ی یه رانندگی آروم و بی عجله تو شب یه شهر بارونی حال نمیده. شیشه ی ماشینو بدی پایین که صدای بارون و لاستیکا روی آسفالت رو بشنوی. و مهمترین و دلچسبترین بخش قضیه واسه من! رفلکس نور چراغ خطر ماشینای جلویی رو سطح خیابون! وای که من چقدر این صحنه رو دوست دارم! واسه همینه که تنها تو این لحظه ها عاشق چراغ قرمز میشم! که یهو 7-8-10 تا ماشین جلوی آدم بزنن رو ترمز و چراغ ترمزاشون روشن شه و من حال کنم! امشب هم بارون توپی میباره. رفتیم خواهرمو سوار اتوبوس کردیم بره دانشگاه. خدا به همراش! من هم پریدم و پشت فرمون نشستم تا از فرصت بدست اومده استفاده کنم. فقط یه چیزیش کم بود... میدونید... یکی دیگه از عادتهام هم اینه که بعد از اینکه ماشین رو آوردم گذاشتم تو پارکینگ باید برم زیر بارون پیاده روی کنم! اصلا اگه زیر بارون خیس نشی نصف لطفشو از دست دادی! امشب اما دیر وقت بود. نشد! راستش یهو یه نفر تو ذهنم اومد... یه لحظه آرزو کردم که کاش بود و با هم زیر بارون قدم میزدیم.(دلم میخواست با یه تیکه ابر سفید زیر بارون قشنگ امشب بودم!) قدم زدن زیر بارون ، گاهی تنهاییش حال میده گاهی هم دو نفریش! امشب تو فاز دو نفریش بودم که نشد! حتی تنهاییش هم نشد!
بهار رو از دست ندیم... بارونشو، سبزیشو، پاکیشو و حس عاشقونشو. کاش میشد... کاش...

2006-03-30T17:18:00.000+03:30

خداییش علمی قشنگتر و جذاب تر و مفیدتر از روانشناسی وجود نداره. علمی که اگه غم شغل فردا و آینده و نون ! در میون نبود بدون شک رشته ی تحصیلی دانشگاهم میشد.دیشب کار طراحی قالب جدید وبلاگم رو تموم کردم. یادمه از همون دوران راهنمایی هم، هر وقت کار هنری میکردم تو لحظه ی تموم شدنش احساس میکردم چیز مزخرفی از آب در اومده! اما فرداش که خستگی کار از تنم در میومد بود و دوباره نگاش میکردم ؛ میدیدم که چیز خوبی از آب در اومده! و به همین طریق علی آقای قصه مون همه ی جایزه های هنری راهنمایی و دبیرستان رو درو میفرمودن!!! حتی یادمه یه بار معلم پرورشیمون بهم گفت که این بار هم تو اول شدی اما اجازه بده که فلانی رو معرفی کنیم تا بی انگیزه نشه. و من هم پترسانه !!!! پذیرفتم!از تعارف گذشته اگه تنها یه استعداد تو وجود من باشه همین استعداد هنر های تجسمیه. حالا نگا نکنید طرح وبلاگم درپیته؛ بخاطر اینه که هنوز تو وب دستم را نیوفتاده!از اینا بگذریم...امروز صبح دوباره وبلاگم رو نگا کردم... خداییشش اونقدرا هم که دیشب فکر میکردم گند نزدم! همچین بد هم نشده! اما... اما نکته ی قابل توجه...اینکه... این فروید خداست !!! یه حرفی رو ازش هیچوقت فراموش نمیکنم. اصل جمله یادم نیست اما مفهومش این بود که : اصلیترین جنبه های شخصیت انسان رو میشه از ناخودآگاهانه ترین کارهای انسان شناخت. مثل طرز گذاشتن قاشق تو دهنش وقتی که تنها به گرسنگیش فکر میکنه... طرز قدم زدنش وقتی که تو فکره... یا همون چیزی که همه تون میدونید : آره... نقاشی کردنش!!!آره عزیزانم !!! این طرح فرتی که من دیشب واسه وبلاگم ساختم ، (با وجود اینکه کاملا از لحاظ ظاهری با قبلیش متفاوته) میتونه دقیقا جنبه های شخصیتی من رو نشون بده. همون قبلی هم اینطور بودها؟!؟1؟ اونم یه جنبه هایی رو به دقت نشون میداد. اما این یکی یه چیز دیگه است! نه... مثل اینکه یه استعداد دیگه هم دارم... روانشناسی!!!باورتون نمیشه؟!؟!؟همین چند شب پیش با یکی از دوستای قدیمیم چت میفرمودم... انگار طفلی عاشق شده! من تا حالا این دوستم رو ندیدم و تا حالا در مورد شخص ثالثی باهاش صحبت نکردم. اما بدون مکث اسم آقا پسرو بهشون عرض کردم! (کفت برید نه؟!؟!؟ یا به قول خودم : "کف پیچ شدی آره؟!؟!؟") حالا چطوری؟ فقط با خوندن وبلاگش! میدونید... آدم یاد میگیره که بتونه پس هر جمله ی به ظاهر عادی مخاطبش عالم درونش رو ببینه. خیلی جالبه ها !!!آره... یه زمانی خیلی کتاب روانشناسی میخوندم. کتابای خفن ها !!! اون وقت لذت میبردم که میتونم روابط اجتماعیمو و رفتارهای اطرافیانمو با قوانین و کشفیات و نظریه های روانشناسی تطبیق بدم و تحلیل کنم.جو گیر شدم...!!! اینو بگم : آدمی که به هر طریق...روانشناس نیست بمیره بهتره! در ضمن، اصلا نباید ازدواج کنه! تو این زمونه با این گسترش ارتباطات و تماسهای اجتماعی و برخورد های بین فرهنگها و اخلاقها یه نیاز بی برو برگشته! بدون این، هم خودش به جایی نمیرسه هم دور و بریاشو عذاب میده!از ما گفتن بود... برید یه کم روانشناسی بخونید...

2006-03-30T01:11:00.000+03:30

بالاخونه ام خوشگل شده؟!؟!؟

2006-03-30T01:00:00.000+03:30

ای بابا!!!
این دیگه چه صیغه ایه!؟!؟
ما هر کی رو لینک میدیم انگار اصلا بیخیال نوشتن میشه!!!
خداییش خودتون نگا کنید!
مثل اینکه وبلاگ ما براشون اومد نداشته!

باز هم دلمون به علی آقا خوشه...

2006-03-28T18:07:00.000+03:30

احساس بدی بهم دست داده... انگار دارم احساساتمو از دست ميدم... انگار همه چیز وجودم داره کپک میزنه! نمیدونم چرا این روزا از عشق های جوونای 18-19 ساله فقط به جنبه های محافظه کارانه ی قضیه نگاه میکنم و قشنگیهای کودکانه اش رو نمیبینم.
یک کلام !
اگه دوباره بارون نیاد رنگین کمون قشنگ احساسم عمر زیادی نمیکنه...
انگار همه چيز اين دنيا واسه عشقه و بر ضدّ عشق.!!! باز احساس تنهایي ميکنم... آدماي دورو برم زيادن امّا اين حسّ تنهایي ولم نميکنه.دلم ميخواد تنهایي از اون نوع که کسی نزديکم نباشه .. باشه و اين نوع تنهایي نباشه. کاش ميشد يکی دو ماه ميرفتم مثلاً توي يه روستاي پرت شمال !!! واسه خودم خلوت ميکردم. موبايل هم آنتن نميداد!!! وب هم نبود.! يه خورده خودمو رو کاغذ خالی ميکردم. یه خورده نفس میکشیدم. یه خرده مستی جدیدی رو تجربه میکردم ، که توش به هیچ چیزی جز زیبایی فکر نکنم. مثل روزایی که تو خوابگاه کوفتي دانشگاه تبريز نصف شبها با چراغ خاموش اطاق در کنار 4 تا هم اتاقي ديگه که خواب هستن قلم و کاغذ دستم ميگرفتم و بدونه اينکه بدونم مسير حرکت قلم روی کاغذ به کدوم طرف ميره واسه خودم مينوشتم و صبح که از خواب پا ميشدم ميديدم که خطهاي تو هم رفته ی نوشتم ؛ سردرگمي منو به جون خريدن و احساس رهايی و پرواز بهم دست داده...
گاهی فکر میکنم اون خوابگاه کوفتی همش هم کوفتی نبود! مخصوصا وقتی تو اتاق تنها بودی و دلت میترکید و دفتر و قلم میگرفتی دستت و مینوشتی... آروم میشدی. مثل احساس سیری بعد گرسنگی میموند! یه دونه از همونا رو دوباره میخوام!

2006-03-26T00:23:00.000+03:30

گل من !
کی میاد اون بهاری که خورشیدش تن پوش برفیتو آب کنه؟ تا تن سبزتو ببینم؟ تا با صدای من غنچه کنی... و با گرمای نفسم غنچه هات بشکفن. تا اگه بی آبی تو این روزگار غصه دارت کرد شونه هام نذارن سرت پایین بیفته... تا با قطره های معجزه آسای عشق تا ابد سیرابت کنم. اما میترسم دیدن تن پوش سفید زمستونی زمین که منو از دیدنت محروم کرده به سفیدی موهام بپیونده. پس بالهامو میبندم خودمو روی زمین میندازم تا شاید گرمای تن عاشقم برفا رو آب کنه... از خدا یه چیز میخوام ؛ که تا لحظه ی رستن تو یخ نزنم. تا من باشم که بهار رو به زندگیت میارم. تا من باشم که...

2006-03-22T10:27:00.000+03:30

سلام !

امروز اول فروردینه.

عیدت مبارک !

کلی آرزو های قشنگ برات کردم. آرزوهایی که هر کسی با دونستنشون کلی به تو حسودیش میشه... که کاش اون هم میومد و این روزا مهمون بالاخونه ی من میشد و اینهمه ی آرزوی خوب رو از من عیدی میگرفت !

سخن امروز : اونقدر سخاوتمند باش که اگه این روزا کسی یادت نمیکنه ، تو یادش کنی...

سخن دیشب (!) : دیشب فیلم "روح" با بازی "demi moore" زیبا ! رو از تلویزیون دیدم.انگار همه ی فیلم ساخته شده بود واسه اینکه مثل پست دو تا مونده به آخرم ، به همه ی ما بگه که :"بترسید از اینکه یه روز از این دنیا برید ، بدون اینکه به کسی گفته باشید :"دوستت دارم"."

2006-03-19T00:53:00.000+03:30

خاک تو سرت کنن...
آخه بی شعور تو هنوز یاد نگرفتی واسه به دست آوردن چیزایی که دوستشون داری گاهی لازمه که دروغ بگی؟!
چرا دروغ ؟!؟!؟!
چرا که نه ؟
چرا باید تنها تو باشی که حقیقت برات بیشتر از خواسته هات ارزش داشته باشن ؟
چرا تنها تو باید به خاطر کسانی که دوستشون داری از خواسته هات بگذری ؟
چرا باید تنها تو مستحق دروغ شنیدن باشی ؟
چرا تنها تو نباید داشته باشی، چون تنها تو راست میگی ؟
چرا تنها تو باید بار شنیدن دروغ دیگران رو با اشکات به عهده بگیری و اشکات مزرعه ی دیگران رو سیراب کنه ؟
چرا همه واسه داشتنت دروغ بگن و تو واسه داشتن کسی دروغ نگی ؟
چرا همیشه تو واسه دیگران ببخشی و نخوای کسی واسه تو ببخشه ؟
چرا فقط تو باشی که وقتی غم تو دلته با عزیزی حرف نزنی که نکنه خدای ناکرده لحظه هاش خاکستری شه ؟ و تو باشی که بار غم همه رو به دوش بکشی ؟
چرا...
چرا...
چرا...؟
آخه چرا اینقدر ساده ای ؟؟؟
ها ؟
میدونم حرفی واسه گفتن نداری ...
حالا هی جلوی چشم همه "دوستت دارم" رو فریاد کن تا انگ هزار جور کار نکرده رو به پیشونیت بزنن.
تا فردا هر کی از راه میرسه بگه که : من فقط به تو گفتم دوستت دارم! و تو هم باورت شه... شاید حتی عذاب وجدان هم بگیری!!! که چرا من تنها به این آدم "دوستت دارم" رو نثار نکردم ؟!؟!؟!
اما باز حماقتت نذاره بفهمی که دوستت دارم های تو واسه کیا و با چه نوع احساسی بوده و ... دوستت دارم های کتمان شده ی اون...
حتی خودت هم گاهی فراموشت بشه که "دوستت دارم" ی تو دلت هست که هنوز نثار کسی نکردی . ولی اونی که میگه "دوستت دارم" رو به زبون نیاورده...

دلم هیشکی رو نمیخواد...
دلم" فقط" گریه میخواد...

2006-03-16T00:38:00.000+03:30

عاشق شید !
قرار نیست که هر عشقی به مقصد از پیش تعیین شده ای برسه. عشق باید باشه چون معنی زندگیه. چون بدون اون در تباهی زندگی شکی نیست. معتقدم که تو اون دنیا ارزش آدما به عشقیه که تو وجودشون تو این دنیا پروروندن. دوست داشتن رو از لحظه های زندگیتون منها نکنید. به هر کسی که دوستش دارید بگید که: "دوستت دارم." قرار نیست حتما باهاش ازدواج کنید! یا تا ابد کنار هم بمونید. دوست داشتن به هر دلیل و نسبت به هر کسی و هر چیزی زیباست. اما "زیبا"یی هست و "زیباتر" ی.
و اما دوست داشتن...
تنها و تنها به یک شرط: که "همیشه" دوست داشتن باقی بمونه و هیچوقت تخم نفرتی برای مزرعه ی آینده نباشه. که هیچ دوست داشتنی به نفرتی که از قبل واسه آیندش پیش بینی بشه نمی ارزه. حتی اگه روزی فراموش بشه و به خاطره ای تبدیل بشه یا فقط دقیقه ای عمر کنه، باز هم ارزشمنده. همین که لحظاتی از زندگی رو رنگ و بو بخشیده کلّیه!
پس همین الان تصمیم بگیرید... به کسی که دوستش دارید؛ بگید که دوستش دارید. راحت باشید... زندگیتونو زیبا کنید! ذهنتون رو برای یه زندگی پر از دوست داشتن ها و دوستت دارم گفتن ها آماده کنید. بترسید از اینکه یه روز از این دنیا برید بدون اینکه به کسی گفته باشید : "دوستت دارم."
اگه به فکر خودتون نیستید لا اقل با گفتنش دنیای کس دیگه ای رو زیبا کنید... دنیا پر از نیازمنداییه که با عشق شما از مرگ نجات پیدا میکنن. لازم نیست که حتما "اسپایدرمن" باشیم! جسارت گفتن دوستت دارم گاهی بیشتر از نگه داشتن یه ترنه. و گاهی ساده تر از یه پلک زدن. مهم اینه که دروغ نگید و دوستت دارم رو فقط به خاطر دوست داشتن به زبون بیارید!
عشق ورزیدن مهمترین نعمتیه که خدا به انسان هدیه کرده و به خاطر تباه کردنش و بلا استفاده گذاشتنش انسان رو مجازات میکنه. تو این شکی ندارم!!! پس منتظر پری تو رویاهام نمیمونم که تنها و تنها به اون بگم دوستش دارم. همین نزدیکی هم کسی هست که دوستش داشته باشم ...

پس بهش میگم... دوستت دارم!!!

2006-03-16T00:32:00.000+03:30

تا حالا توجه کردید گه چند صد تا وبلاگ با نام و یا موضوع تنهایی داریم ؟؟؟
گناه تنهایی این همه آدم پای کیه؟ توروخدا اگه یه تنها دور و برتونه هواشو داشته باشید و از تنهایی درش بیارید. گناه دارن!!! آدم وبلاگشونو میخونه جیگرش آتیش میگیره! یه search تو www.blogger.com بزنید تا تنهایی آدما دستگیرتون بشه. کاش میتونستم برا یکیشون هم که شده کاری کنم. وجود یک انسان اینقدر ارزشمنده که می ارزه واسه نجاتش و سوق دادنش به سمت زیبایی ها هر کاری از دستمون بر میاد دریغ نکنیم.
نذارید کسی تنها بمونه تا خدا تنهاتون نذاره. تا روزگار شرم کنه که تنهایی رو به جون زندگیتون بندازه.

2006-03-16T00:26:00.000+03:30

خب... یه چند وقتی نبودم! داشتم هفت خوان رستم تسویه حساب دانشگاه رو طی میکردم! اینطور که میگن آقای مهندس شدیم! البته نبودنم شاید زیاد هم مهم نبود!!! مثل اینکه جز عسل بانو که جداً کامنتهاش تنها مشوق من واسه نوشتنه کسی بالاخونه ی ما رو تحویل نمیگیره!
راستش من فقط مینویسم که نوشته باشم! حالا کسی میخونه یا نه... زیاد مهم نیست. مهم اینه که واسه کسی که میخونه فایده ای هر چند کوچیک داشته باشه. امیدوارم که اینطور باشه.
پس ادامه میدیم!
یا علی !!!

2006-02-22T21:55:00.000+03:30

شراب تلخ میخواهم که مرد افکن بود زورش.
خودم هم باورم نمیشه.. تا حالا چیزی نخوردم که تلخ باشه! از زیتون و آبجو گرفته تا عصاره ی کیاه صبر ، که یکی از دوستام واسه سر کاری به خوردم داد! بعد خوردن اونی که بهم داد ؛ گفتم : "متوجه نشدم چیه ! بذار بیشتر بخورم ببینم چیه ؟!" که کار به جایی رسید که گفت : "بابا ! گرونه ! زیاد نخور !"
اصلا طعمی به اسم "تلخ" برام مفهومی نداره...شاید به این خاطره که تلخ تر از هر تلخی رو دارم تجربه میکنم.
اما باز... شراب تلخ میخواهم...
شراب تلخی که مستم کنه از عسل برام شیرین تره...
تلخ...

پی نوشت : شاید دارم ناشکری میکنم. خداییش زندگی خوبی دارم.
اما نه... ناشکر نبودم. همیشه شاکر بودم و هستم. به خاطر خیلی چیزا که دارم و خیلی چیزا که ندارم...
اما... به خاطر یه چیزی که ندارم از خدا دلخورم! شاید قراره که بده ... اما کی؟ من همین حالا میخوام !!!
...شراب... خودشم (!!!) تلخ !

2006-02-20T11:58:00.000+03:30

علی جون!

2006-02-20T01:12:00.000+03:30

انسان تنها موجودیه که مسیر طبیعی و غریزی حرکت طبیعت رو به نفع خودش تغییر داده. یه سری گیاهان رو از بین میبره، یه سری رو تکثیر میکنه. یه سری حیوون رو منقرض میکنه و یه سری رو بیشتر از حد نرمال طبیعت افزایش میده. عناصر کره ی زمین رو از هم جدا میکنه.کوه رو ور میداره. دره رو پر میکنه. مسیر رود رو عوض میکنه و خیلی کارهای دیگه. اما این ایجاد تغییرات عجیب و غریب تنها به دنیای خارج از وجود خود آدمی ختم نمیشه. بله... انسان خودش رو هم تغییر داده. شاید خیلی بیشتر از طبیعت.امروز میخوام فقط یکی از جنبه های این تغییر رو بیان کنم. اصولا اعتقاد ندارم که اعمال غریزی حیوانات رو مصداقی برای استدلال عقایدمون قرار بدیم. مثلا بگیم : "حتی گوسفند هم پشم داره، پس انسان باید حجاب داشته باشه!" یا... : "هیچ حیوونی غیر از موش همنوعش رو نمیکشه پس انسان هم نباید همنوعش رو بکشه!" خب... این "نتایج" قابل قبولن. اما استدلال بی پایه و اساسه و کمکی برای نفی نتیجه است. ولی از دیدگاه علمی انسان هم روزگاری مانند حیوانات زیسته و اصول حاکم بر دنیای طبیعت در موردش صدق میکرده و میکنه. من اینجا فقط میخوام چند تااصل بقای نسل انسان که قبلها وجود داشته و دلایل کامل منطقی داشته ولی امروزه توسط انسان نقض شده رو بیان کنم. یکی از مهمترین اهداف موازی با تولید مثل، مساله ی تکامل گونه هاست. خیلی ساده است ! سالمترین و جوانترین شیر ماده با قویترین شیر نر جفتگیری میکنه.مطمینا انسان هم در ابتدا همینطور بوده تا نسلی قوی بوجود بیاد.و نسلس مقاوم تر و کاملتر از نظر ژنتیکی بوجود بیاد. اصلا چرا راه دور میریم؟ تاریخ تمدن "ویل دورانت" رو بخونید... روزگاری بوده که مردها شبی ف همسرانشون رو در اختیار جنگاور ترین مردان قبیله قرار میدادن تا فرزندان قویتری داشته باشن ! ولی آیا امروزه چنین چیزی رو میبینیم؟ ایا امروز زیباترین زنان نصیب قویترین مردان (از نظر جسمی و جنسی) میشن؟ ایا امروز انسان انگیزه ی مهم تکامل نسل رو فراموش کرده ؟
و اما مساله ی بعدی. این یک مساله ی کاملا قابل قبوله که بر خلاف جنس ماده که فقط از طریق یک نر بارور میشه ؛ جنس نر میتونه چندین ماده رو بارور کنه. این تو زندگی اکثر جانوران دیده میشه که چند همسری بصورت قابل قبولی در نرها وجود داره. البته در انسان هم بصورت غریزی وجود داره ودر طول زندگی گذشته ی بشر کاملا پذیرفته شده بود بدون اینکه مشکلی وجود داشته باشه. اصلا هنوز با روح و روانش پیوند داره. شاید قبول نکنید. اما این نتایج مطالعات علمی و تجربی برای شما چه تصویری از طبیعت انسان نقش میکنه؟ : "فانتزی های مردان و زنان در زمان خود ارضایی متفاوته. اینطور که مردان برای کسب لذت بیشر در هر خودارضایی با یک شخص جدید و متفاوت فانتزی میسازن. حتی در صورت کمبود با اشخاص خیالی! اما زنها فانتزیهای خود رو با یک شخص خاص ساخته و تغییر نمیدن."...."یکی از اصول کسب ماکزیمم لذت جنسی و کسب کاملترین ارگاسم اینه که ؛ به زنها توصیه میشه که شریک جنسی خودشون رو در مدت زمان کوتاه تغییر ندن. و در صورت امکان اصلا تغییر ندن. اما این یک مساله ی کاملا شتاخته شده است که مردان با تغییر شریک جنسی لذت بیشتری رو کسب میکنن." پس چرا ما انسانها اینقدر بر خلاف تمام نیازای طبیعی مون حرکت میکنیم؟ چرا خانمها اجازه نمیدن مردها با چند زن باشن؟ چرا علاوه بر طبیعت ، مسیر حرکت طبیعی درونی خودمون رو هم عوض میکنیم ؟ آیا ویران کردن طبیعت کافی نیست؟ نگید که این گفته ها برای توجیه اعمال و خواسته های مردها بوده ها ؟!؟!؟ حاضرم منابع علمی معتبرشون رو در اختیارتون بذارم. اصلا اینقدر ساده هستن که خودم میتونم ثابت کنم. اگه بخواید.
و اما در آخر...
لطفا با خوندن این مطالب راجع به طرز فکر من پیشداوری نکنید. من تنها سوال رو مطرح کردم وهدفم اینه که نوع استدلال دیگران رو بفهمم.اصولا کشف تکنیک های استدلال شما یکی از اهداف منه. میخوام بدونم چطور به دنیای پیرامونتون نگاه میکنید . تا اگه مثل من دیدگاهتون رو انتخاب کردید ؛ لا اقل برای این انتخاب دلیل داشته باشید. و یه همچین سوالاتی غافلگیرتون نکنه.شاید حتی از خوندن این مطالب خندتون بگیره!!! اما من در واقع دنبال همون دلیل خنده ی شما هستم. من ترجیح میدم پاسخ خودم رو الان بیان نکنم. و فقط مشتاق شنیدن نظرات شما هستم.اما به زودی نظر خودم رو هم میگم.آیا وقتش نرسیده که خانمها منطقی باشن و به شوهرانشوون اجازه بدن که چند تا همسر اختیار کنن ؟ با عرض معذرت ، جسارت میکنم و این پاسخها رو بی ارزش میدونم : " تو ببین میتونی یه دونه اش رو نگه داری؟ حالا چند تاش پیشکش !" یا :" واقعاَ متاسفم...!!!" و یا : " خاک تو سرت ! اگه اونطوری باشه که کسی زن تو با این قد و قوارت نمیشه !!!" لطفاَدلیل محکمه پسند! برای دیدگاهتون بیارید. بی صبرانه مشتاق و منتظرم...

2006-02-13T01:09:00.000+03:30

امروز که محتاج تو ام جای تو خالیست.
فردا که بیایی به سراغم نفسی نیست.
در من نفسی نیست...
در خانه کسی نیست...
"ابی"

2006-02-11T21:00:00.000+03:30

اومدم سراغ آرشیو موسیقیم... دنبال آهنگی میگشتم تا با لحظه هایی که تنهاییِ همیشه آرومم ، مثل یه اسب اهلی ، رم کرده ! همصدا بشه . تا شاید باز بتونم سوارش بشم و مثل تمام این سالها و روزها رامش کنم. بین تمام آهنگهای متال...(که در واقع 90 درصد آرشیوم رو تشکیل میدن!) دنبال یه قطعه ی عاشقانه گشتم. خب... کم هم نیستن! اما هیچکدومشون حرف دل من رو نمیزدن. زیاد بود...از جدایی...نامهربونی...خیانت...دست سرنوشت.اما...
اما تنهایی من از جنس هیچکدوم نبود! تنهایی من تنهایی نابیه...ناب ناب. شاید تنها چیزیه که نابش ارزشمند نیست. کاش هیچوقت سعی نمیکردم بفهمم که چی دارن با زبونشون بلغور میکنن. تا شاید الان میتونستم روی خیلیاشون احساس خودمو بر چسب بزنم و... اما الان نمیشه ! انگار هیشکی تنهایی منو نداشته تا براش موسیقی بسازه. باید یه instrumental پیدا کنم. یا... با "parisienne moonligh" تویی رو که نبودنت... نه رفتنت ! تنهاییمو معنا کرده تو ذهنم تصویر کنم. و با "dont cry" گریه کنم ! تا آسمون ابری دلم وا شه...
واسم کامنت بذار ...

Parisienne Moonlight

I feel I know you
I don't know how
I don't know why

I see you feel for me
You cried with me
You would die for me

I know I need you
I want you to
Be free of all the pain
You hold inside

You cannot hide
I know you tried
To be who you couldn't be
You tried to see inside of me

And now I'm leaving you
I don't want to go
Away from you

Please try to understand
Take my hand
Be free of all the pain
You hold inside

You cannot hide
I know you tried
To feel...
To feel...

2006-02-08T00:29:00.000+03:30

همیشه تو زندگی دنبال معجزه ایم.
گاهی فکر میکنم معجزه داره به تحقق میپیونده... اما باورش نمیکنیم...یا شاید نمیبینیمش. گاهی آنچنان اتفاقات عجیبی پشت سر هم چیده میشن که شاید نشه چیزی غیر از معجزه بهش گفت.
نمیدونم ...شاید هم اتفاقه! این رو هم نمیدونم که الان داره معجزه به وقوع میپیونده و من باید بپذیرمش و باهاش همسو شم... یا نه! باید مثل یه واقعه ی عادی بهش نگا کنم. یا مثلاً راهی که بی پیش بینی جلو پای آدم قرار میگیره... آیا معجزه ایه که میخواد برات ایجاد بشه یا...یه امتحان زندگیه؟
فکر میکنم بهترین نگاه اینه : اصلاً منتظر معجزه نباش. معجزه بعد از وقوع معجزه است و قبلش معنی نداره پس راهی که جولوت قرار میگیره اگه راه معجزه باشه ادامه پیدا میکنه. اگه هم ادامه ندادی نباید فکر کنی راه معجزه بوده.
معجزه رو باید خودت خلق کنی... طبیعت وسیله است. و خدا...دوستت داره...اگه دوست داشتنی بمونی. مثل کوچولوی عسل بانو.

2006-02-02T15:15:00.000+03:30

تو این که من دیوونه ام شکی نیست! پس این پست رو با این ذهنیت قبلی بخونید!
امروز دوباره به عسل بانو سر زدم. کلی بهش حسودیم شد !!! چه عشق قشنگی تو وجودش به نوزادش داره. یه حس نزدیکی خاص... که ما مردها هیچوقت تجربه اش نمیکنیم. یکی شدن به معنای کامل کلمه! به عشقش حسودیم شد... به اینکه کسی رو داره که اینقدر دوست داشتنیه و مهمتر اینکه موجودیه که تنها وتنها تو وجودش عشق رو نسبت بهش احساس میکنه. نه دلخوری... نه کینه و نه حتی کوچکترین احساس منفی! همش دوست داشتنه. کار خدا رو بنازم! آخه این چه محبتیه ؟!؟!؟ باور میکنید یکی از آرزوهام این شده که نی نی شو ببینم ؟؟؟؟
آره...حسودیم شد؛ اما از نوع مثبتش. برای سلامتیشون و برای تداوم و بقای این عشق دعا کردم. از صمیم قلب. اصولاً شدیداً به عشق احترام قایلم. این هم یه جور عشقه خب، نیست ؟!؟!؟ اگه این وبلاگ رو نبینید نصف عمرتون بر فناست . از ما گفتن بود. من اونجا عشق رو احساس کردم. یه عشق خالص ! امیدوارم که دل عسل بانو همیشه خونه ی عشق باشه. نه!!! دل همه خونه ی عشق باشه ! من از بابت لذتی که از دیدن وبلاگش میبرم ازش تشکر میکنم.
اصلا فکرشو نمیکردم اینهمه وبلاگ مامانی !!! داشته باشیم. امروز کلیشونو دیدم ! حس قشنگی پیدا کردم... من لذت بردم!
از همین حالا لحن کامنت ها رو حدس میزنم... اما اصلاًمهم نیست تا دلتون میخواد مسخره م کنید.
مهم اینه : من دوستت دارم کوچولو ...
کی میای ؟!؟!؟

2006-02-01T23:17:00.000+03:30

امشب اونقدر حرف تو دلم دارم که نمیدونم از کدوم بگم...چندین بار نوشتم و پاک کردم. چون حرف مهمتری برای گفتن بود. اما همش از دلتنگی بود. دوستی میگفت تنهایی من از جنس عجیبیه.یه آدم برونگرا...با یه عالمه دوست. زود جوش و خونگرم. اما دلتنگ... نوبرشه نه؟!؟!؟ نه ! نوبر نیست ! حقیقته. دلم تنگه واسه دلتنگی کسی که من چاره ی دلتنگیاشم. نیاد روزی که کوه به کوه برسه و آدم به آدم نرسه.

2006-01-31T16:44:00.000+03:30

راه سومی وجود نداره : یا باید هر روز صبح از خواب بیدار شی و دنبال زندگی بدویی. یا اینکه اصلاً صبح از خواب بیدار نشی!
زندگی یه ورزش صبحگاهیه که تا شب موقع خواب طول میکشه. گاهی نفس آدم رو میبره! خوش به حال اونایی که یکی اون وسطا یه لیوان آب خنک دستشون بده...

2006-01-30T12:51:00.000+03:30

این روزا زیاد وبلاگ میخونم...
سالها پیش، در مدت کوتاهی فهمیدم که وقتی تو جمع دوستات نیستی ، این چت رومها جایی نیستن که یه همفکر...همزبون...یا همدرد بتونی توش پیدا کنی. اونجا همه دروغ میگفتن جز من !!! اما حالا احساس میکنم وبلاگ چیزیه که همیشه دنبالش بودم...صداقت خاصی رو میشه تو بعضیاشون پیدا کرد.خوشحالم که بالاخره من هم وبلاگمو راه انداختم. مثلاً امروز وبلاگ برهوت سرد رو میخوندم. تک تک پستهاش حرفایی بود که من هم برای گفتن داشتم...اما !!! نمیدونم چرا نمیتونم احساساتمو اینجا بنویسم. شاید واسه همینه که اسمشو بالاخونه گذاشتم... میبینید که احساساتمو اینجا خرج نمیکنم. برای اونها مخاطب خاص میخوام! خواستم برای تک تک پستهاش کامنت بذارم. اما همشونو همینجا مینویسم امیدوارم که بخونه...
دلم عجیب گرفته... این تقریباً همون جمله ایه که من برای "فریاد سکوت" (یک مخاطب خاص!) فرستادم.تقریباً تو همون روزا.
انتظار... فکر کنم دو تا پستی که در این مورد داریم از یه حس نشات گرفته.
من رو هم میشه در 4 دقیقه و چند ثانیه شنید : the rain must fall (yanni)
و : ...ها ، background ،رنگ نوشته ها
جالبه...نه ؟؟!؟!؟!؟
اگه روزی به این نتیجه برسم که وبلاگم مخاطب خاص داره شاید رنگ و بوش عوض بشه.
یکی حرف جالبی زده : "عشق مثل ساعت شنیه ! همونقدر که قلب رو پر میکنه ، مغز رو خالی میکنه.". شاید باید یه خورده از بالاخونمو بریزم تو قلبم. و بعدش یه خورده از قلبمو بریزم تو بالاخونم !!! گرفتی ؟؟؟ اما تا اطلاع ثانوی بالاخونه، بالاخونه است.
به لینک هایی که دارم سر بزنید...قبولشون دارم.

2006-01-29T23:48:00.000+03:30

احساس نیاز کردم که یه چیزی به مطالب پست قبلیم اضافه کنم. میدونید...من عاشق طبقه بندی و دسته بندی هستم. کلاً همه چی تو بالاخونه ام اینطوری جا شده ! به نظر من دیدگاه انسانها نسبت به ازدواج دو حالت داره که شاید بشه گفت وجه تمایز اصلی زندگی ایرانی و غربیه :
1.ازدواج برای "با هم" زندگی کردن.
2.ازدواج برای "برای هم" زندگی کردن.
نمیخوام بگم که کدوم درست یا کدوم غلطه. چون از نظر من اینها دو سبک متفاوت زندگی هستن. هر دو درستن... اما به شرطی که هر دو طرف یه دیدگاه واحد داشته باشن. خب من کسی هستم که نمیتونم تصوری غیر از این داشته باشم که همسر آیندم "برای من" زندگی کنه. بنا بر این خود من هم اینگونه خواهم بود. اگه خواستید که از ازدواج تنها به "با هم بودن" برسید حرفی نیست...اما لطفاً یکی مثل خودتون پیدا کنید. چون کسانی مثل من با داشتن همسری با این دیدگاه احساس شکست در زندگی خواهند کرد. امیدوارم هر کسی به ایده آلش برسه. میدونید... برای من، "با هم بودن" به همراه "فقط برای هم بودن" زیباست. من لازم میدونم که با ازدواج تن به محدودیت هایی بدم که پذیرش متقابلش از طرف همسرم برام خیلی مهمه. پس به دنبال کسی خواهم بود که مثل من فکر کنه. من اینم... شما هم میتونید هر طور دوست دارید باشید. فقط دروغ نگید !!!
به یه حقیقتی اعتراف کنم : از قدیم گفتن : "همه چیز را همگان دانند." و من میخوام بگم که، عشق هم یکی از این همه چیزهاست. شاید عشقی که شما رو سیراب کنه در هیچ فرد واحدی یکجا یافت نشه... اما این برام مهمه که شما برای این مساله چه راهکاری دارید ؟؟؟ خوشحال میشم که با نظراتتون حوزه ی دید منو افزایش بدید.
میخوام سر فرصت درباره ی ارتباط عشق و سکس صحبت کنم. فکر کنم که این یکی از کلیدهای حل مساله است نه ؟؟!؟؟!!

2006-01-27T21:58:00.000+03:30

به نظر من از لحاظ مساله ی خیانت در زندگی مشترک انسانها به دو دسته ی اصلی تقسیم میشن :
1.کسانی که اصالتا شخصیت بی بند و بار و هوسبازی دارن.
2.کسانی که پایبند مسایل زندگی خانوادگی هستن.
دسته ی اول که تکلیفشون مشخصه.من میخوام راجع به دسته ی دوم بگم.دسته ای که از تعریفشون بر میاد که اصلا خیانتی ازشون سر نزنه،در حالی که اینطور نیست. و شرایط میتونه هر مساله یی رو پیش بکشه. باز هم از اون دسته بندی های مخصوص خودم : دسته ی دوم هم ، از نظر انگیزه ی خیانت به دو دسته تقسیم میشن :
1. برآورده نشدن نیازهای عاطفی.
2. برآورده نشدن نیازهای جنسی.
میخوام یه مقدار راجع به این دو مساله صحبت کنم.
در مورد نیاز های عاطفی اولا باید به این حقیقت مهم توجه داشت که ، "در هر سن و سالی مردها نیاز به مادر و زنها نیاز به پدر دارن". که باید در دوران پس از ازدواج ، این نیاز توسط همسر برآورده بشه. این حقیقتیه که عموما مردها از قبولش فراری اند و زنها از انجامش . و اما مساله ی دیگه اینه که در زندگی مشترک ، همواره هر دو طرف با وجود کسب تجارب و پختگی شخصیتی ؛ نیاز به داشتن عشقی کودکانه ، یا شاید بهتر باشه بگم ، عشقی ساده و صمیمی ؛ مثل ایام خامی جوونی رو از دست نمیدن. و جذابیت اون نوع ارتباط عاطفی در کنار کمبودش میتونه طرف مقابل رو به سمت رسیدن به این عشق و احساس از کانال نفر سوم هدایت کنه.باید توجه داشت که کسب تجربه ی زندگی تنها این مقوله رو اضافه میکنه که طرفین ، به اثبات عشق و علاقه به واسطه ی نوع رفتار و درخواست ها وطرز اداره ی زندگی مشترک هم نیاز بیشتری نسبت به ایام ابتدایی زندگی مشترک احساس میکنن. اما یک توصیه ی دوستانه به متاهل ها دارم : همواره این حقیقت رو در نظر بگیرید که همسر شما داره تمام نیازهای شما و خانواده رو با از خودگذشتگی تامین میکنه و مطمیناً فردی خارج از محدوده ی مشکلات زندگی مشترکتون میتونه بسیار بیشتر از همسرتون براتون وقت بذاره ، اونهم وقتی که تنها صرف "عشقولانه ها ! " میشه . بنابر این با وقوف به این مساله اجازه ندین زندگی مشترکتون با بوجود آمدن مشکلاتی ، با معظل بی اعتمادی دست به گریبون بشه.
اما در مورد نیازهای جنسی نیاز به جسارت بیشتری در بیان هست . عقیده ای دارم... و اون اینه که مخاطب ناشناس رو باید مخاطب سطح بالایی در نظر گرفت. به همین خاطر در این مورد رک صحبت میکنم. طبق یک آمار رسمی ، 50 درصد طلاقها در ایران به دلیل وجود مشکلات و نارضایتی جنسیه. و این زنگ خطر رو برای هر انسان عاقلی به صدا در میاره! با توجه به مطالعاتم در این زمینه به یک جمعبندی اساسی رسیدم : مشکل جنسی در خانواده های ایرانی به خاطر وجود مردان عجول و زنان خجالتیه(البته در مقوله ی سکس). فکر کنم با این جمله کلی حرف زده باشم. فقط این نکته رو اضافه کنم : با وجود اینکه متاسفانه در جامعه ی ما مسایل مرتبط با سکسِ قبل از ازدواج و بعد از ازدواج آموزش داده نمیشن؛ اما اهمیت این موضوع به اندازه ای زیاد و مسلّمه که لازمه، هر فردی به شخصه در زمینه ی کسب آموزشها و اطلاعات در این زمینه تلاش کنه. اما به این دلیل که دسترسی به منابع منحرف کننده و پورنو (porno) بسیار آسانتر از دسترسی به منابع علمی و تجربیه ؛ همواره باید در این زمینه هشیار بود و در صورت امکان به یاری هم پرداخت. (البته با توجه به "ادب"و متانتی که لازمه ی این کاره.)
یه سایت خوب بهتون معرفی میکنم...کافیه که به مدارک علمی نویسندگان مقالاتشون توجه کنید. البته اگه حوصله ی خوندن متن انگلیسی رو دارید !اگه سایت فارسی میشناسید معرفی کنید تا به این پست اضافه کنم.
www.askmen.com

2006-01-25T00:10:00.000+03:30

گفت : "تلاش کن چیزی رو که دوست داری به دست بیاری.اگر نه مجبوری تا چیزی رو که به دست میاری دوست داشته باشی."
میگم : "نمیدونم چرا همیشه چیزهایی رو که دوست داشتم ؛ دورترین چیز از من ، و نزدیکترین چیز به باقی آدمها بودن."
تلاش میکنم تا چیزی رو که دوست دارم به دست بیارم. در غیر اینصورت امیدوارم چیزی رو که بدست میارم دوست داشتنی باشه.وگر نه...آدمی نیستم که خودمو مجبور کنم.

2006-01-19T00:31:00.000+03:30

انتظار...شیرین ترین تلخی این زندگیه.
این شیرینیش داره حالمو به هم میزنه.میفهمی؟!؟!؟!

2006-01-12T23:45:00.000+03:30

یه مدتی بود که با خودم میگفتم؛ تو باید لیاقت منو داشته باشی.
اما اگه تو کسی هستی که لایق منی، برام اونقدر ارزشمندی که لازمه من لیاقتم رو بهت ثابت کنم، قبل از اینکه از تو انتظار داشته باشم.
پس در اولین فرصت که ببینمت این کا رو انجام میدم.چون آدمای لایق قدر لیاقت ذیگران رو میدونن،سعی میکنم که "من" لایق تو باشم.
لطفن یه قرار بذار همدیگه رو ببینیم!

2006-01-10T11:42:00.000+03:30

حیف...
حیف که خیلی زود بزرگ شدم...که دیگه نمیتونم اون چیزی رو که به زیباییش و به زندگی سازیش ایمان دارم رو تو زندگیم بیارم.و اون عاشق بودن فقط برای عشقه. احساس میکنم نمیتونم عشق بدون وصالو تحمل کنم . یه جورایی ناراحتم که دارم معتقد به عشق دور اندیش میشم. خب این خاصیت بالا رفتن سنه. اما زیبایی بی پروا عاشق شدن رو از آدم میگیره.
اما من عاشق خواهم بود و به کوری چشم همه ی اونهایی که دوستت دارم رو لوث کردن،"دوستت دارم" رو فریاد خواهم زد.
چون عشق تنها سکه ایه که یک رو داره. پس چرا سکه رو نیندازم؟

2006-01-01T01:04:00.000+03:30

انسان موجود بدبختیه...
بد بختیش هم زیر سر خداست!!! اینقدر دستگاه عصبیش رو قوی خلق کرده که تو زندگیش بر خلاف بقیه موجودات ،که جز زنده موندن دغدغه ی دیگه ای ندارن ،میتونه به چیزای خیلی زیاد دیگه ای فکر کنه. که این کارشو خیلی سخت کرده.
مفاهیمی مثل حسادت،گناه،خیانت،فداکاری،گذشت و ایثار جزء کوچیکی از خیل چیزاییه که ذهن ما رو بیشتر از باقی موجودات به زحمت میندازه.و انسان بودن رو سخت تر و سخت تر میکنه.
اما گاهی فکر میکنم احساس اینهمه زیبایی خلقت و درکی در این حد والا از عشق و این قدرت تخیل فوق العاده و در کنارش قدرت فهم بالا ودر یک کلام مفهوم متفاوت زندکی برای انسان؛اینقدر ارزشمند و جذابه که به رفتن زیر بار فشار مسوولیت انسان بودنش می ارزه.
دوست داشته نشدن تلخه اما شیرینی دوست داشته شدن و دوست داشتن اینقدر جذابه که می ارزه به خاطرش تن به زندگی بدیم.در واقع به انسان فرصت داده شده تا خوشبخت ترین موجود گیتی باشه... اما به سختی!
خداوند رو شاکرم...
و از خدا میخوام غرور و تکبر رو مثل همیشه از من دور نگه داره.و ازش ممنونم که مسیر زندگی منو در راه جدال برای کسب این خوشبختی قرار داده.جدالی سخت که امید پیروزی، قابل تحملش کرده.
اینهمه حرف رو زدم که اینو بگم...
این روزا بحث قرصای extasy داغه.به این فکر میکردم که چرا جوونا سراغش میرن؟ برای خودم تفسیری دارم.من فکر میکنم رفتن به سوی عالم خیالی این مواد واسه فرار از میدان جنگ زندگیه. یک درجه تخفیف برای خود کشی...یک فرار.
من این مواد رو تجربه نکردم. اما گمان نمیکنم تنهاعامل شادشدن برای جذابیتشون کافی باشه.چون راههای زیادی برای کسب شادی و لذتی بیشتر از اینها ،بدون پیشواز بدبختی در خط پایان وجود داره.
و اما بزرگترین ایراد این مصرف کننده های این مواد تو جامعه ی ما(از دیدگاه من) اینه که هیزم خشکی شدن واسه سوزوندن ترها، به دست مخالفان شاد زیستن انسانها. اینها با همراه کردن مبحث شادی،فریاد زدن،رقصیدن و هد زدن با این مزخرفات ؛میخوان قبح اونها رو به نیازهای مسلم یک جوان وصله بزنن. نه ! نه ! فکر نکنین نیازه که اینو با زبون صریح بیان کنن! زبان تصویر تلویزیون و مونتاژش براحتی اینکارو انجام میده.
ببینید...برای خود من هد زدن یه نیازه !!!من دقایق زیادی از زمان های خالی روزهامو با همراهی صدای بلند موسیقی متال هد زدم.اینطوری کلی از انرژی چگال شده ات !!! آزاد میشه تا مثلن... نری مثل وحشیا تو خیابون با ماشین ویراژ بدی و عربده بکشی تا خالی بشی! یه کارکردی مثل ورزش داره(که البته از این هم غافل نیستم).
این موسیقی متال همون چیزیه که همواره تو خبر کشف پارتی های X وپارتیهای قبل از آدمکشی های قاتلین امروزی، با تاکید بسیار تابلویی جا میشه!تا مفهوم موسیقی متال تو ذهن مردم ،با وحشیگری و خشونت همراه باشه. غافل از اینکه فریاد زدن توی یه کنسرت متال...داغون کردن ماشینهای اوراق تو کلوب های مخصوص اینکار تو آمریکا...قهقهه زدن تو کلوب خنده و حتی رقصیدن نیازهاییه که دریغ کردنشون از جوونا اونها رو به جایی میبره که بهش برسن : دنیای x!
اما مادامی که تو جامعه ی ما فشار های اقتصادی،فرهنگی،سیاسی،اعتقادی و اجتماعی فراتر از حد تحمل میانگین انسان رو دوش جوونا سنگینی میکنه؛باید منتظر افزایش فرار اونها از میدان نبرد زندکی بود.و ننگ ابدی رو برای کسانی خواست که جوونها رو از زندگی فراری میدن ...اما از طرف دیگه بازخواستشون میکنن.
از خداوند عشق،مهربانی وشادمانی میخوام که تمام انسانهایی که آرزومند سعادت باقی انسانها هستند،ودر این راه تلاش میکنن، به لطف یاری اون، شادکام...سلامت و سعادتمند باشن.
آرزومند سعادت همه ی اون انسانها!!!

2005-12-24T23:33:00.000+03:30

فکرشو بکن ...
که اگه یه نقاش ماهر باشی ؛هنرت رو روی بوم کم ارزشی که زیبایی نقشتو به خودش نمیگیره...اونقدر ناتمیزه که نارنجیای تابلو تو تار و کدر میکنه... و اینقدر چارچوب نازیبایی داره که همه ی تلاشتو واسه خلق زیبا ترین ها بی ثمر میکنه؛ پیاده می کنی؟
عشق بزرگترین هنر بشره...
درسته،همه نقاش نمی شن.
اما اگه نقاش نیستی،لا اقل بوم خوبی باش.
این روزا تنها قحطی نقاش نیست...قحطی بوم هم هست.